Lilla Weneda

Dramat „Lilla Weneda” Juliusza Słowackiego w reżyserii Krystyny Skuszanki z 1976 roku. Spektakl jest telewizyjną wersja przedstawienia z Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.
Fabuła Lilly Wenedy dzieje się w czasach przedhistorycznych, w okolicach jeziora Gopło.Przedstawia podbój Wenedów przez najeźdźczych Lechitów. Ostateczną przyczyną klęski potężnych i szlachetnych Wenedów jest tajemny los, ciążąca nad nimi bliżej nieokreślona klątwa. Ginącego narodu nic więc nie może ocalić: ani wzniosły król – harfiarz Derwid, oślepiony w niewoli przez okrutną Gwinonę, królową Lechitów; ani „wódz dwugłowy” – skuci przez Lechitów jednym łańcuchem i tak występujący w ostatnim boju królewicze Lelum i Polelum; ani czysta ofiara życia królewny Lilli: wygrywa ona wprawdzie straszliwy zakład z Gwinoną, trzykrotnie wybawiając ojca od pewnej śmierci (przyczynia się przy tym do wypuszczenia z niewoli braci), ale ginie nie zdoławszy odzyskać dla swego ludu królewskiej harfy, która jedynie mogłaby go zbawić.
Plemię Wenedów przegrywa w atmosferze beznadziejnej rozpaczy. Nieuchronność klęski oraz jej sens rozumie jedynie druga córka króla, Roza Weneda, narodowa wieszczka kapłanka; ona też, zapłodniona prochami poległych rycerzy, ma wydać na świat mściciela. Ironiczny los przynosi zwycięstwo karłowatym fizycznie i moralnie Lechitom, do których przyłącza się z błogosławieństwem działający wśród Wenedów misjonarz, Św. Gwalbert; ironię tę podkreśla wpływ na losy pozytywnych bohaterów i całego narodu odrażającej fizycznie i moralnie prymitywnej postaci Ślaza, sługi Gwalberta: to jego kłamstwo prowadzi do zabicia przez Rozę uwięzionego królewicza lechickiego Lechona, co uniemożliwi odzyskanie harfy i powrót Lilli.