Filmy fabularne / Filmy za darmo!
    4:3

    Debiut fabularny Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego. Satyryczna komedia złożona z dwóch nowelek: sensacyjnej „Profesor” i obyczajowej „Alkoholomierz”. Występują Gustaw Holoubek, Mirosław Majchrowski, Wiesław Michnikowski i Hanka Bielicka.

    foto 4x3

    Ekranizacja powieści Józefa Hena „Toast”. Polski western osadzony w historycznych realiach. Edmund Fetting śpiewa w nim słynną balladę „Nim wstanie dzień” , do której słowa napisała Agnieszka Osiecka a muzykę Krzysztof Komeda. Akcja toczy się na ziemiach zachodnich tuż po zakończeniu wojny. W roli głównej Gustaw Holoubek.

    Fot. TVP

    „Życie...” otwiera sekwencja filmu w filmie rozgrywająca się w średniowieczu. Schwytany na gorącym uczynku koniokrad zostaje skazany na stryczek. Przybyły do wioski zakonnik na osiołku, Bernard z Clairvaux, założyciel zakonu cystersów, prosi, by tymczasowo odstąpiono od wykonania wyroku. Chce zabrać skazańca do klasztoru i przygotować do nieuniknionej egzekucji. Cała scena rozgrywa się na planie, gdzie nad zdrowiem ekipy filmowej czuwa lekarz Tomasz Berg.

    Od zakonnika – konsultanta filmu Tomasz chce się dowiedzieć, jakie słowa Bernarda pozwoliły złodziejowi pokornie przystać na śmierć. Pyta nie tylko z ciekawości. Ten około 60-letni racjonalista i cynik podejrzewa, że sam jest śmiertelnie chory. Badania potwierdzają jego przypuszczenia.

    Tomasz, który potrafił korzystać z uroków życia, teraz desperacko próbuje się bronić przed wyrokiem. Prosi zamożną byłą żonę Annę, która po rozwodzie kupiła mu mieszkanie i samochód, by teraz sfinansowała jego operację w Paryżu. Kobieta, związana z dużo młodszym, nowym partnerem, Karolem, bez wahania na to przystaje. Ale na ratunek jest już za późno. Pozostaje czekanie na śmierć i z góry przegrana walka z narastającym cierpieniem. Berg nie chce jednak umierać bez sensu. W ostatnich tygodniach, jakie mu zostały, szuka wyjaśnienia, rady kogoś, kto pomógłby mu pojąć i zaakceptować sam fakt przemijania, odnaleźć harmonię między życiem i śmiercią, której nie potrafił odnaleźć jako lekarz i naukowiec.

    Filmem tym Krzysztof Zanussi powrócił do tematów poruszanych już w początkach swojej twórczości („Śmierć prowincjała”, „Spirala”), ale także do wielkiej formy twórczej, co potwierdziły liczne nagrody przyznane jego dziełu, m.in.: Złote Lwy Gdańskie, nagroda za najlepszą rolę męską dla Zbigniewa Zapasiewicza i nagroda dziennikarzy na FPFF w Gdyni w 2000 r., Grand Prix na MFF w Moskwie oraz sześć nagród Orła - Polskiej Nagrody Filmowej w najważniejszych kategoriach. Na szczególne uznanie zasługuje znakomita kreacja grającego główną rolę Zbigniewa Zapasiewicza, która na trwałe wpisze się do kronik polskiego kina.

    Polska 2000, 96 min
    Reżyseria: Krzysztof Zanussi
    Scenariusz: Krzysztof Zanussi
    Muzyka: Wojciech Kilar
    Występują: Zbigniew Zapasiewicz, Krystyna Janda, Tadeusz Bradecki, Monika Krzywkowska, Paweł Okraska, Szymon Bobrowski, Stanisława Celińska, Aleksander Fabisiak

    Fot. TVP

    Film z cyklu „Święta polskie”, tym razem ilustrujący święto nie całkiem polskie, ale mocno już zakorzenione w rodzimej rzeczywistości – Walentynki. Scenariusz do niego wyszedł spod pióra Jerzego Pilcha. Dla znanego pisarza, laureata Nagrody Nike, to już drugie spotkanie z tym cyklem: wcześniej napisał on scenariusz do znakomitego „Żółtego szalika”. Jego współpraca z reżyserem Januszem Majewskim zaowocowała opowieścią pełną humoru i wdzięku, traktującą o miłości z lekkim przymrużeniem oka i nutką nostalgii. Duża w tym zasługa również grającego główną rolę Wojciecha Malajkata.

    Bogdan był kiedyś muzykiem w krakowskiej orkiestrze, później dziennikarzem muzycznym w poważnym, niszowym piśmie. Swobodny stosunek do życia, pieniędzy i kariery sprawił jednak, że nie wzniósł się na szczyty swoich możliwości. Niektórzy powiedzieliby nawet, że upadł całkiem nisko. Bogdan nosi teraz ksywkę „Mozart”, jest bowiem kloszardem na warszawskim Dworcu Centralnym, gdzie przygrywa na akordeonie i żyje z tego, co ludzie wrzucą mu do czapki. Ale czuje się szczęśliwy. Inni stale gdzieś gonią, czymś się denerwują, a on delektuje się świadomością, że nic nie musi. Potrzeby ma skromne, pieniędzy za wiele nie potrzebuje, bo przecież na dworcu jeszcze nikt z głodu i zimna nie umarł.

    Ale pewnego dnia do pudełka na drobne ktoś niespodziewanie wrzuca mu pękatą różową kopertę. W środku jest 50 tys. zł i list. W liście anonimowa ofiarodawczyni wspomina ich miłosny związek sprzed lat. Czuje się winna moralnego upadku Bogdana i chce mu to wynagrodzić. Mozart nie jest pewien, która z dawnych kochanek zrobiła mu taki prezent. Wyrusza więc pociągiem do Krakowa, aby wyjaśnić zagadkę i zwrócić pieniądze „sponsorce”. W grę wchodzą trzy panie…

    Polska 2006, 58 min
    Reżyseria:
    Janusz Majewski
    Scenariusz: Jerzy Pilch
    Zdjęcia: Witold Adamek
    Muzyka: Rafał Grząka
    Występują: Wojciech Malajkat, Marcin Troński, Karolina Gruszka, Joanna Liszowska, Marta Klubowicz, Tomasz Sapryk, Małgorzata Socha, Jan Machulski, Anna Dymna, Robert Więckiewicz i inni

    Stara Baśń. Kiedy Słońce było bogiem.

    Jerzy Hoffman, reżyser ekranizacji Sienkiewiczowskiej „Trylogii”, tym razem podjął się przenieść na ekran powieść Józefa Ignacego Kraszewskiego „Stara baśń”. Akcja toczy się w IX w., na terenach przyszłej Polski, zamieszkiwanych przez liczne plemiona słowiańskie.

    Pod Kruszwicą pojawia się konny posłaniec by obwieścić zwycięstwo wyprawy wojów na Poznań. Książę Popiel triumfuje - lecz jego radość nie trwa długo. Wraz z wyprawą wracają dwaj bratankowie księcia, cali i zdrowi, choć wedle planów władcy mieli zginąć. Młodzieńcy dokonali na wojnie wielkich czynów i dowiedli swojej dojrzałości, aby przejąć od Popiela tron, który ten zajmował od czasu śmierci ich ojca. Prócz chwały pełnoletnich bratanków sen z powiek spędza księciu przepowiednia zagłady, jaką otrzymał od wieszczki w świątyni Światowida. Śmierć Popielowi miały zadać myszy i, choć pomny wróżby władca szybko wygubił podejrzewany o spisek ród Myszków, nadal dręczy go złowroga świadomość groźby utraty tronu i życia...

