Filmy fabularne
    Krótka histeria czasu

    Dominik Matwiejczyk to postać dobrze znana amatorom rodzimego kina niezależnego. Reżyser, scenarzysta i producent, właściciel firmy producenckiej, twórca takich wielokrotnie nagradzanych filmów, jak „Krew z nosa” czy „Ugór”, nakręcił tym razem film stanowiący połączenie komedii romantycznej z elementami fantastyki.

    Skromniutki budżet, zdjęcia trwające zaledwie 14 dni, zręcznie nakreślone sylwetki bohaterów i trafne obserwacje obyczajowe złożyły się na obiecującą, choć jeszcze daleką od doskonałości całość.

    „Krótka histeria czasu” to opowieść o igraszkach losu i paradoksach uczuć. Tomek, student ostatniego roku fizyki Uniwersytetu Wrocławskiego, zakochuje się w pełnej wdzięku brunetce Julii, dziewczynie swojego kolegi z roku, Jarka. Widząc Julię i Jarka w czułych objęciach, Tomek uświadamia sobie, że szanse na odbicie dziewczyny kumplowi są niewielkie, gotów jest jednak zrobić wszystko, byle móc przebywać w pobliżu Julii i przynajmniej na nią patrzeć. Nieoczekiwanie z pomocą przychodzi mu nieświadomy niczego Jarek, proponując podwójną randkę. On przyszedłby z Julią, do której próbuje się bardziej zbliżyć, a Tomek miałby przyprowadzić swoją dziewczynę. Wprawdzie Tomek chwilowo żadnej dziewczyny nie ma, ale nie może przepuścić takiej okazji: cały wieczór w towarzystwie ukochanej Julii! Tylko skąd nagle wziąć dziewczynę do pary? Po krótkim namyśle jego wybór pada na najbardziej irytującą dziewczynę na roku, Martę, córkę prof. Wolańskiego, słynnego fizyka. Dziewczyna jest wyraźnie zainteresowana Tomkiem, ale on nie odwzajemnia jej sympatii.

    W trakcie wieczoru Julia uświadamia Tomkowi, że spotkali się już rok wcześniej, na parapetówce u kolegi, ale wówczas chłopak w ogóle nie zwrócił uwagi na śliczną, lecz cichą i nieśmiałą Julkę, wtedy jeszcze uczennicę liceum. Teraz dochodzi do wniosku, że gdyby mógł cofnąć czas i znów znaleźć się na tamtej prywatce, inaczej pokierowałby biegiem wydarzeń i to on byłby teraz szczęśliwym wybrankiem Julii. Niespodziewanie los daje mu szansę naprawienia tego błędu: Tomek cofa się w czasie o rok i wraca na pamiętną imprezę. Wydaje się, że teraz jest panem sytuacji i bez trudu osiągnie cel, jednak fakt podróży w czasie okazuje się tak niezwykłym przeżyciem, że zaczyna pochłaniać większość jego myśli. Do akcji znów wkracza Marta – jako córka profesora badającego to przedziwne zjawisko może pomóc Tomkowi zrozumieć tajemnicę zawirowań czasoprzestrzeni.

    Polska 2006, 91 min
    Scenariusz i reżyseria: Dominik Matwiejczyk
    Zdjęcia: Paweł Śmietanka
    Muzyka: Radek Fijołek, Adam Fijołek, Andrzej Koper, Bogumił Mijala
    Występują: Mateusz Damięcki, Kamilla Baar, Lucyna Piwowarska-Dmytrów, Krzysztof Zych, Małgorzata Foremniak, Marek Probosz, Wojciech Mecwaldowski, Bodo Kox i inni

    4:3

    Debiut fabularny Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego. Satyryczna komedia złożona z dwóch nowelek: sensacyjnej „Profesor” i obyczajowej „Alkoholomierz”. Występują Gustaw Holoubek, Mirosław Majchrowski, Wiesław Michnikowski i Hanka Bielicka.

