serwisy tvp

Ranczo

odc. 57 – Człowiek z Rio

Ja to mam szczęście

odc. 33

Boso przez świat

Pigmeje

rodzinka.pl

odc. 200 – Zapisałaś w chmurze?

Korona królów

odc. 125

Panorama opinii

13.11.2018

Ojciec Mateusz

odc. 235 – Fryzjerka

Okrasa łamie przepisy

Kuchnia łemkowska nad Odrą

Było... nie minęło

Archeologia w diabelskim gnieździe

Ranczo

odc. 62 – Przymus rekreacji

Yakari

Biała Łapa

Rolnik szuka żony

odc. 8/V

Ranczo

odc. 61 – Honor i zęby trzonowe

Familiada

odc 2469

Na sygnale

odc. 147

Marzyciele

Witos. Wójt i premier

Ranczo

odc. 106 – Bardzo krótkie kariery

Polska z historią w tle

F-16, Skrzydła nad Polską

Domisie

Domisiowe ZOO

Leśniczówka

odc. 55

Bezmiar sprawiedliwości

Alarm!

12.11.2018

M jak miłość

odc. 1397

Przyjaciele lasu

odc. 48

Ranczo

odc. 105 – Nowe wyzwania

Dzień, w którym Heniś poznał...

...wóz strażacki

W ostatnich dniach lipca 1914 roku na usta całego Krakowa ciśnie się jedno słowo – wojna. Ignacy Biernacki (Adam Cywka), właściciel wydawnictwa Panorama i fotograf w jednej osobie, cieszy się z zamówienia na druk urzędowych afiszy z magistratu. Jest przekonany, że nieźle się na tym dorobi. Jednak wpada w sidła mężczyzny, któremu ćwierć wieku wcześniej uwiódł żonę. Interesy, jakie chciał zrobić dzięki wybuchowi wojny, okażą się mrzonką… Z krakowskich Oleandrów wyruszają pierwsze oddziały legionistów, a wśród nich Jerzyk Raczek (Damian Kret), syn piekarza i gosposi Biernackich (Maria Maj). W młodym chłopaku durzy się Lala (Julia Rosnowska), najmłodsza córka Ignacego. Jej siostrze Maryni (Paulina Gałązka) wpada w oko w czasie zbiórki pieniędzy na wojsko polskie przystojny Szymon Hasefer (Adrian Zaremba). Najstarsza z sióstr, Alina (Katarzyna Zawadzka) kulejąca i nadrabiająca kompleksy inteligencją z sentymentem przygląda się starszemu dżentelmenowi, któremu daje lekcje języka polskiego. Nie domyśla się prawdziwego powodu przyjazdu schorowanego Austriaka do Krakowa. Na przyjęciu urodzinowym, przy dźwiękach toastów za przyszłość, stary świat zmierza ku katastrofie. Nie przeczuwają jej ani żona Ignacego, zaglądająca do kieliszka Anna (Bernadetta Machała-Krzemińska), ani jego siostra, właścicielka apteki i stara panna Janina (Iza Kuna). Tajemnica rodziny Biernackich po latach odbija się dramatycznym echem, choć Emilia (Anna Polony) matka Ignacego zrobiłaby wszystko, by temu zapobiec. Zrobiłaby jeszcze więcej, by namówić Ignacego do uwiecznienia na fotografii prawdziwych mężczyzn, żołnierzy zgrupowanych na Oleandrach pod wodzą Piłsudskiego. Jej życzenia nigdy się jednak nie spełnią…

Zobacz teraz

Akcja spektaklu autorstwa i w reżyserii Pawła Woldana dzieje się od zamachu na życie Jana Pawła II - 13 maja 1981 roku i podczas pobytu w klinice Gemelli. Po zamachu Ojciec Święty jeszcze bardziej uświadamia sobie i upewnia się, że Matka Boska, której zawierzył siebie i swoje kapłaństwo, uchroniła go od śmierci. Los swój wiąże z trzecią tajemnicą fatimską, z którą zapoznaje się w szpitalu. Tu przekonuje się, że trzeba zawierzyć świat i Rosję Niepokalanej, aby uchronić ludzkość przed zagładą. W scenach retrospekcji wraca do ostatnich trzech miesięcy przed wyborem na papieża. Przypominają mu się wydarzenia, w których uczestniczył jako kard. Wojtyła – od sceny, gdy dowiaduje się o śmierci Pawła VI, aż do pierwszych dni po wyborze na papieża. Jest to niezwykły czas, w którym doświadcza, że może zostać papieżem. Zrobiono wiele obrazów o Janie Pawle II, ale nigdy nie pokazano tego szczególnego okresu przed konklawe i pobytu w szpitalu po zamachu. Z jednej strony będzie to spektakl ukazujący wydarzenia poprzedzające wybór na stolicę Piotrową, a z drugiej przedstawi duchowy portret Jana Pawła II.

