Jak było?

Na początku marca 1940 roku ludowy komisarz spraw wewnętrznych ZSRR – Ławrientij Beria –skierował do Stalina notatkę, w której stwierdził, że NKWD uważa za uzasadnione rozstrzelanie polskich jeńców wojennych przetrzymywanych w obozach oraz polskich więźniów z zachodniej Białorusi i Ukrainy, jako zdeklarowanych i nie rokujących nadziei poprawy wrogów władzy sowieckiej. Na mocy przyjętej 5 marca przez Biuro Polityczne KC WKP(b) tajnej decyzji – niespełna miesiąc później– rozpoczęła się eksterminacja około 22 tys. obywateli polskich, w dużej części oficerów Wojska Polskiego. Ofiary pogrzebano w Katyniu koło Smoleńska, w Piatichatkach na obrzeżu Charkowa i Miednoje koło Kalinina (Tweru) oraz w nieznanej liczbie mniejszych miejsc zbrodni.