Sztuka dokumentu

Andrzej Munk (1921-1961), jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych. Zanim stał się twórcą filmów fabularnych, tej miary co „Człowiek na torze” (1956), „Eroica” (1957), „Zezowate szczęście” (1959), czy „Pasażerka” (1961), przez wiele lat realizował krótkometrażowe i średniometrażowe filmy dokumentalne odnosząc na tym polu swoje pierwsze zawodowe sukcesy. Większość jego dokumentów to filmy socrealistyczne. Pośród nich dziełami zasługującymi na szczególną uwagę są: „Kierunek Nowa Huta” (1952), „Gwiazdy muszą płonąć” (1954), czy „Kolejarskie słowo” (1953), to ostatnie nawiązujące do słynnego arcydzieła dokumentalnego, brytyjskiej „Nocnej poczty” (1936) Wrighta i Watta. Kulminację dokumentalnych poszukiwań Munka stanowił „Błękitny krzyż” (1955), będący filmową rekonstrukcją dramatycznej akcji GOPR z czasów II wojny światowej.