Wszystkie sceny oparte są na autentycznych wydarzeniach, a aktorzy grają wybitne postacie m.in. Prymasa Stefana Wyszyńskiego, kard. Andrzeja Deskura, kard. Stanisława Dziwisza, prof. Stefana Swieżawskiego, Wandę Półtawską, o. Jerzego Tomzińskiego, Marię Okońską.

W roli głównej wystąpił Ireneusz Czop.

Autor: Paweł Woldan Reżyseria: Paweł Woldan
Zdjęcia: Jarosław Żamojda
Muzyka: Andrzej Krauze
Scenografia: Dorota Łacek-Gorczyca
Kostiumy: Barbara Dąbska
Montaż: Sławomir Filip

Zobacz teraz

Inscenizacja „Dam i huzarów” w reżyserii Olgi Lipińskiej jest uznawana za jedno z najlepszych przedstawień Fredrowskich w dziejach Teatru Telewizji. Widowiskowo zrealizowany spektakl, okraszony znakomitymi kreacjami aktorskimi zapisał się w pamięci widzów na trwałe.

Bronisław Pawlik – po Stefanie Jaraczu, Janie Kurnakowiczu i Jacku Woszczerowiczu – zagrał Rotmistrza „na miarę swoich wielkich poprzedników – uznali recenzenci po premierze.

Deszcz pochwał spadł również na Marka Walczewskiego, który „z dużym powodzeniem” wcielił się w postać Majora. Zniewalająco komiczny okazał się Kapelan Jana Kobuszewskiego, co rusz recytujący sakramentalne „Nie uchodzi, nie uchodzi”.

I wreszcie trzy ciotki, role brawurowo zagrane przez Danutę Szaflarską, Ryszardę Hanin i Zofię Kucównę. „Nie zdarzyło mi się jeszcze podziwiać takiego tercetu” – napisał jeden z krytyków i nie była to bynajmniej opinia odosobniona.

Akcja sztuki toczy się w domu Majora na wsi. Wczasuje on tutaj z grupą przyjaciół – huzarów. Odpoczynek w sielskim ustroniu umilają im polowania i gra w szachy. Dopiero co wyprawiono z dworku „ostatnią białogłowę”. „Będzie raz przedsię cicho i spokojnie” – marzy Rotmistrz. Kawalerski błogostan nie trwa jednak długo. Majora odwiedzają bowiem trzy siostry razem ze „świtą”, bynajmniej nie złożoną z mężczyzn.

Żołnierski honor nakazuje godnie przyjąć niewiasty. „Huzary” dwoją się i troją, jednak ich wysiłki odnoszą skutek zgoła przeciwny do zamierzonego. Tymczasem „damy” niezrażone nieokrzesaniem swych gospodarzy postanawiają wprowadzić w życie swoje plany, dotyczące ożenku Majora. Intryga obraca się wokół próby wyswatania podstarzałego, ale majętnego Majora z Zofią – córką jednej z jego sióstr. Ostatecznie Zofia wychodzi za młodego Porucznika, a major zapisuje mu swój majątek i udziela błogosławieństwa. br />
Autor: Aleksander Fredro
Reżyseria: Olga Lipińska
Scenografia: Jerzy Gorazdowski
Kostiumy: Małgorzata Spychalska
Realizacja TV: Olga Lipińska

Obsada: Marek Walczewski, Bronisław Pawlik, Wojciech Pokora, Jan Kobuszewski, Danuta Szaflarska, Ryszarda Hanin, Zofia Kucówna, Bożena Dykiel, Barbara Młynarska, Anita Dymszówna, Danuta Rastawicka, Czesław Roszkowski i Jerzy Turek (Rembo).

PREMIERA 24.12.1973

Zobacz teraz

Przedstawienie zrealizowane na podstawie scenariusza Janusza Dymka i Jacka Raginisa. Spektakl Sceny Faktu z 2009 roku.