    W serialu pojawia się plejada polskich gwiazd oraz znany z roli Bohdana Chmielnickiego w „Ogniem i mieczem" ukraiński aktor Bohdan Stupka. Zdjęcia kręcono w okolicach Żnina, Rogalina i Biskupina.

    Serial historyczny, 3 odc., Polska 2004
    Reżyseria:
    Jerzy Hoffman
    Scenariusz: Jerzy Hoffman, Józef Hen
    Zdjęcia: Paweł Lebieszew, Jerzy Gościk
    Muzyka: Krzesimir Dębski
    Występują: Daniel Olbrychski, Michał Żebrowski, Bohdan Stupka, Małgorzata Foremniak, Jerzy Trela, Marina Aleksandrowa, Ewa Wiśniewska, Anna Dymna

    4x3

    Mała, górska miejscowość, gdzieś w Polsce. Pan Sawicki, szanowany obywatel, tak samo zwyczajny jak jego otoczenie, pewnego dnia zaczyna spacerować ulicami w towarzystwie wielbłąda.

    Zdziwieni mieszkańcy nie wiedzą, co o tym myśleć. Mijają kolejne dni, a zwierzę ciągle jest u Sawickich. Mało tego, zajmuje w ich życiu coraz ważniejsze miejsce.

    Dlaczego? – to pytanie coraz bardziej dręczy całe miasteczko. Sawiccy nie potrafią odpowiedzieć. Po prostu polubili dwugarbnego czworonoga i tyle. Mieszkańcom wszakże to nie wystarcza. Nie wiedzieć czemu nie potrafią przystosować się do nowej sytuacji i reagują agresywnie. Odpowiednie urzędy nagle zaczynają domagać się rejestracji i opodatkowania wielbłąda. Pojawiają się donosy, że wielbłąd przeszkadza dzieciom w nauce, zanieczyszcza ulice, a nawet… może roznosić groźną afrykańską odmianę choroby wenerycznej.

    Mnożą się szykany. Sawicka traci pracę w przedszkolu, jego nie chcą już w lokalnej orkiestrze. Przed ich domem hałasują protestacyjne pikiety. Mimo że odrzuceni i osamotnieni, Sawiccy nie zamierzają pozbyć się wielbłąda. Przeciwnie, , są do niego coraz mocniej przywiązani.

    Czwarty film w reżyserskim dorobku Jerzego Stuhra – był już głośny na długo przed premierą. Stało się tak za sprawą scenariusza. Pierwszą jego wersję (na podstawie opowiadania Kazimierza Orłosia pt. „Wielbłąd”) napisał bowiem w roku 1973 sam Krzysztof Kieślowski, noszący się wówczas z zamiarem debiutu fabularnego. Niestety, tekst nie spodobał się ówczesnym decydentom i musiał powędrować do szuflady. Przed kilkoma laty odnalazł go w Wiesbaden Janusz Morgenstern. Takiej okazji nie można było zmarnować. Morgenstern, zarezerwowawszy sobie rolę producenta, zaprosił do współpracy Jerzego Stuhra, jednego z ulubionych aktorów Kieślowskiego. Twórca „Tygodnia z życia mężczyzny” nie tylko wziął na swoje barki reżyserię i opracowanie scenariusza (w pierwotnej wersji były tylko dwie sceny z rozpisanym dialogiem), lecz także zagrał głównego bohatera. Realizacja „Dużego zwierzęcia” stała się dla aktora szczególnym doświadczeniem.

    Film zdobył w 2000 r. Nagrodę Specjalną na MFF w Karlowych Warach i nagrodę publiczności na Lecie Filmowym w Kazimierzu Dolnym oraz Syrenkę Warszawską w kategorii filmu fabularnego w 2001.

    Polska 2005, 70 min
    Autor:
    Kazimierz Orłoś
    Reżyseria:
    Jerzy Stuhr
    Scenariusz:
    Krzysztof Kieślowski
    Zdjęcia:
    Paweł Edelman
    Występują:
    Jerzy Stuhr, Anna Dymna, Dominika Bednarczyk, Błażej Wójcik, Andrzej Franczyk, Feliks Szajnert, Zbigniew Kaleta, Andrzej Kozak, Radosław Krzyżowski, Stanisław Banaś, Piotr Dąbrowski

    Boisko bezdomnych

    Były gwiazdor reprezentacji Polski spotyka innych straceńców, z którymi stworzy drużynę piłkarską. W jej skład wchodzą: Indor – marynarz po odsiadce w więzieniu, Ukrainiec Mitro – niedoszły radziecki kosmonauta ze stwierdzoną klaustrofobią, Minister – bankowiec oszalały na punkcie światowego spisku, były Ksiądz – alkoholik, gruby Wariat, bezrobotny Górnik i inni.

    Trenują na Dworcu Centralnym ucząc się dryblowania pomiędzy pasażerami pociągów i patrolami policji. Udział w mistrzostwach świata bezdomnych stanie się dla nich wszystkich jedyną szansą na wielką życiową wygraną.


    Polska 2008, 126 min
    Reżyseria: Kasia Adamik
    Scenariusz: Przemysław Nowakowski
    Scenariusz-pomysł: Kasia Adamik, Agnieszka Holland
    Zdjęcia: Jacek Petrycki
    Występują: Marcin Dorociński, Eryk Lubos, Dmitrij Piersin, Marek Kalita, Bartłomiej Topa, Jacek Poniedziałek, Joanna Grudzińska, Rafał Fudalej, Maciej Nowak, Krzysztof Kiersznowski, Maria Seweryn i inni

    Quo vadis

    Telewizyjna wersja nakręconej z rozmachem superprodukcji w reżyserii Jerzego Kawalerowicza. Ekranizacja uhonorowanej Nagrodą Nobla powieści Henryka Sienkiewicza. W rolach głównych zjawiskowa Magdalena Mielcarz i zabójczo przystojny Paweł Deląg.

    aria diva 43

    Pewnego dnia piętro wyżej wprowadza się diva operowa (w tej roli Katarzyna Figura), która uwodzi Basię swoim głosem. Między kobietami zawiązuje się przyjaźń, która przeradza się w zaskakujące dla obu kobiet uczucie. Do czasu kiedy jedna z nich nie staje przed wyborem...

    Scenariusz film zrealizowanego w ramach programu „30 minut” powstał na podstawie opowiadania Olgi Tokarczuk „Ariadna na Naksos”.

    Polska 2007, 30 min
    Reżyseria:
    Agnieszka Smoczyńska, Wiktor Kośla
    Scenariusz: Agnieszka Smoczyńska
    Zdjęcia: Przemysław Kamiński
    Aktorzy: Gabriela Muskała, Katarzyna Figura

    Pornografia

    Tu wraz z żoną i córką mieszka Hipolit (Krzysztof Globisz), który zaprasza do siebie gości: starego znajomego, pisarza Witolda (Adam Ferency) i jego nowego towarzysza, demonicznego Fryderyka (Krzysztof Majchrzak), bywalców stołecznych lokali, gdzie toczą filozoficzne dysputy na rozmaite tematy. Obydwaj panowie poznali się przypadkowo i natychmiast przypadli sobie do gustu. Chętnie korzystają z zaproszenia i gdy zapada zmrok zjawiają się w Powórnej, wylewnie witani przez gospodarza, który wychodzi im naprzeciw z lampą naftową. O poczęstunek dla szanownych gości zadbała żona Hipolita, zbytnio zaglądająca do kieliszka Maria (Grażyna Błęcka-Kolska).