    Jutro idziemy do kina - rodząca się miłość

    Opowiadając o losach bohaterów twórcy filmu sportretowali pokolenie ludzi, których wojna zaskoczyła u progu dorosłości.

    Urodzili się w wolnej Polsce i nikt nie spodziewa się, że ich młodość zostanie przerwana - jak życie ich rodziców. Jerzy Stefan Stawiński, autor scenariusza m.in. kultowego „Kanału”, zaczerpnął wiele wątków z własnej biografii, z doświadczeń krewnych i znajomych. Jak sam deklaruje, przeżycia każdego z bohaterów są mu bliskie.

    Trzej główni bohaterowie to wychowany w zamożnym domu na Żoliborzu Jerzy Bolesławski, syn skromnego urzędnika pocztowego Piotr Dołowy i pochodzący z rodziny o wojskowych tradycjach Andrzej Skowroński. W maju 1938 roku odkrywają uroki dorosłości. Kończą właśnie jedno z warszawskich gimnazjów. Są młodzi i pełni energii. Wydaje się, że świat leży u ich stóp. Są przekonani, że ich życie będzie wyjątkowe, a przyjaźń potrwa wiecznie. Dostrzegają słabości wolnej ojczyzny, o którą walczyli ich ojcowie, docierają do nich niepokojące wieści z Europy, jednak bardziej od sytuacji politycznej zajmują ich własne perypetie sercowe. Każdy z nich wybiera swoją drogę.

    Jurek (Jakub Wesołowski) chce pójść na studia. Nie podjął jeszcze decyzji, jaki kierunek chciałby studiować. Postanawia spędzić rok w szkole dla podchorążych w Zegrzu. Ten krok zaważy na jego życiu. Na balu maturalnym poznaje Krysię, dziewczynę trochę wyniosłą i zdystansowaną. Zakochuje się w niej bez reszty, jednak ona trzyma go na dystans.

    Andrzej (Mateusz Damięcki) zamierza kontynuować wojskowe tradycje rodzinne i zgłasza się do pułku kawalerii w Grudziądzu. Niezwykle przystojny i wysportowany – wydaje się, że nie oprze mu się żadna kobieta. Utrzymuje namiętny, erotyczny związek z właścicielką knajpy, jednak kto inny skradnie jego serce.

    Piotr (Antoni Pawlicki) to nieśmiały okularnik, który w związku z wrodzoną wadą serca nie zostaje zakwalifikowany do wojska. Udaje się więc na studia, zamierza zostać lekarzem. Zupełnym przypadkiem poznaje 17-letnią Zosię, która zawładnie jego sercem.

    Mijają miesiące beztroskiej młodości. Wolno im pić, palić i spotykać się z dziewczętami. Świat należy do nich. Każdy z trójki przyjaciół jest inny, ale wszyscy trzej myślą głównie o miłości. Nadchodzi lato 1939 roku.

    Polska 2007, 85 min
    Reżyseria: Michał Kwieciński
    Scenariusz: Jerzy Stefan Stawiński
    Zdjęcia: Piotr Wojtowicz
    Występują: Jakub Wesołowski, Mateusz Damięcki, Antoni Pawlicki, Grażyna Szapołowska, Daniel Olbrychski

    foto 4x3

    Ekranizacja powieści Józefa Hena „Toast”. Polski western osadzony w historycznych realiach. Edmund Fetting śpiewa w nim słynną balladę „Nim wstanie dzień” , do której słowa napisała Agnieszka Osiecka a muzykę Krzysztof Komeda. Akcja toczy się na ziemiach zachodnich tuż po zakończeniu wojny. W roli głównej Gustaw Holoubek.

    Fot. TVP

    „Życie...” otwiera sekwencja filmu w filmie rozgrywająca się w średniowieczu. Schwytany na gorącym uczynku koniokrad zostaje skazany na stryczek. Przybyły do wioski zakonnik na osiołku, Bernard z Clairvaux, założyciel zakonu cystersów, prosi, by tymczasowo odstąpiono od wykonania wyroku. Chce zabrać skazańca do klasztoru i przygotować do nieuniknionej egzekucji. Cała scena rozgrywa się na planie, gdzie nad zdrowiem ekipy filmowej czuwa lekarz Tomasz Berg.