W 1977 r. towarzysze z bliskiego otoczenia I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka postanowili zrobić mu niespodziankę. Podczas obchodów zbliżającej się Barbórki miał być odsłonięty pomnik legendarnego przodownika pracy socjalistycznej Wincentego Pstrowskiego. Ale pomnik to było za mało. Ktoś wpadł więc na pomysł, aby również nakręcić film o dzielnym stachanowcu. Zażądano, aby film powstał w rekordowym tempie trzech miesięcy. Kiedy zaczęto pracować nad scenariuszem okazało się, że Pstrowskiego wybrano na bohatera filmu nie tylko dlatego, że z jego pomocą usiłowano ożywić „współzawodnictwo pracy socjalistycznej”, ale także ze względu na podobieństwo biografii pierwszego polskiego „stachanowca” i pierwszego sekretarza. Obaj byli repatriantami z Belgii (gdzie pracowali w kopalniach) i członkami partii komunistycznej.

W krytycznym momencie, gdy ważyły się losy czy film będzie gotowy na czas, a czekała jeszcze post-produkcja, Partia gotowa była „rzucić na ten odcinek nawet wojsko”. Kiedy dosłownie w ostatniej chwili film złożono do kolaudacji – można było odetchnąć. Prezes Szczepański był zadowolony i lekką ręką obiecał specjalną nagrodę, po którą reżyser miał się zgłosić następnego dnia. Nazajutrz reżyser zgodnie z umową czekał na wezwanie do prezesa. Tymczasem, okazał się, że zamiast obiecanej premii, wszystkie drzwi w TV zostały przed nim zamknięte. Sprawa wyjaśniła się później.

Kiedy „Pierwszy” usłyszał o niespodziance, jaką szykowali dla niego towarzysze – wpadł w szał. Wszyscy wiedzieli, że Gierek i Pstrowski rzeczywiście się znali. Nikt jednak nie miał pojęcia, że „Pierwszy” odnosił się do Pstrowskiego wręcz z nienawiścią. I tak przygotowywana miesiącami, z pomocą wojska i jednocześnie w wielkiej tajemnicy przed Pierwszym Sekretarzem, niespodzianka, okazała się jednym wielkim niewypałem. Emisję filmu przeniesiono na inny termin, przesunięto uroczystości związane z odsłonięciem pomnika Pstrowskiego. Pozostało jeszcze tylko znaleźć kozła ofiarnego, winnego całego zamieszania. I znaleziono...

Autor: Janusz Dymek, Jacek Raginis
Reżyseria: Janusz Dymek
Zdjęcia: Dariusz Jadach
Scenografia: Marek Chowaniec
Kostiumy: Iza Stronias
>Montaż: Sławomir Filip
Dokumentacja i konsultacja historyczna: dr Adam Dziurok IPN, dr Adam Dziuba IPN

Obsada: Szymon Bobrowski (Reżyser), Tadeusz Bradecki (Pisarz prof. Roszko), Jacek Romanowski (Prezes TV), Joachim Lamża (Towarzysz Z), Mirosław Baka (Dyrektor Janusz R.), Ryszard Radwański (Towarzysz W), Eugeniusz Karczewski (Towarzysz S), Krzysztof Janczar (Towarzysz K), Maciej Szary (Towarzysz B), Grzegorz Gierak (Towarzysz Ł), Maciej Orłoś (Zygmunt W Scenarzysta), Jolanta Russek (Sekretarka), Andrzej Lipski (Naczelny), Maciej Ferlak (Towarzysz 1 organizacyjny), Aleksander Mikołajczak (Towarzysz 2 od ideologii), Elżbieta Kijowska (Działaczka), Antoni Leszek Piskorz (Kierownik produkcji), Jacek Król (Kierowca Edek), Lidia Bienias (Wdowa po Pstrowskim), Adam Bauman (Górnik), Jacek Wójcicki (Aktor), Stanisław Biczysko (Dyrektor generalny), Grzegorz Skurski (Montażysta), Maciej Winkler (Operator) Czas: ok. 85 min PREMIERA na Scenie Faktu – 27 kwietnia 2009