    Pobyt Witolda i Fryderyka na wsi zupełnie odmienia życie mieszkańców podupadającego dworku na ziemi sandomierskiej. Tu wszystko toczy się leniwie, w piekącym słońcu upalnego lata, a gdzieś z oddali dochodzą odgłosy okrutnej wojny, w której pogrążony jest kraj. Gdzieniegdzie pojawiają się bandy rabusiów, ale ogólnie panuje spokój.

    Może trochę z nudów i próżności goście zaczynają wcielać w życie swój plan, ocierający się o perwersję i groteskę. W osobliwą grę wciągają dwoje nastolatków: młodziutką córkę gospodarza, Henię, i jej przyjaciela z dzieciństwa, Karola – syna rządcy z pobliskiej wioski, którego ojciec oddał Hipolitowi pod opiekę i do pomocy w gospodarstwie.

    Henia chce poślubić starszego od siebie adwokata, Wacława Paszkowskiego z Rudy, który niebawem ma się jej oświadczyć. Trudno o lepszego kandydata na męża – odpowiedzialny, mądry, oczytany. Tymczasem Witold i Fryderyk uznają, że to Karol i Henia są dla siebie stworzeni. Postanawiają więc popchnąć ich ku sobie…

    Film Kolskiego miał bardzo dobrą prasę, entuzjastycznie przyjęła go międzynarodowa krytyka, doceniając walory realizacyjne oraz znakomitą obsadę. Koncertowy popis aktorskiej gry dali: Krzysztof Majchrzak (nagroda na 28. FPFF w Gdyni w 2003 roku), Adam Ferency, Krzysztof Globisz. Polskie Nagrody Filmowe Orły przyznano aktorowi drugoplanowemu Janowi Fryczowi oraz za scenografię, zdjęcia i muzykę. „Pornografia”, choć tu nie zdobyła nagrody, stała się wydarzeniem prestiżowego weneckiego festiwalu filmowego, była też polskim kandydatem do Oscara.

    Polska/Francja 2003, 113 min
    Reżyseria: Jan Jakub Kolski
    Scenariusz według powieści Witolda Gombrowicza: Jan Jakub Kolski, Luc Bondy, Gerard Brach
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Zdjęcia: Krzysztof Ptak
    Występują: Krzysztof Majchrzak, Adam Ferency, Krzysztof Globisz, Grażyna Błęcka-Kolska, Grzegorz Damięcki, Jan Frycz, Irena Laskowska, Sandra Samos i inni

    Weiser

    Film znacznie różni się od literackiego pierwowzoru. Miejsce fabuły zostało przeniesione z Wybrzeża na Śląsk (Wałbrzych i okolice). Głównym bohaterem jest natomiast zbliżający się do pięćdziesiątki mężczyzna, zajmujący się czyszczeniem starych płyt i wydawaniem ich na CD. Paweł Heller dopiero co wrócił z Niemiec do Polski i otwiera własne studio. Wkrótce dołącza do niego niemiecka przyjaciółka Juliana.

    Niespodziewane spotkanie z Szymkiem, kolegą z lat szkolnych, przywołuje wspomnienie dziwnego zdarzenia jeszcze z lat 60. Rzecz miała miejsce w czasie upalnych wakacji. 12-letni Paweł wraz z Szymkiem i Piotrem zwrócili wówczas uwagę na pewną dziewczynkę imieniem Elka i jej tajemniczego, milczącego towarzysza, Dawida Weisera. Chłopiec ten miał opinię odmieńca. Jako Żyd nie chodził z innymi na religię, poza Elką nie miał przyjaciół. Posiadał za to niezwykłe umiejętności, igrał ze śmiercią, lewitował, fascynował się wybuchami. Po pewnym czasie Paweł, Szymek i Piotr zostali przez Elkę i Dawidka dopuszczeni do „paczki”. Okazało się, że ulubioną zabawą „odmieńca” i dziewczynki jest wywoływanie coraz większych eksplozji. Po jednej z nich Dawid i Elka zniknęli. Dziewczynkę (nieprzytomną) udało się odnaleźć. Po Weiserze wszelki ślad zaginął. Po z górą 30 latach Paweł postanawia rozwikłać zagadkę zniknięcia Dawida. Kontaktuje się z dawnymi znajomymi, stopniowo traci zainteresowanie swoją pracą i Julianą. Zaczyna obsesyjnie wierzyć, że rozszyfrowanie tajemnicy Dawida pomoże mu nadać sens własnemu życiu i wewnętrznie pogodzić się z sobą.

    Krytyka podkreślała precyzyjną konstrukcję i estetyczne wyrafinowanie „Weisera”. Zwracano też uwagę na jego wieloznaczność, otwierającą różne ścieżki interpretacji. Film Marczewskiego w równej mierze daje się bowiem odczytać jako opowieść o przyjaźni i lojalności, o poczuciu wspólnoty i wtajemniczenia, a także o tym „jak smakuje zakazany owoc i jak traci się niewinność”. Reżyser zresztą celowo postawił na poezję i niedomówienie. Nie jest istotne, czy Paweł wyjaśni zagadkę żydowskiego kolegi z dzieciństwa. Ważne jest natomiast, że dotknie tajemnicy. Poczuje obecność rozpościerającej się poza granicą zmysłów krainy metafizyki. Kto wie, może Dawid czeka na niego właśnie tam?

    Polska 2000, 96 min
    Reżyseria:
    Wojciech Marczewski
    Scenariusz:
    Wojciech Marczewski
    Zdjęcia:
    Krzysztof Ptak
    Muzyka:
    Zbigniew Preisner
    Występują:
    Marek Kondrat, Krystyna Janda, Juliane Kohler, Teresa Marczewska, Zbigniew Zamachowski, Krzysztof Globisz, Mariusz Benoit, Marian Opania, Piotr Fronczewski, Magdalena Cielecka, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Olga Frycz, Janusz Gajos

    Ogniem i mieczem

    Historia, którą w XIX wieku Henryk Sienkiewicz pisał „ku pokrzepieniu serc”, sfilmowana w 1999 roku z niezwykłym rozmachem, stała się jednym z najbardziej widowiskowych polskich filmów.

    Jego akcja toczy się w okresie powstania Chmielnickiego na Ukrainie. Na tle historyczno-politycznych zawirowań między bohaterami rodzą się szlacheckie przyjaźnie i wielka miłość.

    Odniesienia historyczne, niezwykła galeria bohaterów, odmalowanych przez najlepszych polskich aktorów, i wyjątkowe sceny batalistyczne sprawiły, że film zdobył uznanie szerokiej publiczności.

    Serial historyczno-przygodowy, 4 odc., Polska 1999
    Reżyseria: Jerzy Hoffman
    Scenariusz: Jerzy Hoffman na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza
    Występują: Izabella Scorupco, Michał Żebrowski, Aleksandr Domogarow, Krzysztof Kowalewski, Bohdan Stupka, Andrzej Seweryn, Zbigniew Zamachowski, Wiktor Zborowski, Wojciech Malajkat

    Miss mokrego podkoszulka

    Władysław (Piotr Fronczewski) sam nie zawsze postępował w życiu uczciwie, dlatego opuściła go żona. Wkrótce odeszła na wieki i dopiero po jej śmierci mężczyzna zrozumiał swój błąd. Próbuje odkupić winy, wyznając zasadę, że nikt nie może uciekać przed odpowiedzialnością za popełnione grzechy, za istnienie w świecie zła. Bohater stoi na czele grupy tzw. obrońców moralności, bierze czynny udział w zwalczaniu postępującej demoralizacji społeczeństwa.