    Od zakonnika – konsultanta filmu Tomasz chce się dowiedzieć, jakie słowa Bernarda pozwoliły złodziejowi pokornie przystać na śmierć. Pyta nie tylko z ciekawości. Ten około 60-letni racjonalista i cynik podejrzewa, że sam jest śmiertelnie chory. Badania potwierdzają jego przypuszczenia.

    Tomasz, który potrafił korzystać z uroków życia, teraz desperacko próbuje się bronić przed wyrokiem. Prosi zamożną byłą żonę Annę, która po rozwodzie kupiła mu mieszkanie i samochód, by teraz sfinansowała jego operację w Paryżu. Kobieta, związana z dużo młodszym, nowym partnerem, Karolem, bez wahania na to przystaje. Ale na ratunek jest już za późno. Pozostaje czekanie na śmierć i z góry przegrana walka z narastającym cierpieniem. Berg nie chce jednak umierać bez sensu. W ostatnich tygodniach, jakie mu zostały, szuka wyjaśnienia, rady kogoś, kto pomógłby mu pojąć i zaakceptować sam fakt przemijania, odnaleźć harmonię między życiem i śmiercią, której nie potrafił odnaleźć jako lekarz i naukowiec.

    Filmem tym Krzysztof Zanussi powrócił do tematów poruszanych już w początkach swojej twórczości („Śmierć prowincjała”, „Spirala”), ale także do wielkiej formy twórczej, co potwierdziły liczne nagrody przyznane jego dziełu, m.in.: Złote Lwy Gdańskie, nagroda za najlepszą rolę męską dla Zbigniewa Zapasiewicza i nagroda dziennikarzy na FPFF w Gdyni w 2000 r., Grand Prix na MFF w Moskwie oraz sześć nagród Orła - Polskiej Nagrody Filmowej w najważniejszych kategoriach. Na szczególne uznanie zasługuje znakomita kreacja grającego główną rolę Zbigniewa Zapasiewicza, która na trwałe wpisze się do kronik polskiego kina.

    Polska 2000, 96 min
    Reżyseria: Krzysztof Zanussi
    Scenariusz: Krzysztof Zanussi
    Muzyka: Wojciech Kilar
    Występują: Zbigniew Zapasiewicz, Krystyna Janda, Tadeusz Bradecki, Monika Krzywkowska, Paweł Okraska, Szymon Bobrowski, Stanisława Celińska, Aleksander Fabisiak

    Fot. TVP

    Film z cyklu „Święta polskie”, tym razem ilustrujący święto nie całkiem polskie, ale mocno już zakorzenione w rodzimej rzeczywistości – Walentynki. Scenariusz do niego wyszedł spod pióra Jerzego Pilcha. Dla znanego pisarza, laureata Nagrody Nike, to już drugie spotkanie z tym cyklem: wcześniej napisał on scenariusz do znakomitego „Żółtego szalika”. Jego współpraca z reżyserem Januszem Majewskim zaowocowała opowieścią pełną humoru i wdzięku, traktującą o miłości z lekkim przymrużeniem oka i nutką nostalgii. Duża w tym zasługa również grającego główną rolę Wojciecha Malajkata.

    Bogdan był kiedyś muzykiem w krakowskiej orkiestrze, później dziennikarzem muzycznym w poważnym, niszowym piśmie. Swobodny stosunek do życia, pieniędzy i kariery sprawił jednak, że nie wzniósł się na szczyty swoich możliwości. Niektórzy powiedzieliby nawet, że upadł całkiem nisko. Bogdan nosi teraz ksywkę „Mozart”, jest bowiem kloszardem na warszawskim Dworcu Centralnym, gdzie przygrywa na akordeonie i żyje z tego, co ludzie wrzucą mu do czapki. Ale czuje się szczęśliwy. Inni stale gdzieś gonią, czymś się denerwują, a on delektuje się świadomością, że nic nie musi. Potrzeby ma skromne, pieniędzy za wiele nie potrzebuje, bo przecież na dworcu jeszcze nikt z głodu i zimna nie umarł.