Zobacz teraz

Przygotowany przez Jana Englerta spektakl na podstawie słynnej powieści Josepha Conrada Korzeniowskiego „W oczach Zachodu”. „Spiskowcy” to ważny utwór o tematyce rewolucyjnej i politycznej. Kirył Razumow, student uniwersytetu w Petersburgu, wydaje swego kolegę Wiktora Haldina, który dokonał zamachu na ministrze policji. Wskutek jego donosu Haldin zostaje aresztowany, torturowany i w krótkim czasie stracony. Następstwa tych wydarzeń są ostrzeżeniem nie tylko przed wszechwładzą tajnej policji, na której wznosi się, aprobowana przez elity, rosyjska autokracja, ale też przed zwolennikami rewolucji, którzy buntują się wobec tego porządku, odpowiadając terrorem.

Spektakl będący wnikliwą analizą terroryzmu inspirowanego przez rosyjskich emigrantów, przygotowujących swoją rewolucję stwarza możliwość wieloznacznej interpretacji i odniesienia jej do czasów, w których żyjemy. Scenariusz wyraźnie akcentuje pogardę Rosjan wobec Zachodu. Gnębieni przez system pogardzali zdobyczami demokracji, którą, ich zdaniem, rządził pieniądz, podkreślając wyższość Rosjan wobec Europejczyków. Materiał literacki daje ponadto znakomite pole do powstania ważnych ról aktorskich oraz współczesnej inscenizacji, atrakcyjnej dla widza, nawet nieznającego dzieła Conrada.

W roli głównej wystąpił Mateusz Rusin, a towarzyszą mu m.in. Agata Kulesza, Beata Ścibakówna, Wojciech Malajkat, Mariusz Bonaszewski, Jan Frycz, Daniel Olbrychski.
Autor: Joseph Conrad Korzeniowski
Przekład: Wit Tarnawski
Scenariusz TV i reżyseria: Jan Englert
Scenografia: Arkadiusz Kośmider
Kostiumy: Dorota Roqueplo
Zdjęcia: Piotr Wojtowicz
Dźwięk: Wacław Pilkowski
Montaż: Milenia Fiedler

Produkcja: Telewizja Polska S.A., Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny, Projekt dofinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w ramach programu Conrad 2017

Zobacz teraz

„Oświęcim to była igraszka” – powiedział rotmistrz Witold Pilecki; igraszka w porównaniu z komunistycznym polskim więzieniem. Pilecki został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa w 1947 roku. Torturowano go fizycznie i psychicznie, oskarżono o zdradę i wytoczono proces będący ponurą kpiną z wymiaru sprawiedliwości. Wreszcie skazano go na karę śmierci – wyrok został wykonany. Ryszard Bugajski ukazuje w swoim spektaklu ten najtragiczniejszy okres życia Witolda Pileckiego (w tej roli wystąpił Marek Probosz). Akcja rozpoczyna się od spotkania rotmistrza z generałem Andersem – są we Włoszech, gdzie stacjonuje II Korpus; bohater, wbrew ostrzeżeniom zwierzchników, obstaje przy zamiarze powrotu do kraju. Chce przekazywać na Zachód raporty obnażające prawdziwe cele władz komunistycznych i opisujące ich środki działania.

Po aresztowaniu bohatera miejscem akcji przedstawienia stają się sale sądowe, cele więzienne, pokoje przesłuchań, gabinety funkcjonariuszy rozmaitych służb. W takiej scenerii otoczony złowrogą sławą pułkownik UB, Józef Różański, prowadzi z uwięzionym, poranionym rotmistrzem Pileckim sadystyczną grę. Bohater jest w tej grze z góry skazany na przegraną, nie tylko dlatego, że przeciwnik ma po swojej stronie cały aparat przemocy, także dlatego, że cechuje go szlachetna naiwność – wierzy bowiem w istnienie zjawiska niemożliwego: w honor ubeka.  Bugajski i wykonawcy wyraziście kreślą sylwetki reżimowych urzędników, udających sędziów, adwokatów, prokuratorów, i postacie stojących za nimi zbrodniarzy. Nie jest to jednak obraz czarno-biały, autor pamięta o tragicznych zawikłaniach tamtej epoki i przypomina o nich widzom, choćby poprzez postać sędziego w procesie Pileckiego i współoskarżonych wraz z nim ludzi. Cała opowieść przesycona jest sugestywną atmosferą tamtych czasów, obezwładniająco szarą w swojej grozie. Ten spektakl każe pamiętać, że straszne były nie tylko zbrodnie, jakich wówczas dokonywano, ale także codzienność zwykłych ludzi, poczwarna w każdym detalu i odbierająca godność.
Reżyseria: Ryszard Bugajski
Scenariusz: Ryszard Bugajski
Zdjęcia: Piotr Śliskowski
Scenografia i kostiumy: Aniko Kiss
Muzyka: Paweł Szymański („Dwie etiudy”)

Zobacz teraz

Sztuka niemieckiej dramatopisarki Dei Loher w reżyserii Pawła Miśkiewicza.