    Władysławem interesuje się cnotliwa sąsiadka, Wiktoria (Marta Lipińska), widząc w uczciwym wdowcu odpowiedniego kandydata na życiowego partnera. Wszystko jednak się zmienia, gdy na horyzoncie pojawia się dwudziestoparolatka Ella (Magdalena Mazur). Władysław ratuje dziewczynę przed napastliwymi wyrostkami, którzy zaczepiają w parku seksownego kociaka. Na domiar złego, ofiara zalotów rozochoconych młodzieńców wpada do jeziorka. Przemoczonej Elli Władysław udziela schronienia pod swym dachem. Wdzięczna mężczyźnie za bezinteresownie okazaną pomoc śliczna panienka postanawia zostać u niego dłużej. Pragnie rozpocząć wszystko od nowa, chce zerwać z dotychczasowym życiem – pozowaniem do rozbieranych zdjęć i braniem udziału w konkursach piękności.

    Władysław czuje się mocno zażenowany, ale nie potrafi odmówić, choć równocześnie zdaje sobie sprawę, że zostanie napiętnowany i potępiony przez najbliższe otoczenie. Wymiguje się od umówionego wielkanocnego śniadania u córki (Dominika Ostałowska). Tymczasem Magda, nie chcąc zostawiać ojca samego w świąteczny poranek, niespodziewanie zjawia się wraz z rodziną w jego domu. Spotkanie z młodziutką Ellą wywołuje oburzenie córki Władysława. Zirytowana Magda wychodzi, nie dokończywszy nawet śniadania, tym bardziej wściekła, że mąż nie podziela jej zgorszenia...

    Polska 2002, 55 min
    Reżyseria: Witold Adamek
    Scenariusz: Maciej Karpiński
    Zdjęcia: Witold Adamek
    Muzyka: Igor Czerniawski
    Występują: Piotr Fronczewski, Magdalena Mazur, Marta Lipińska, Jerzy Trela, Piotr Gąsowski

    Cała zima bez ognia

    Film opowiada o małżeństwie próbującym pogodzić się ze stratą córeczki, która zginęła w pożarze. Zbolała matka Laure zamyka się w swoim własnym świecie, natomiast Jean stara się żyć w miarę normalnie.

    W końcu ona trafia do kliniki psychiatrycznej, on zaś myśli o sprzedaży rodzinnej farmy i przełamując lęk przed ogniem rozpoczyna pracę w hucie żelaza. Tam poznaje u bratnią duszę w osobie uciekinierki z Kosowa. Labinota od lat bezskutecznie oczekuje powrotu w czasie wojny męża.

    Jej siła, odwaga i wrażliwość pozwala Jeanowi stopniowo oswajać ból, który nosi w sobie. Kobieta pomaga mu w odzyskaniu wiary w sens życia; bohaterowie w pewien sposób uzależniają się od siebie. Ze szpitala powraca jednak żona Jeana...

    Szwajcaria, Belgia 2004, 90 min
    Reżyseria:
    Greg Zglinski
    Scenariusz oryginalny: Pierre-Pascal Rossi
    Zdjęcia: Witold Płóciennik
    Montaż: Urszula Lesiak
    Muzyka: Jacek Grudzień, Mariusz Ziemba
    Występują: Aurélien Recoing, Marie Matheron, Gabriela Muskała, Blerim Goci, Nathalie Bulin, Antonio Buil, Michel Voïta

    Inferno

    Baśka, na którą wołają Xena, marzy o ASP, ale będzie studiowała prawo. Anka wybiera się na marketing. Inga, dla przyjaciół Inez, chce zostać aktorką. Dziewczyny są w maturalnej klasie. Na tle szkolnej tablicy, na której wypisano wielkimi literami MATURA 2000, przed amatorską kamerą opowiadają o swoich planach. Nazywają je papużkami- nierozłączkami.

    Koleżanki są diametralnie różne i żyją w bardzo odmiennych warunkach. Basia, bardzo wrażliwa i refleksyjna, z jednej strony musi zrezygnować z marzeń, z drugiej - znosić nieustanne wrzaski wiecznie kłócących się rodziców. Anka, najbardziej energiczna i pewna siebie, mieszka z matką i jej młodym kochankiem, pławiąc się w dobrobycie. Inga, przekonana o sile swojej urody, za wszelką cenę chce trafić na strony kolorowych magazynów, pragnie wyrwać się z biednego domu, w którym musi słuchać bredzenia cierpiącej na demencję babki i utyskiwań ciągle zmęczonej matki – sprzątaczki.

    Dziewczyny znajdują jednak wspólny język i przyjaźnią się od lat. Powoli na tym związku pojawiają się rysy. Przyczyny tkwią w nich, ich dążeniach, coraz istotniejszych wobec perspektywy matury. Przyczyny tkwią w ich domach, świecie dorosłych wręcz oślepionych swoimi sprawami, beznadziejnej atmosferze blokowiska, a zwłaszcza szkole, którą Baśka publicznie oskarża o to, że jest chlewem nie dającym uczniom żadnych szans.

    Matura, a ściślej dzień balu maturalnego staje się przełomem w życiu coraz bardziej skłóconej trójki. Po pięknie odtańczonym polonezie rozwija się zabawa, której uczestnicy stopniowo tracą rozsądek. W labiryncie szkolnych korytarzy, w narastającym gwarze i podnieceniu, dochodzi do zbrodni.

    Polska 2000, 58 min
    Reżyseria: Maciej Pieprzyca
    Scenariusz: Bartosz Kurowski
    Zdjęcia: Marek Trzaskowski
    Występują: Katarzyna Bujakiewicz, Monika Kwiatkowska, Barbara Kurzaj, Rafał Maćkowiak, Robert Czebotar, Rafał Cieszyński

    Szczęśliwy człowiek

    Zanim reżyserka nakręciła „Szczęśliwego człowieka”, było o niej głośno w filmowym świecie. Córka znanych krakowskich dziennikarzy, absolwentka łódzkiej filmówki już w pierwszych realizacjach dokumentalnych wykazała nieprzeciętny talent i umiejętność starannej i wnikliwej obserwacji rzeczywistości. Przebojem weszła na rynek filmowy szkolnymi etiudami i dokumentami zrealizowanymi tuż po studiach, zdobywając prestiżowe nagrody i wyróżnienia w kraju i za granicą m.in. w Tel-Awiwie, Bolonii, Tampere, Meksyku.

    Akcja „Szczęśliwego człowieka” została osadzona w realiach współczesnej rzeczywistości polskiej. To kameralny, pozbawiony efektów komercyjnych rodzinny dramat, rozgrywający się w scenerii ubogich i ponurych miejsc Krakowa. Smutna historia trojga ludzi i ich skomplikowanych relacji uczuciowych.

    Reżyserka filmu bardziej niż o tempo narracji zadbała o psychologiczne portrety bohaterów, przeżywających życiową tragedię. Krytyka zgodnie podkreślała znakomitą grę przede wszystkim Jadwigi Jankowskiej-Cie�lak i Małgorzaty Hajewskiej-Krzysztofik. Specyficzną atmosferę filmu podtrzymują zdjęcia młodych operatorów, Marka Gajczaka i Michała Englerta, którzy umiejętnie ukazują zwykłych ludzi wtopionych w tło brudnych i odrapanych krakowskich kamienic.