    Ale pewnego dnia do pudełka na drobne ktoś niespodziewanie wrzuca mu pękatą różową kopertę. W środku jest 50 tys. zł i list. W liście anonimowa ofiarodawczyni wspomina ich miłosny związek sprzed lat. Czuje się winna moralnego upadku Bogdana i chce mu to wynagrodzić. Mozart nie jest pewien, która z dawnych kochanek zrobiła mu taki prezent. Wyrusza więc pociągiem do Krakowa, aby wyjaśnić zagadkę i zwrócić pieniądze „sponsorce”. W grę wchodzą trzy panie…

    Polska 2006, 58 min
    Reżyseria:
    Janusz Majewski
    Scenariusz: Jerzy Pilch
    Zdjęcia: Witold Adamek
    Muzyka: Rafał Grząka
    Występują: Wojciech Malajkat, Marcin Troński, Karolina Gruszka, Joanna Liszowska, Marta Klubowicz, Tomasz Sapryk, Małgorzata Socha, Jan Machulski, Anna Dymna, Robert Więckiewicz i inni

    Stara Baśń. Kiedy Słońce było bogiem.

    Jerzy Hoffman, reżyser ekranizacji Sienkiewiczowskiej „Trylogii”, tym razem podjął się przenieść na ekran powieść Józefa Ignacego Kraszewskiego „Stara baśń”. Akcja toczy się w IX w., na terenach przyszłej Polski, zamieszkiwanych przez liczne plemiona słowiańskie.

    Pod Kruszwicą pojawia się konny posłaniec by obwieścić zwycięstwo wyprawy wojów na Poznań. Książę Popiel triumfuje - lecz jego radość nie trwa długo. Wraz z wyprawą wracają dwaj bratankowie księcia, cali i zdrowi, choć wedle planów władcy mieli zginąć. Młodzieńcy dokonali na wojnie wielkich czynów i dowiedli swojej dojrzałości, aby przejąć od Popiela tron, który ten zajmował od czasu śmierci ich ojca. Prócz chwały pełnoletnich bratanków sen z powiek spędza księciu przepowiednia zagłady, jaką otrzymał od wieszczki w świątyni Światowida. Śmierć Popielowi miały zadać myszy i, choć pomny wróżby władca szybko wygubił podejrzewany o spisek ród Myszków, nadal dręczy go złowroga świadomość groźby utraty tronu i życia...

    W serialu pojawia się plejada polskich gwiazd oraz znany z roli Bohdana Chmielnickiego w „Ogniem i mieczem" ukraiński aktor Bohdan Stupka. Zdjęcia kręcono w okolicach Żnina, Rogalina i Biskupina.

    Serial historyczny, 3 odc., Polska 2004
    Reżyseria:
    Jerzy Hoffman
    Scenariusz: Jerzy Hoffman, Józef Hen
    Zdjęcia: Paweł Lebieszew, Jerzy Gościk
    Muzyka: Krzesimir Dębski
    Występują: Daniel Olbrychski, Michał Żebrowski, Bohdan Stupka, Małgorzata Foremniak, Jerzy Trela, Marina Aleksandrowa, Ewa Wiśniewska, Anna Dymna

    Jeszcze nie wieczór

    Opowieść o miłości, przemijaniu i aktorskich marzeniach zagrania jeszcze jednej, może ostatniej, wielkiej roli. Głośny film Jacka Bławuta z udziałem wielkich aktorskich nazwisk. Do Domu Aktora w Skolimowie przyjeżdża na rekonwalescencję gwiazdor kina i teatru Jerzy (Jan Nowicki). Przybycie ekscentryka zakłóca ustabilizowane życie mieszkańców. Jerzy namawia ich do wspólnego wystawienia „Fausta” J. W. Goethego i flirtuje z Małgorzatą, zmysłową pracownicą ośrodka (Sonia Bohosiewicz).