Rejestracja przedstawienia sztuki Dei Loher z Teatru Polskiego we Wrocławiu. Jest to multimedialny spektakl z Kingą Preis w roli tytułowej i grupą hiphopową Grammatik na żywo.

Główna bohaterka Klara z rosnącym zdumieniem obserwuje swoją absolutną niekompatybilność z resztą świata. Jakby zatrzymała się przed tym etapem ewolucji, który przystosował nas do kłamstwa, udawania i do międzyludzkich gier. Obojętna dla niej z pozoru utrata pracy, polegającej na pisaniu instrukcji obsługi sprzętu AGD, staje się początkiem dramatycznych perypetii. Dea Loher napisała gorzką przypowieść o pokoleniu trzydziestolatków, którzy wolą nie wiedzieć, że świat jest bardziej złożony, niż pokazuje to telewizja.

Dea Loher (rocznik 1964) studiowała filozofię i germanistykę w Monachium, mieszka w Berlinie. Jest najbardziej znaną dramatopisarką niemiecką, laureatką wielu prestiżowych nagród. Napisana w 2000 roku sztuka „Klaras Verhaltnisse” ukazała się w polskim tłumaczeniu Jacka St. Burasa pod tytułem „Przypadek Klary”. W Polsce spektakl wystawili: Bogdan Tosza w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach (Klara – Violetta Smolińska) i Paweł Miśkiewicz we wrocławskim Teatrze Polskim. Reżyser Krystian Lupa zatytułował sztukę „Stosunki Klary”; premiera odbyła się w warszawskim Teatrze Rozmaitości, z Mają Ostaszewską w głównej roli.

Prapremiera „Przypadku Klary” odbyła się w sławnym Burgtheater w Wiedniu w 2000 roku.
Autor: Dea Loher
Przekład: Jacek Stanisław Buras
Reżyseria: Paweł Miśkiewicz
Animacja komputerowa: Andrzej Jarczewski, Marcin Karpiuk
Scenografia: Barbara Hanicka
Muzyka: Grammatik (zespół)

Obsada: Kinga Preis (Klara), Ewa Skibińska (Irena), Bożena Baranowska (Elżbieta), Mariusz Kiljan (Tomasz), Igor Kujawski (Gotfryd), Wojciech Ziemiański (Georg), Nguyen-Van Thong (Chińczyk), Marian Czerski (Nieznajomy), Leszek Kaźmierczak (Muzyk), Łukasz Dynowski (Muzyk), Marcin Józwa (Muzyk), Krzysztof Figurski (Muzyk), Adam Buraczek, Czesława Dąbrowska, Mirosław Gołębiowski, Marek Kurc

Zobacz teraz

Autorskie przedstawienie Małgorzaty Imielskiej zrealizowane dla Sceny Faktu. Próba rekonstrukcji historii Emila Barchańskiego, siedemnastoletniego ucznia Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie, zabitego w stanie wojennym.
Emil Barchański jest jedną z najmłodszych ofiar stanu wojennego. Uczeń warszawskiego liceum, w lutym 1982, razem ze swoimi kolegami, podpalił pomnik Dzierżyńskiego. Niespełna miesiąc potem został aresztowany. Zmuszany do fałszywych zeznań torturami, ugiął się, ale ugiął się tylko na chwilę. Mimo różnych gróźb, odwołał swoje zeznania w sądzie, w czasie publicznej rozprawy swojego kolegi, Marka Marciniaka. Kilka tygodni później zginął w niewyjaśnionych okolicznościach.
W spektaklu o historii Emila opowiada nam jego matka, która straciła nadzieję, że pozna prawdę o śmierci syna. Przy każdej próbie wznowienia sprawy myślała, że uda się coś wyjaśnić i za każdym razem musiała pogodzić się z przegraną. Prokurator, który podejmuje się rozwikłania zagadki tej śmierci w 2007 roku też nie jest w stanie dotrzeć do dokumentów, które z całą pewnością stwierdzałyby, kto był sprawcą… Z konieczności więc jest to historia niepełna.