    Matka (Jadwiga Jankowska-Cie�lak) i jej 30-letni syn Janek (Piotr Jankowski) mieszkają razem w ubogiej dzielnicy miasta, w starym domu. Los ich nie rozpieszcza, nigdy nie zaznali szczęścia ani dobrobytu. Janek jest życiowym nieudacznikiem. Choć w szkole był prymusem i skończył studia, nie zrobił błyskotliwej kariery zawodowej. Nie ma nawet stałej pracy, zarabia dorywczo, pisując artykuły do gazet. Bezrobotna matka dostaje w końcu obietnicę posady. Musi jednak przedtem poddać się rutynowym badaniom. Diagnoza lekarska przekreśla wszystko. Kobieta ma raka płuc, zostało jej zaledwie kilka miesięcy życia. Próbuje zataić swój stan zdrowia przed jedynakiem. On jednak dowiaduje się o nieuleczalnej chorobie matki. Sądząc, że rodzicielka nie zdaje sobie sprawy ze śmiertelnego zagrożenia, prosi lekarzy, by ukryli przed nią prawdę. Rozpoczyna się rodzinny dramat, a jego bohaterowie prowadzą specyficzną grę, wzajemnie się oszukując. Wychowany przez matkę syn chciałby, choć na krótko, dać jej szczęście, spełnić wszystkie marzenia, wynagrodzić lata smutku i cierpień. Gdy na horyzoncie pojawia się kobieta, postanawia się z nią ożenić. Namawia ją do odegrania roli narzeczonej i przyszłej synowej, by sprawić radość matce. Tymczasem Marta (Małgorzata Hajewska-Krzysztofik), robotnica w wytwórni mrożonek, samotnie wychowująca córkę Manię, wiele w życiu przeszła. Przeżywa własny dramat, choć stara się tego nie okazywać na zewnątrz.

    Polska 2000, 84 min
    Reżyseria: Małgorzata Szumowska
    Scenariusz: Małgorzata Szumowska
    Zdjęcia: Marek Gajczak, Michał Englert
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Występują: Jadwiga Jankowska-Cieślak, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Piotr Jankowski, Roman Gancarczyk, Mieczysław Grąbka

    Kroniki domowe

    Powrót do dzieciństwa. Ciepła ballada o losach małomiasteczkowej rodziny, widzianych oczami małego chłopca. Sentymentalna, ale i pełna humoru podróż do krainy dzieciństwa, zaludnionej przez autentyczne indywidualności. Film Leszka Wosiewicza z nastrojowymi zdjęciami Pawła Edelmana i gwiazdorską obsadą.

    Warszawa

    Młodziutka Klara przyjeżdża do Warszawy z walizką w nadziei, że zamieszka ze swoim znajomym z wakacji.

    Paweł, wychowanek domu dziecka, jej przygodny towarzysz podróży z pociągu, właśnie opuścił tę placówkę i z finansową wyprawką w kieszeni w wielkim mieście szuka pracy.

    Wiktoria zerwała na szosie ze swym partnerem i wsiadła do samochodu rzekomego biznesmena, który w rzeczywistości robi mocno podejrzane interesy z pewnym cudzoziemcem.

    Jan, sadownik spod Radomia, poszukuje w Warszawie córki Eli, która przyjechała na studia ale od paru miesięcy nie daje znaku życia. Mężczyzna odwiedzi kilka mieszkań jej współlokatorek, zanim w końcu odkryje zaskakującą prawdę o swoim dziecku.

    Między nimi krąży stary warszawiak, cierpiący na utratę pamięci powstaniec.

    Reżyserski debiut Dariusza Gajewskiego został obsypany nagrodami: otrzymał w Gdyni Złote Lwy dla najlepszego filmu, nagrodę za reżyserię, scenariusz, drugoplanową rolę kobiecą (Dominika Ostałowska) i montaż, a także nagrodę Stowarzyszenia Filmowców Polskich za twórcze przedstawienie współczesności.

    Polska 2003, 104 min
    Reżyseria:
    Dariusz Gajewski
    Scenariusz: Dariusz Gajewski, Mateusz Bednarkiewicz
    Zdjęcia:
    Wojciech Szepel
    Występują:
    Łukasz Garlicki, Dominika Ostałowska, Lech Mackiewicz, Agnieszka Grochowska, Sławomir Orzechowski, Katarzyna Bujakiewicz, Bartosz Żukowski, Witold Wieliński, Sławomir Grzymkowski

    Tydzień z życia mężczyzny

    W rzeczywistości z każdym z tych wydarzeń wiążą się mniejsze lub większe podłości popełniane przez Borowskiego. Popełniane nie zawsze z wyrachowania, częściej pod wpływem presji chwili. Adam nie jest człowiekiem amoralnym, dręczą go wyrzuty sumienia. W jego życiu dochodzi do bolesnego rozdarcia. Oskarżając na sali sądowej, nie uznaje taryfy ulgowej. Dziwnym zrządzeniem losu przez siedem kolejnych dni tygodnia sam staje wobec podobnych problemów, co ludzie, dla których domagał się surowych wyroków. I co? W porównaniu z nimi wcale nie jest lepszy.

    „Tydzień z życia mężczyzny” to pierwszy film w reżyserskim dorobku Jerzego Stuhra, pod którym może – jak sam stwierdził – „podpisać się obiema rękami”. Mówiąc te słowa, artysta miał na myśli głównie swoje opanowanie warsztatu realizatora. Nie ukrywał wszakże, że bliskie jest mu także przesłanie filmu, będące swoistym apelem o wyrozumiałość i tolerancję dla ludzkiej niedoskonałości. Adam Borowski bowiem to klasyczny typ „everymana”, w którego duszy nieustannie toczy się walka między dobrem i złem. Raz jedno jest na wierzchu, raz drugie, zaś każdy dzień stanowi egzamin dla sumienia.

    Głównymi zaletami filmu Stuhra, oprócz oczywiście świetnego aktorstwa, są klarowna kompozycja, sprawnie poprowadzona intryga i muzyka Wojciecha Kilara. „Tydzień z życia mężczyzny” uhonorowano nagrodą OCIC na MFF w Wenecji (1999), dwoma wyróżnieniami na FPFF w Gdańsku – Gdyni (1999) oraz nagrodą publiczności podczas Lata Filmowego w Kazimierzu Dolnym (1999).

    Polska 1999, 85 min
    Reżyseria:
    Jerzy Stuhr
    Scenariusz: Jerzy Stuhr
    Zdjęcia: Edward Kłosiński
    Muzyka: Wojciech Kilar
    Występują: Jerzy Stuhr, Gosia Dobrowolska, Danuta Szaflarska, Ewa Skibińska, Anna Samusionek, Krzysztof Stroiński, Jacek Romanowski, Małgorzata Drozd, Jacek Niesiołowski

    Wojaczek

    Wszystkie te pytania kłębią się w głowie widza, oglądającego film Lecha J. Majewskiego. Reżyser nie daje łatwych odpowiedzi. Bo czy one w ogóle istnieją? Zamiast interpretować biografię Wojaczka, Majewski wiernie mu towarzyszy w ciągu kilku ostatnich dni życia, krótkiego, bo zaledwie 26-letniego. Z różnych stron stara się oświetlać tajemnicę osobowości poety, jego zbuntowanej duszy i cierpienia, które zadaje sobie i innym. Mimo dość mrocznej tematyki i czarno-białych zdjęć, film Majewskiego nie poraża pesymistyczną monotonią. Zawiera kilka scen humorystycznych, związanych głównie z rodzajowym obliczem peerelowskiej prowincji i jej „znakami szczególnymi”: zapyziałymi knajpami, brudnymi ulicami i hasłami wzywającymi do wytężonej pracy dla dobra socjalistycznej ojczyzny. Tę realistyczną aż do bólu scenerię, ożywia też Majewski odkrywczymi metaforami, z których najpiękniejsza stanowi zarazem zwieńczenie filmu.