    W obsadzie – obok Jana Nowickiego i Soni Bohosiewicz (laureatka Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego i ORŁA 2008 w kategorii Odkrycie Roku) – pojawiają się wybitne osobowości polskiego kina i teatru, między innymi Danuta Szaflarska, Irena Kwiatkowska, Nina Andrycz, Beata Tyszkiewicz, Ewa Krasnodębska, Roman Kłosowski, Wieńczysław Gliński oraz Antoni Pawlicki – jeden z najzdolniejszych aktorów młodego pokolenia („Katyń”, „Z odzysku”, „Drzazgi”).

    Film mówi o pięknie starości, opowiada o tym, że może to być cudowny okres w życiu. Reżyser żartuje, że jego marzeniem jest, aby młodzi ludzie po projekcji „Jeszcze nie wieczór” chcieli się od razu zestarzeć.

    Polska 2008, 96 min
    Reżyseria:
    Jacek Bławut
    Scenariusz: Jacek Bławut, Jacek Piotr Bławut, Stanisław Józefowicz
    Zdjęcia: Wojciech Staroń
    Występują: Jan Nowicki, Nina Andrycz, Sonia Bohosiewicz, Ewa Krasnodębska, Irena Kwiatkowska, Bożena Mrowińska, Zofia Perczyńska, Wieńczysław Gliński

    4x3

    Mała, górska miejscowość, gdzieś w Polsce. Pan Sawicki, szanowany obywatel, tak samo zwyczajny jak jego otoczenie, pewnego dnia zaczyna spacerować ulicami w towarzystwie wielbłąda.

    Zdziwieni mieszkańcy nie wiedzą, co o tym myśleć. Mijają kolejne dni, a zwierzę ciągle jest u Sawickich. Mało tego, zajmuje w ich życiu coraz ważniejsze miejsce.

    Dlaczego? – to pytanie coraz bardziej dręczy całe miasteczko. Sawiccy nie potrafią odpowiedzieć. Po prostu polubili dwugarbnego czworonoga i tyle. Mieszkańcom wszakże to nie wystarcza. Nie wiedzieć czemu nie potrafią przystosować się do nowej sytuacji i reagują agresywnie. Odpowiednie urzędy nagle zaczynają domagać się rejestracji i opodatkowania wielbłąda. Pojawiają się donosy, że wielbłąd przeszkadza dzieciom w nauce, zanieczyszcza ulice, a nawet… może roznosić groźną afrykańską odmianę choroby wenerycznej.

    Mnożą się szykany. Sawicka traci pracę w przedszkolu, jego nie chcą już w lokalnej orkiestrze. Przed ich domem hałasują protestacyjne pikiety. Mimo że odrzuceni i osamotnieni, Sawiccy nie zamierzają pozbyć się wielbłąda. Przeciwnie, , są do niego coraz mocniej przywiązani.

    Czwarty film w reżyserskim dorobku Jerzego Stuhra – był już głośny na długo przed premierą. Stało się tak za sprawą scenariusza. Pierwszą jego wersję (na podstawie opowiadania Kazimierza Orłosia pt. „Wielbłąd”) napisał bowiem w roku 1973 sam Krzysztof Kieślowski, noszący się wówczas z zamiarem debiutu fabularnego. Niestety, tekst nie spodobał się ówczesnym decydentom i musiał powędrować do szuflady. Przed kilkoma laty odnalazł go w Wiesbaden Janusz Morgenstern. Takiej okazji nie można było zmarnować. Morgenstern, zarezerwowawszy sobie rolę producenta, zaprosił do współpracy Jerzego Stuhra, jednego z ulubionych aktorów Kieślowskiego. Twórca „Tygodnia z życia mężczyzny” nie tylko wziął na swoje barki reżyserię i opracowanie scenariusza (w pierwotnej wersji były tylko dwie sceny z rozpisanym dialogiem), lecz także zagrał głównego bohatera. Realizacja „Dużego zwierzęcia” stała się dla aktora szczególnym doświadczeniem.