Autor: Małgorzata Imielska
Reżyseria: Małgorzata Imielska
Scenografia: Marian Zawaliński
Kostiumy: Ewa Krauze
Zdjęcia: Paweł Flis
Muzyka: Michał Lorenc

Obsada: Krzysztof Piątkowski, Maria Ciunelis, Olgierd Łukaszewicz oraz Sławomira Łozińska, Piotr Grabowski, Robert Gonera, Maciej Kozłowski, Piotr Kozłowski i inni.

Zobacz teraz

19 kwietnia 2018 roku przypadła 75. Rocznica Wybuchu Powstania w Getcie Warszawskim. Była to doskonała okazja do przedstawienia twórczości Władysława Szlengla, poety i kronikarza Getta. Autor popularny tuż przed wojną, związany był z Warszawą i językiem polskim.
Inscenizacja Artura Hofmana stanowi rodzaj podróży artystycznej przez przedwojenną, pełną szlagierów scenę i ulice Warszawy. Lekka forma kabaretowa tak charakterystyczna dla lat trzydziestych będzie stanowić wyraźny kontrapunkt dla czasu okupacji i specyfiki życia artystycznego w getcie. Sam fakt funkcjonowania kabaretu gettowego, nie jest dla każdego współczesnego odbiorcy oczywisty. Właśnie Władysław Szlengel był tym wyjątkowym, poetyckim kronikarzem czasu Zagłady. Wyjątkowe ostre spojrzenie na rzeczywistość getta, sarkazm i ironia to unikatowa forma komentarza i stanu ducha ludzi z zamkniętej dzielnicy.
Poeta zginął pod koniec powstania, 8 maja 1943 roku. Opowieść o Szlenglu (w tej roli Wojciech Solarz) wyłącznie poprzez jego teksty to tak naprawdę wyraźny szkic epoki, zarówno tej z końca lat trzydziestych, jak przede wszystkim obraz Getta. W obu przypadkach oczyma Szlengla poznajemy innych artystów Władysława Szpilmana, Wierę Gran itp. Szlengel to Żyd i polski inteligent. Każdy tekst porusza, a im bardziej akcja zbliża się do tragicznego finału, tym większa u widza świadomość pojęć: JA, ŚWIAT, ŻYCIE, ŚMIERĆ, BÓG. Nic dziwnego, że unikatowość twórczości Władysława Szlengla powoduje coraz większe zainteresowanie jego twórczością w świecie, pojawiają się m.in. tłumaczenia na język angielski czy hebrajski.
Reżyser Artur Hofman jest doświadczony w pracy w Teatrze Telewizji. Jest także przewodniczącym Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce i przedstawiciela mniejszości żydowskiej przy Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych i Etnicznych.
Autor: Władysław Szlengel
Adaptacja i reżyseria: Artur Hofman
Zdjęcia: Paweł Flis
Scenografia: Wojciech Majda
Kostiumy: Krzysztof Łoszewski
Muzyka: Hadrian Filip Tabęcki
Montaż: Beata Barciś

Obsada: Wojciech Solarz (Autor, Władysław), Marcin Przybylski (Jonas), Artur Barciś (Krawiec Zalman), Krzysztof Szczepaniak (Max), Katarzyna Dąbrowska (Wiera), Katarzyna Żak (Stefania), Adrianna Gruszka (Kobieta z okna), Katarzyna Post (Kwiaciarka), Maciej Dmochowski (Policjant), Wojciech Wróblewski (Kelner) i inni