    Wielką zaletę „Wojaczka” stanowi też aktorstwo, zwłaszcza rewelacyjnego „naturszczyka” Krzysztofa Siwczyka w roli tytułowej i Dominiki Ostałowskiej, odtwarzającej postać pielęgniarki „Małej”. W filmie wystąpiło też spore grono osób emocjonalnie związanych z poetą, w tym: Janusz Styczeń, jego dawny serdeczny przyjaciel (gra samego siebie); niegdysiejsza ukochana Teresa Ziąber (wcieliła się w postać bezdomnej z dworca); rodzony brat poety Andrzej (zagrał psychiatrę, prowadzącego terapię głównego bohatera). Współscenarzysta filmu, poeta Maciej Melecki, na co dzień prowadzi instytut Wojaczka w jego rodzinnym Mikołowie.

    Obraz Lecha Majewskiego nie ma tradycyjnej fabuły. To raczej ciąg sekwencji ukazujących pełne napięć relacje poety z otoczeniem. Opowieść zaczyna się w chwili, gdy Rafał Wojaczek „przechodzi przez szybę” Mikołowskiej knajpy i ląduje twarzą na brudnym chodniku. Później widz ogląda codzienne życie poety: związek z dziewczyną, walkę z alkoholizmem i chorobą psychiczną, rozliczne ekscesy, elektryzujące lokalną opinię publiczną. Bezkompromisowa rozgrywka ze światem popycha Wojaczka coraz silniej ku samozagładzie.

    Deszcz laurów na festiwalach polskich i zagranicznych, m.in. Brązowe Grono na LLF w Łagowie (1999), nagroda za reżyserię na FPFF w Gdańsku - Gdyni (1999), Don Kichot na Festiwalu Kina Niezależnego w Barcelonie (2000), dwa Złote Klucze (reżyseria i zdjęcia) na MFF w Trencianskich Teplicach (2000), nagroda główna na Festiwalu Kina Europejskiego w Coroto (2000).

    Polska 1999, 89 min
    Reżyseria: Lech Majewski
    Scenariusz: Lech Majewski, Andrzej Malecki
    Zdjęcia: Adam Sikora
    Występują: Krzysztof Siwczyk, Dominika Ostałowska, Andrzej Mastalerz

    Gdzie jest Nowy Rok?

    Okazuje się, że malca po raz ostatni widziano właśnie w okolicach domu rodziny Kowalskich. Troje dzieci postawia się na rozpocząć poszukiwania na własną rękę i rozwikłać zagadkę tajemniczego zaginięcia.

    Polska 2006, 23 min
    Reżyseria:
    Janusz Martyn, Robert Turło
    Muzyka: Marek Kuczyński
    Producent: Telewizja Polska SA. – Program 1
    Nagrody: Nominacja do Nagroda Pulcinella w Międzynarodowym Konkursie Filmów Animowanych w Positano, we Włoszech (2007), Nagroda dla Najlepszego Filmu Średniometrażowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym DiverCine, Montevideo, Urugwaj (2007), Specjalna Nagroda Młodego Jury na Międzynarodowym Festiwalu Telewizyjnych Filmów dla Dzieci „Prix Danube” w Bratysławie (2007)

    Jak to jest być moją matką

    Jej córka, Julia (Olga Frycz) nagrywa kamerą każdą wspólnie spędzoną chwilę. Film, który powstaje, wyzwala w nich skrywane dotąd emocje.

    Film powstał w ramach programu „30 minut”. Jest laureatem Wyróżnienia Honorowego jury 33. FPFF Gdynia 2008 oraz nagrody w Wiesbaden (Festiwal Filmów z Europy Środkowej i Wschodniej goEast 2008).

    Polska 2007, 31 min
    Reżyseria: Norah Mcgettigen
    Scenariusz: Norah Mcgettigen
    Zdjęcia: Marius Matzow Gulbrandsen
    Występują: Iza Kuna, Olga Frycz, Wojciech Mecwaldowski, Zbigniew Kaleta, Katarzyna Chmara, Lech Sołuba

    Samotność kucharza szybkich zamówień

    Zatrudnia się jako kucharz w japońskim klubie jazzowym. Zakochuje się w Meksykance, która nie mówi po angielsku. Odkrywa nietypową stronę miasta: bez plaż, palm, czy drogich samochodów na bulwarach Beverly Hills.

    Film otrzymał w 2008 Nagrodę Główną na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Santiago oraz Nagrodę Publiczności dla filmu fabularnego w Gdyni (wśród pokazów w ramach programów „30 minut” i „Pierwszy dokument”).

    Polska 2007, 37 min
    Reżyseria: Marcel Sawicki
    Scenariusz: Marcel Sawicki
    Zdjęcia: Monika Woźniak
    Występują: Shin Okuda, Shinichiru Shimzu, Brian Azoka, Alpha Takahashi, Fanny Veliz, Phil Lenkowsky

    Historia kina w Popielawach

    W pamiętniku, który pisze, bardzo wiele miejsca zajmuje zasłyszana historia barwnego, głośnego w okolicy, kowalskiego rodu Andryszków.

    Zaczyna się ona od Józefa Andryszka, zwanego Pierwszym. W XIX wieku zbudował on kinomaszynę, zanim jeszcze to samo uczynili na Zachodzie bracia Lumiere. Poprzez następne pokolenia saga rodzinna dochodzi do lat 60. XX wieku, czyli losów Józefa Andryszka Szóstego, który marzy o odtworzeniu wynalazku swego przodka. Stanowczo sprzeciwia się temu jego ojciec, uważając, że kinomaszyna była przez lata przekleństwem rodu. W ten sposób pod ręką Kolskiego fascynująca historia rodzinna splata się nierozerwalnie z rozważaniami o fenomenie kina.

    Liczne wyróżnienia polskie i zagraniczne, w tym m.in. Złote Lwy w Gdańsku – Gdyni (1998) za najlepszy film roku oraz nagrody dla Krzysztofa Majchrzaka (pierwszoplanowa rola męska), Kazimierza Rozwałki (produkcja) i Jana Jakuba Kolskiego (nagroda Kin Studyjnych); Syrenka Warszawska (1998); Brązowe Grono na LLF w Łagowie (1998); Grand Prix dla filmu na Międzynarodowym Spotkaniu Kina i Telewizji – Kino Pełnoekranowe w Genewie (1999); Srebrny Witeź na MFF Słowiańskich i Prawosławnych w Moskwie(1999) oraz Grand Prix na Festiwalu Alte Adria Cinema w Trieście (1999) dla Jana Jakuba Kolskiego.

    Polska 1998, 107 min
    Scenariusz i reżyseria: Jan Jakub Kolski
    Zdjęcia: Krzysztof Ptak
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Występują: Krzysztof Majchrzak, Bartosz Opania, Grażyna Błęcka - Kolska, Michał Jasiński, Tomasz Krysiak, Franciszek Pieczka, Mariusz Saniternik, Joanna Pierzak, Izabella Bukowska, Maria Gładkowska, Jan Nowicki, Anna Biernacka, Edward Kusztal, Aleksander Bednarz, Bogusław Nobielski, Maria Wójcikowska, Zdzisław Reczyński, Michał Szkóp i inni

    W kogo ja się wrodziłem

    Film telewizyjny z cyklu „Święta polskie” zrealizował według własnego scenariusza Ryszard Bugajski, twórca głośnego „Przesłuchania”. To tragikomiczna opowieść o życiu, przemijaniu i przeznaczeniu, od którego nie można uciec. Trzy pokolenia – dziadek, ojciec i syn – znowu są razem, ale cała trójka zdaje sobie sprawę, że nie na długo. Groźna choroba nie daje za wygraną. Jednak to spotkanie zaaranżowane przez juniora z okazji Dnia Ojca wiele ich nauczy, pozwoli poznać inne wartości, pokonać dzielące ich bariery, zrozumieć sens życia, wyrzucić z siebie głęboko skrywane żale i pretensje, zacieśnić rodzinne więzi, zażegnać spory, wyjaśnić dawne nieporozumienia i zatargi.

