Niezłomni

Kazimierz Kamieński ps. „Huzar” urodził się 8 stycznia 1919 roku w Markowie-Wólce. Ukończył gimnazjum handlowe w Wysokiem Mazowieckiem. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii i przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W wojnie 1939 roku walczył do ostatniej bitwy pod Kockiem. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której natychmiast zbiegł i powrócił w rodzinne strony. Po kilku tygodniach został członkiem najsilniejszej, lokalnej organizacji konspiracyjnej – Batalionu Śmierci Strzelców Kresowych. W maju 1940 roku znalazł się w szeregach ZWZ, a następnie w oddziale AK w Obwodzie Wysokie Mazowieckie. W listopadzie 1944 roku „Huzar” został dowódcą oddziału samoobrony. Oddział ten zwalczał przede wszystkim komunistyczne służby specjalne, przeprowadzające represje na niepodległościowcach i ludności cywilnej. Rozbijał posterunki milicji, między innymi w Szulborzu, Łapach, Kosowie, Czyżewie i Poświętnem. Jedną z większych akcji w tym okresie było rozbicie grupy operacyjnej Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego z Białegostoku. Na leśnej drodze pod Łapami oddział „Huzara” urządził zasadzkę w której zginęło pięciu funkcjonariuszy UB. „Huzar” nie ujawnił się w ramach amnestii. W maju oddział wszedł w skład VI Brygady Wileńskiej AK, dowodzonej przez kapitana Władysława Łukasiuka ps. „Młot”. Po jego śmierci w czerwcu 1949 roku „Huzar” objął dowództwo brygady z którą pomimo szalejących represji utrzymał się aż do jesieni 1951 roku. Padł ofiarą prowokacyjnej V Komendy WiN stworzonej przez MBP i jej agentów. Zwabiony do Warszawy, aresztowany został 23 października 1952 roku. Skazano go na karę śmierci. Kapitan Kazimierz Kamieński ps. „Huzar” został zamordowany 11 października 1953 roku w więzieniu w Białymstoku.