Zobacz teraz

Klasyczna komedia Mikołaja Gogola w reżyserii Jerzego Stuhra. To arcydzieło dramaturgii rosyjskiej z jednej strony bezlitośnie demaskuje realia carskiej Rosji i stosunki panujące na prowincji, z drugiej podkreśla to, co jest ponadczasowe, czyli ludzkie przywary i tzw. układy funkcjonujące w każdym społeczeństwie i systemie, który opiera się na strachu. Do prowincjonalnego miasteczka trafia przejazdem hulaka i uwodziciel – Chlestakow. Fatalny zbieg okoliczności sprawia, że miejscowa elita bierze go za podróżującego incognito rewizora, „z najwyższego rozkazu” kontrolującego całą gubernię. Władze miasteczka, z Horodniczym na czele, mają wiele do ukrycia, dlatego próbują zrobić jak najlepsze wrażenie na ważnym gościu. Znajdujący się w poważnych tarapatach finansowych Chlestakow skwapliwie wciela się w przypisaną mu rolę. Bierze sowite łapówki, chętnie nadstawia ucha na donosy i pochlebstwa małomiasteczkowych notabli, umizguje się do żony i córki Horodniczego, który udzielił mu gościny. W oczach prowincjuszy uchodzi za człowieka, który wszystko może. Gdy sytuacja go przerasta, cichaczem czmycha. Jego prywatny list, przejęty przez miejscowych dygnitarzy, ujawnia straszną prawdę.

„Rewizor” w reżyserii Jerzego Stuhra zrealizowany został jako spektakl klasyczny z elementami współczesnymi, z odniesieniami do dnia dzisiejszego. Sztuka, choć powstała w pierwszej połowie XIX wieku, ma w sobie potencjał ponadczasowości, żywej aktualności w każdych czasach, a zdaniem reżysera – w tych szczególnie. Wnętrza naturalne, plenery, a przede wszystkim Stary Sącz jako miasto, do którego rewizor zawitał, eklektyczne, ponadczasowe kostiumy oraz wystylizowana charakteryzacja mają tę tezę pomóc udowodnić.
W roli Chlestakowa wystąpił Adam Serowaniem, Horodniczego zagrał Jerzy Stuhr, jego żonę – Agata Kulesza.  W pozostałych rolach zobaczyć można m.in. Grzegorza Mielczarka, Piotra Cyrwusa, Zbigniewa Zamachowskiego.

Autor: Mikołaj Gogol
Reżyseria: Jerzy Stuhr
Przekład: Julian Tuwim
Zdjęcia: Jolanta Dylewska
Scenografia: Ryszard Melliwa
Kostiumy: Zofia de Inez-Lewczuk
Muzyka: Krzysztof Suchodolski


Zobacz teraz

Oferta Strefy ABO

Uzyskaj dostęp w ramach abonamentu RTV lub wypróbuj przez 14 dni bez opłat Dowiedz się więcej

Leśniczówka

odc. 57

Dziewczyny ze Lwowa

odc. 37

rodzinka.pl

odc. 249 – Nasza klasa

O mnie się nie martw

odc. 10/IX

Barwy szczęścia

odc. 1943

Ojciec Mateusz

odc. 261 – Tajemnica chemika

Barwy szczęścia

odc. 1942

Na sygnale

odc. 206

Na dobre i na złe

odc. 720

Leśniczówka

odc. 56

Barwy szczęścia

odc. 1941

Korona królów

odc 126

Klan

odc. 3374

M jak miłość

odc. 1398

Leśniczówka

odc. 55

Barwy szczęścia

odc. 1940

Korona królów

odc. 125

Klan

odc. 3373

Łzy Cennet

odc. 52

Wieczna miłość

odc. 56

Elif

odc. 364

Cena miłości

odc. 76

Wspaniałe stulecie: Sułtanka Kösem

odc. 71

Syn

odc. 8

M jak miłość

odc. 1397

Geniusz

odc. 10

Panorama opinii

13.11.2018

Jaka to melodia?

13.11.2018, 17:30

Wszystkie kolory świata

Peru. Inkaski klejnot

Kwadrans polityczny

13.11.2018

Studio Kultura Rozmowy

13.11.2018 – prof. Andrzej Nowak

Notacje historyczne

Prof. Jerzy Gałkowski – Byłem asystentem Karola Wojtyły

Ekstremalne podróże Brenta Owensa

odc. 7

Ekstremalne podróże Brenta Owensa

odc. 6

Kronos

odc. 21

Warto rozmawiać

12.11.2018

Minęła dwudziesta

12.11.2018

Gość Wiadomości

12.11.2018

Którędy po sztukę

Aleksander Gierymski

Flesz historii

12.11.2018

Panorama opinii

12.11.2018

Było... nie minęło

Jutrzenka wolności

Jaka to melodia?

12.11.2018

Koło Fortuny

odc. 330

Alarm!