    Najmłodszy to Tomek Lechotycki (Andrzej Andrzejewski), zbuntowany rockman, po rozwodzie rodziców wychowywany przez matkę i ojczyma. Nigdy nie znalazł wspólnego języka z ojcem, zawiódł pokładane w nim wielkie nadzieje. Zrezygnował z ambitnych studiów w konserwatorium na rzecz hałaśliwego rocka. Chłopak lepiej dogadujący się z dziadkiem Edwardem (Emil Karewicz) niż z ojcem, żyje na luzie, chce robić w życiu to, co lubi najbardziej, nie zamierza poddawać się żadnym konwenansom i rygorom.

    Ryszard jest chory na raka, zostało mu zaledwie kilka miesięcy życia. Zrezygnowany, zgorzkniały i sfrustrowany czeka już tylko na śmierć. Jest zimny i uparty, pogardza synem rockmanem, nie ma za grosz poczucia humoru. Mimo że choroba przykuła go do szpitalnego łóżka, nadal pracuje, pisze recenzje filmowe i telewizyjne. On również zawiódł swego ojca, który wybrał dla syna zawód lekarza. Przerwał studia medyczne poświęcając się poezji, wydał parę tomików wierszy, które, jak twierdzi Edward, zbutwiały w księgarniach.

    Najstarszy z Lechotyckich trzyma fason – ciemny garnitur, kamizelka, mucha, śnieżnobiała koszula i nienaganne maniery, choć z drugiej strony, mimo dostojnego wieku, wciąż bezwstydnie wodzi wzrokiem za seksownymi panienkami.

    Dziadek i wnuk podjeżdżają z hukiem pod szpital na warszawskiej Pradze. Na prośbę Tomka lekarka godzi się na wypisanie Ryszarda, choć pacjent jest poważnie chory i wymaga stałej opieki medycznej. Jednak chłopak uważa, że ostatnie chwile swego życia ojciec powinien spędzić wśród najbliższych. Razem z dziadkiem organizuje wielką niespodziankę - przyjęcie w domku nad brzegiem morza. Ze szpitala jadą taksówką na sportowe lotnisko Bemowo, stąd zdezelowanym dwupłatowcem odbywają szalony lot na Wybrzeże. Aby osiągnąć cel podróży, muszą jeszcze wykonać karkołomne skoki z samolotu ze spadochronem. Na dole czeka na nich dziewczyna Tomka, Karin (Magdalena Kumorek). Okazuje się, że wkrótce także najmłodszy z Lechotyckich zostanie ojcem.

    Polska 2001, 60 min
    Scenariusz i reżyseria: Ryszard Bugajski
    Występują: Andrzej Andrzejewski, Krzysztof Kolberger, Emil Karewicz, Magdalena Kumorek, Tomasz Lengren, Kazimierz Krzaczkowski, Maria Ciunelis, Arkadiusz Wantoła, Henryk Gołębiewski i inni

    Cud purymowy

    Młodzi z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy szukają okazji do bójki z każdym, kto wejdzie im w drogę. Najchętniej, rzecz jasna, z kibicami innych drużyn. Jeśli chwilowo nie ma się z kim bić, młodzież poświęca się walce słownej, wypisując na murach domów obelżywe napisy, deprecjonujące piłkarskich przeciwników. W ich środowisku za największą obelgę uważa się porównanie kogoś do Żyda – odwiecznego wroga prawdziwych Polaków, knującego intrygi i spiski.

    Ów prymitywny, przesiąknięty irracjonalnym lękiem i wynikający z głębokiej niewiedzy antysemityzm młody Kochanowski wyniósł z domu. Jego ojciec, Jan, nigdy nie krył przed rodziną (i resztą świata) swoich poglądów. Według niego przyczyną wszelkiego zła i nieszczęść są właśnie Żydzi. Kiedy upada zakład pracy, w którym przez długie lata był zatrudniony, wie, gdzie szukać winnych.

    Dla rodziny Kochanowskich utrata pracy przez ojca jest poważnym problemem. Z przygnębienia wyrywa ich niespodziewany i wielce tajemniczy telefon. Oto pewien nowojorski adwokat zaprasza Jana Kochanowskiego na spotkanie, albowiem ma mu coś niezwykle ważnego do zakomunikowania. W ekskluzywnej restauracji, w której Jan czuje się raczej niepewnie, oznajmia mu, że dostał pokaźny spadek. Jego mieszkający w Stanach wuj zmarł niedawno, a był człowiekiem zamożnym. Po długich poszukiwaniach okazało się, że Jan Kochanowski jest jego najbliższym krewnym. Co najciekawsze, okazuje się również, że wuj był Żydem! Podobnie jak jego matka i ojciec, którzy naprawdę nazywali się Cohen, a nie Kochanowscy. Jakby tego było mało, warunkiem otrzymania spadku jest powrót rodziny Kochanowskich do wiary ojców!

    Zdruzgotany Jan wraca do domu, nic nie mówiąc żonie i synowi o przebiegu rozmowy z adwokatem. Stopniowo jednak zaczyna inaczej patrzeć na otaczający go świat, a jego poglądy ewoluują w niemożliwym – zdawać by się mogło – kierunku.

    Film ten porusza temat bardzo trudny i bardzo aktualny, przedstawiając go jednak w komediowej, łatwo przyswajalnej konwencji. Jaki jest ten nasz, polski antysemityzm, z czego wypływa – zastanawiają się autorzy filmu, który mimo lekkiej formy skłania do głębszej refleksji.

    Polska 2000, 57 min
    Reżyseria:
    Izabella Cywińska
    Scenariusz:
    Maciej Karpiński
    Zdjęcia: Piotr Wojtowicz
    Występują:
    Henryk Miśkiewicz, Piotr Stawski, Marta Stanisławska, Paweł Perliński, Jerzy Satanowski Aktorzy: Sławomir Orzechowski, Danuta Stenka, Grzegorz Małecki, Zygmunt Hobot, Andrzej Szopa, Eliza Ryciak, Mirosław Zbrojewicz, Cezary Kosiński, Karolina Muszalak, Przemysław Kaczyński, Tomasz Kozłowicz, Karolina Dąbrowska, Arkadiusz Detmer, Witold Wieliński, Witold Bieliński

    Wszystko

    Tragikomedia o nieudanym życiu szarego obywatela naszego kraju, który po sprzedaniu wysłużonego samochodu, wbrew woli żony i w tajemnicy przed nią postanawia raz w życiu zaszaleć.

    Film powstał w ramach programu „30 minut”, realizowanego przez TVP Kultura, Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wraz z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej.

    Polska 2007, 25 min
    Reżyseria: Gilles Renard
    Scenariusz: Gilles Renard
    Zdjęcia: Wojciech Staroń
    Występują: Marian Opania, Katarzyna Kołeczek, Lech Dyblik, Dariusz Toczek, Mariusz Leszczyński

    prymas_trzy_lata_z_tysiąca

    Kardynał Stefan Wyszyński publicznie przeciwstawia się tego typu praktykom. W rezultacie na polecenie Bieruta zostaje pojmany i osadzony w pustelni starego klasztoru w Stoczku Warmińskim.