    Film zdobył w 2000 r. Nagrodę Specjalną na MFF w Karlowych Warach i nagrodę publiczności na Lecie Filmowym w Kazimierzu Dolnym oraz Syrenkę Warszawską w kategorii filmu fabularnego w 2001.

    Polska 2005, 70 min
    Autor:
    Kazimierz Orłoś
    Reżyseria:
    Jerzy Stuhr
    Scenariusz:
    Krzysztof Kieślowski
    Zdjęcia:
    Paweł Edelman
    Występują:
    Jerzy Stuhr, Anna Dymna, Dominika Bednarczyk, Błażej Wójcik, Andrzej Franczyk, Feliks Szajnert, Zbigniew Kaleta, Andrzej Kozak, Radosław Krzyżowski, Stanisław Banaś, Piotr Dąbrowski

    Drzazgi

    Kilka dni z życia trojga młodych ludzi. Bartek właśnie kończy studia, Marta planuje ślub, Robert żyje sobotnim meczem ukochanego klubu. Ich życie wydaje się uporządkowane i przewidywalne.

    Jednak każdemu z bohaterów przydarzy się coś, co każe mu poważnie zrewidować dotychczasowy sposób myślenia o sobie i swojej przyszłości. Na pozór dzieli ich wszystko – status materialny, wykształcenie, aspiracje. Łączy jedno – każdy z nich szuka miłości.

    Polska 2008, 100 min
    Reżyseria: Maciej Pieprzyca
    Scenariusz: Maciej Pieprzyca, Bartosz Kurowski
    Zdjęcia: Marek Traskowski
    Muzyka: Grzegorz Daroń
    Występują: Marcin Hycnar, Antoni Pawlicki, Karolina Piechota, Krzysztof Ogłoza, Michał Pieczatowski, Marcin Łuczak, Agnieszka Judycka, Jacek Braciak, Krzysztof Globisz, Tomasz Karolak.

    Boisko bezdomnych

    Były gwiazdor reprezentacji Polski spotyka innych straceńców, z którymi stworzy drużynę piłkarską. W jej skład wchodzą: Indor – marynarz po odsiadce w więzieniu, Ukrainiec Mitro – niedoszły radziecki kosmonauta ze stwierdzoną klaustrofobią, Minister – bankowiec oszalały na punkcie światowego spisku, były Ksiądz – alkoholik, gruby Wariat, bezrobotny Górnik i inni.

    Trenują na Dworcu Centralnym ucząc się dryblowania pomiędzy pasażerami pociągów i patrolami policji. Udział w mistrzostwach świata bezdomnych stanie się dla nich wszystkich jedyną szansą na wielką życiową wygraną.


    Polska 2008, 126 min
    Reżyseria: Kasia Adamik
    Scenariusz: Przemysław Nowakowski
    Scenariusz-pomysł: Kasia Adamik, Agnieszka Holland
    Zdjęcia: Jacek Petrycki
    Występują: Marcin Dorociński, Eryk Lubos, Dmitrij Piersin, Marek Kalita, Bartłomiej Topa, Jacek Poniedziałek, Joanna Grudzińska, Rafał Fudalej, Maciej Nowak, Krzysztof Kiersznowski, Maria Seweryn i inni

    Ono

    22-letnia Ewa pracuje na stacji benzynowej, wiodąc nudne i monotonne życie. Kiedy przypadkiem zachodzi w ciążę, postanawia dokonać aborcji. Jednak informacja o tym, że już dwumiesięczny płód potrafi słyszeć odgłosy z zewnątrz, robi na niej ogromne wrażenie.

    Decyduje się urodzić dziecko, a zanim to nastąpi – odpowiednio przygotować je do pojawienia się na świecie. Zaczyna więc rozmawiać z mieszkańcem swego rosnącego brzucha, czytać mu, a nawet grać na pianinie.

    Te opowieści pozwalają jej uporządkować własne sprawy i relacje z najbliższymi oraz spojrzeć na życie z innej perspektywy.