12.11.2018

Wół na stół

odc. 8

Studio Kultura Rozmowy

12.11.2018 – Anna Król

Sądy przesądy – świat nie-przedstawiony

O filmie Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Sądy przesądy – w powiększeniu

Andrzej Nowak

Koncerty

„Koncert dla Pokoju” Filharmonicy Wiedeńscy w Paryżu – koncert w setną rocznicę zakończenia I Wojny Światowej

Rolnik szuka żony

odc. 9/V

Minęła dwudziesta

11.11.2018

Reksio

Reksio sportowiec

Bolek i Lolek

Corrida

Ninjago: Mistrzowie Spinjitzu

Król węży

Teleranek

odc. 77 – specjalny

Reksio

Reksio strażak

Zwierzaki Czytaki

Kasztanka

Teleranek

odc. 76

Bolek i Lolek

Pogromca zwierząt

Ninjago: Mistrzowie Spinjitzu

Węże na wolności

Czytanie przed spaniem

O Piaście Kołodzieju

Supełkowe ABC

odc. 143

Kapitan Tsubasa

Drużyna chwały

Bolek i Lolek

Skrzyżowanie szpady

Reksio

Reksio domator

Bolek i Lolek

Dzielni kowboje

Ninjago: Mistrzowie Spinjitzu

Nie ufaj wężom

Reksio

Reksio dobroczyńca

Bolek i Lolek

Yeti

Ninjago: Mistrzowie Spinjitzu

Ukąszeni

Reksio

Reksio obrońca

Bolek i Lolek

Kusza

Ninjago: Mistrzowie Spinjitzu

Dom

Zobacz zanim wygaśnie

Królowa wyprzedaży

Królowa wyprzedaży. Zabójczy pokój

Syn

odc. 6

Kompania X

odc. 6

Chocolat

Wspaniałe stulecie: Sułtanka Kösem

odc. 67

Cena miłości

odc. 72

Elif

odc. 356

Historia w postaciach zapisana

Fryderyk II, król Prus

Dzielnica bankowa

odc. 4

Wspaniałe stulecie: Sułtanka Kösem

odc. 68

Wyspy czasów Odyseusza

Powstałe z ognia

Cena miłości

odc. 73

Wszystkie kolory świata

Polinezja - perła Pacyfiku

Wspaniałe stulecie: Sułtanka Kösem

odc. 69

Wyspy czasów Odyseusza

Urok Księżyca

Cena miłości

odc. 74

Wszystkie kolory świata

Wietnam. Uczta dla zmysłów

Elif

odc. 357

Z biegiem Nilu

odc. 3

Bez tożsamości

odc. 18/I

Fabryka hitów

Jestem moją muzyką

Sztuka Niemiec

Sztuka Niemiec - odc. 1 - Na podzielonej ziemi

Wyspy czasów Odyseusza

Królestwo Słońca

Śladami wielkich kompozytorów

Śladami Pucciniego

Były sobie kotki trzy

Nawet góry przeminą

Wspaniałe stulecie: Sułtanka Kösem

odc. 70

Sądy przesądy – w powiększeniu

Andrzej Nowak

Sądy przesądy – rozróby u Kuby

Czy Polacy stanowią wspólnotę?

Sądy przesądy – w powiększeniu

Leszek Kołakowski

Sądy przesądy – rozróby u Kuby

Prawo

Sądy przesądy – w powiększeniu

Antoni Libera

Sądy przesądy – rozróby u Kuby

Wojny kulturowe

Sądy przesądy – w powiększeniu

Paweł Hertz

Sądy przesądy – rozróby u Kuby

Kościół katolicki

Sądy przesądy – wywiad miesiąca

Chantal Delsol

Sądy przesądy – wywiad miesiąca

Stephane Courtois

Sądy przesądy – w powiększeniu

Wojciech Tomczyk

Sądy przesądy – w powiększeniu

Jakub Karpiński

Sądy przesądy – w powiększeniu

Andrzej Dobosz

Sądy przesądy – świat nie-przedstawiony

O filmie Eugenika – w imię postępu

Sądy przesądy – świat nie-przedstawiony

O filmie Iskra w kamieniu

Sądy przesądy – świat nie-przedstawiony

O filmie Niepodległy – opowieść o Januszu Krupskim

Sądy przesądy – rozróby u Kuby

Miłosierdzie i solidarność