serwisy tvp

teatr telewizji/scena współczesna

Po latach Tadeusz Różewicz dokonał „dekonstrukcji” swojego słynnego dramatu. Spektakl w reżyserii Kazimierza Kutza został...

WIĘCEJ
Po latach Tadeusz Różewicz dokonał „dekonstrukcji” swojego słynnego dramatu. Spektakl w reżyserii Kazimierza Kutza został zaliczony do Złotej Setki Teatru Telewizji. „Potencjalny realizator powinien rozrzucać tekst na swój sposób i według własnej koncepcji; ale nie radzę tego robić, ponieważ sprawę skieruję do sądu” – przestrzegał Tadeusz Różewicz w didaskaliach. Odważył się Kazimierz Kutz, który nie po raz pierwszy wespół z Różewiczem podejmuje się „opublikowania różnych sfer świadomości społecznej” (głośna inscenizacja „Do piachu”w Teatrze TV).
„Kartoteka rozrzucona” jest rezultatem cyklu prób otwartych, z udziałem publiczności, prowadzonych przez Tadeusza Różewicza na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego we Wrocławiu jesienią 1992 roku. Podczas tych spotkań autor „rozrzucił” tekst swego debiutanckiego dramatu, fragmenty starej „Kartoteki” (1958-59, prapremiera 1960) połączył z nowymi, usuwając lub dodając dialogi, postaci i całe sceny. Tekst, który powstał w efekcie „autorskiej dekonstrukcji dramatu” i wspólnej pracy z wrocławskimi aktorami, ukazał się drukiem razem z pierwszą „Kartoteką” i przyniósł autorowi nominację do nagrody Nike'98.
Bujnie rozwijają się bazary, burdele i banki, kwitnie handel granatami i ludzkimi narządami. Kolumny ogłoszeń w gazetach zapełniają ogłoszenia prostytutek oferujących full rozkoszy. Wnuczka Bohatera (Kinga Preis) zakłada konto w Bezpiecznej Kasie Oszczędności, jej chłopak obawia się donosu do Urzędu Skarbowego.
Notabene w „Kartotece rozrzuconej” Bohaterów jest dwóch. Bohater I (Jerzy Trela) jest zdziecinniałym starcem na wózku inwalidzkim, z przytroczoną do ręki kroplówką. Bohater II (Krzysztof Globisz), młodszy o dwa pokolenia, jest niezbyt pewny swoich racji i siebie samego – teraz on, podobnie jak tamten sprzed bez mała 40 lat, kładzie się do łóżka i z tej perspektywy, bokiem ustawiony do świata, spogląda na życie i pozostałe „kukły wplątane w tak zwaną akcję”.
Czy można się dziwić, że w ogólnym hałasie i chaosie gubi się ten i ów bohater ? U Różewicza Bohater II w epilogu opowiada swój sen o reżyserowaniu „Kartoteki” i nie tylko. Ale dlaczego to opowiada? To trzeba zobaczyć.

Autor: Tadeusz Różewicz
Reżyseria: Kazimierz Kutz
Scenografia i kostiumy: Elżbieta Terlikowska
Realizacja TV: Stanisław Zajączkowski
Czas: 85 min
Premiera: 1998 r. 

Wideo

Dodaj do mojej listy
Moja lista Usuń z mojej listy