    Jego towarzyszami niewoli stają się ksiądz Stanisław, aresztowany za nauczanie religii, oraz zastraszona zakonnica Leonia... Zgodnie z planem podsłuchiwany i szpiegowany kardynał powinien się załamać. Jeśli manipulacje Komendanta nie pomogą, przewidziano też dużo okrutniejsze środki.

    Prymas stara się nie oceniać, nie wskazywać winnych, ale pojąć swoją sytuację w szerszym kontekście – religijnym i narodowym.

    Polska 1999, 103 min
    Reżyseria:
    Teresa Kotlarczyk
    Scenariusz: Jan Purzycki
    Występują: Andrzej Seweryn, Maja Ostaszewska, Krzysztof Wakuliński, Zbigniew Zamachowski, Mariusz Benoit, Jerzy Trela, Piotr Adamczyk

    Obcy VI

    Ludzie zwierzają mu się w konfidencji, jakby chcieli oczyścić mózgi ze wspomnień lub zasłyszanych opowieści. Kiedy wyjedzie, miasteczko nie będzie już takie samo jak przedtem, a już na pewno przez najbliższe dwa tygodnie.

    Polska 2007, 30 min
    Reżyseria:
    Borys Lankosz
    Scenariusz: Magda Bart
    Zdjęcia: Bartosz Cierlica, Bartek Cierlica
    Muzyka: Mikołaj Trzaska, Mikołaj Trzaska
    Występują: Wojciech Klata, Grażyna Juchniewicz, Maria Garbowska, Zofia Perczyńska, Joachim Lamża, Karolina Dryzner

    Pokój szybkich randek

    Artur trafia na wiele lat do więzienia, a Natalia, mimo że poza murami, dzieli z nim wyrok, na który skazuje ją otoczenie i utracone nadzieje.

    Chcąc ratować związek, kobieta podejmuje próbę podtrzymania więzi z mężem. Czy robi to dla uczucia, w które tak wierzy? Czy jedna taka decyzja może zniszczyć to, na czym miało być zbudowane całe życie?

    Film powstał w ramach programu „30 minut” – wspólnej inicjatywy TVP Kultura, Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wraz z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej.


    Polska 2007, 42 min
    Reżyseria:
    Anna Maliszewska
    Scenariusz: Anna Maliszewska
    Zdjęcia: Dominik Danilczyk
    Występują: Magdalena Czerwińska, Łukasz Simlat, Bogusława Pawelec, Elżbieta Jarosik, Marian Dziędziel

    Non-stop kolor

    Pod drzwiami okazuje się, że zgubiła również klucze od mieszkania. Muza rozpoczyna więc długą wędrówkę po Warszawie w ich poszukiwaniu. Film opisuje muzyczne środowisko warszawskiego clubbingu – pokolenie bez rewolucji i kultury kochające muzykę i nieustającą zabawę.

    Polska 2008, 35 min
    Reżyseria:
    Maria Sadowska
    Scenariusz:
    Maria Sadowska
    Zdjęcia:
    Jeremiasz Prokopowicz
    Występują:
    Anita Jancia, Joanna Szczepkowska, Jan Wieczorkowski, Dorota Deląg, Karina Kunkiewicz, Anna Piróg, Eryk Lubos, Paweł Domagała

    Żółty szalik

    W przeddzień Wigilii bohater filmu odwiedza syna, była żonę, aktualna partnerkę oraz współpracowników. Każde z tych spotkań traktuje jako dobry pretekst do wypicia kolejnego kieliszka alkoholu, który sprawia, że przestaje nad sobą panować, przynosząc wstyd sobie i bliskim.

    Choć zarzeka się, że przestanie pić, po raz kolejny nie potrafi zignorować butelki i przegrywa z nałogiem. Nieprzytomny trafia w końcu do swej matki, która przygarnia go i pomaga dojść do siebie. Ten wigilijny wieczór – spędzony we dwójkę – zapamiętają na zawsze, a symbolizować go będzie… tytułowy żółty szalik.

    Polska 2000, 59 min
    Reżyseria:
    Janusz Morgenstern
    Występują: Janusz Gajos, Danuta Szaflarska, Krystyna Janda, Joanna Sienkiewicz, Małgorzata Zajączkowska, Grażyna Wolszczak

    Skok

    Bohaterem filmu jest nastolatek Borys, uczeń maturalnej klasy. Chłopak różni się od swoich rówieśników. Nie ma wielu przyjaciół, nie wdaje się w bójki, nie włóczy się bez celu po mieście, stroni od narkotyków, alkoholu i innych używek. Wolny czas od zajęć szkolnych woli poświęcać na sport. Trenuje dżudo i ma nawet niezłe wyniki. Borysa wychowuje matka. Ojciec, kierowca tira, rzadko bywa w domu. Zresztą małżeństwo rodziców dawno się rozpadło, łączy ich jedynie syn, który ma żal do ojca, że nie poświęca więcej czasu matce.

    Pewnego dnia podczas spaceru w zoo z koleżanką z klasy, Małgosią, Borys jest świadkiem chuligańskiej rozróby. Ich szkolnego kolegę, Jacka Wojciechowskiego, nazywanego Małym, atakuje banda młodocianych przestępców. Chociaż Borys zazwyczaj nie miesza się w takie sprawy, teraz chodzi przecież o kolegę. Rzuca się na ratunek i kilkoma uderzeniami wytrawnego dżudoki, powala napastników. W tym czasie pojawia się policja. Mały wraz ze swym niedawnymi prześladowcami „zmywa się”, a Borys trafia do aresztu.

    Za namową cynicznego inspektora Bartosza godzi się na współpracę z policją. Postanawia przeniknąć do gangu, by rozpracować przestępców. Gdy odwiedza Małego w domu, poznaje prawdę o napastnikach. Okazuje się, że Jacek jest uwikłany w ciemne interesy z bandytami, którzy handlują narkotykami, dokonują rozbojów i kradzieży. Nie chce jednak zdradzić wspólników.

    Polska 1999, 53 min
    Scenariusz i reżyseria: Piotr Starzak
    Zdjęcia: Zdzisław Najda
    Muzyka: Agim Dżeljilji
    Występują: Kuba Snochowski, Adam Kamień, Andrzej Andrzejewski, Dominika Figurska, Ewa Gorzelak, Robert Brzeziński, Zbigniew Suszyński i inni

    Noc Świętego Mikołaja

    Po drodze jednak jeden z nich odwiedza narzeczoną, a że zabawia u niej dłużej, skazani ledwo zdążają na umówione spotkanie. Już przed domem dziecka okazuje się, że w wyniku niefortunnej pomyłki na prezenty przygotowano zestawy dla dorosłych, m.in. prezerwatywy. Bohaterowie nie rezygnują jednak ze swej misji i postanawiają wrócić do supermarketu po właściwe paczki. Czy uda im się pokonać przeciwności losu i dostarczyć dzieciom prezenty?

    Film stanowi część cyklu „Święta polskie”.

    Polska 2000, 56 min
    Reżyseria:
    Janusz Kondratiuk
    Scenariusz: Grzegorz Łoszewski, Janusz Kondratiuk
    Występują: Zbigniew Buczkowski, Leszek Zduń, Barbara Dziekan, Edyta Olszówka

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.
Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.
Akceptuję pliki cookies z tej strony