    Polska 2004, 101 min
    Scenariusz i reżyseria: Małgorzata Szumowska
    Występują: Scenariusz: Małgorzata Bela, Marek Walczewski, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Barbara Kurzaj, Marcin Brzozowski

    Quo vadis

    Telewizyjna wersja nakręconej z rozmachem superprodukcji w reżyserii Jerzego Kawalerowicza. Ekranizacja uhonorowanej Nagrodą Nobla powieści Henryka Sienkiewicza. W rolach głównych zjawiskowa Magdalena Mielcarz i zabójczo przystojny Paweł Deląg.

    Co słonko widziało?

    Mały Sebastian pomaga ojcu handlować na rozkładanym stoliku sznurówkami, czosnkiem i zakwasem do żuru. Zmarłej matce opowiada o codziennym życiu i pierwszej miłości. Nastoletnia Marta ma piękny głos. Ponad wszystko marzy, by porzucić występy w kościelnym chórze i wyjechać do Norwegii.

    Józef, dozorca i roznosiciel ulotek, musi stawić czoła żonie, która nie szanuje jego zajęć, nie zdając sobie sprawy, że mąż zbiera pieniądze właśnie dla niej.

    Trzy małe-wielkie historie opowiadają o walce z przygniatającą codziennością, radościach i smutkach, a przede wszystkim o bohaterstwie i determinacji, które towarzyszą im w drodze do celu.

    Film Michała Rosy został świetnie przyjęty na festiwalu w Gdyni w 2006 roku, gdzie zdobył m.in. prestiżową Nagrodę Specjalną.

    Polska 2006, 108 min
    Reżyseria: Michał Rosa
    Scenariusz: Michał Rosa
    Zdjęcia: Andrzej Szulkowski, Bartłomiej Kaczmarek
    Występują: Tomasz Sapryk, Damian Hryniewicz, Dominika Kluźniak, Krzysztof Stroiński, Jadwiga Jankowska-Cieślak, Kinga Preis, Jan Machulski, Rafał Maćkowiak

    aria diva 43

    Pewnego dnia piętro wyżej wprowadza się diva operowa (w tej roli Katarzyna Figura), która uwodzi Basię swoim głosem. Między kobietami zawiązuje się przyjaźń, która przeradza się w zaskakujące dla obu kobiet uczucie. Do czasu kiedy jedna z nich nie staje przed wyborem...

    Scenariusz film zrealizowanego w ramach programu „30 minut” powstał na podstawie opowiadania Olgi Tokarczuk „Ariadna na Naksos”.

    Polska 2007, 30 min
    Reżyseria:
    Agnieszka Smoczyńska, Wiktor Kośla
    Scenariusz: Agnieszka Smoczyńska
    Zdjęcia: Przemysław Kamiński
    Aktorzy: Gabriela Muskała, Katarzyna Figura

    Biała sukienka

    Kolejny film z telewizyjnego cyklu „Święta polskie", który zyskał przychylność krytyki i uznanie widzów. „Biała sukienka” to przypowieść na Boże Ciało. Akcja filmu Michała Kwiecińskiego rozgrywa się właśnie w tym uroczycie obchodzonym i bardzo ważnym dla katolików dniu. Bohaterami są mieszkańcy wsi położonej niedaleko Białegostoku.

    Jest piękny, słoneczny poranek, wszędzie panuje świąteczna atmosfera, kościół i wierni szykują się do obchodów święta Bożego Ciała. Trwają ostatnie przygotowania – przyozdabianie trasy procesji, prasowanie komunijnych białych sukienek, polerowanie masek samochodów, bo przecież w takim dniu trzeba się pokazać przed sąsiadami.

    Na tle świątecznej gorączki toczą się równolegle dwa wątki. Maciek, młody dorobkiewicz i pozer, konsumpcyjnie nastawiony do życia, podróżuje z Warszawy nowiutkim jeepem. Jedzie do rodzinnego Białegostoku. W drodze zabiera autostopowicza, swego rówieśnika – człowieka skromnego, zrównoważonego i małomównego. Damian jest przeciwieństwem Maćka, ceni inne wartości w życiu. On również wraca w rodzinne strony. Przez cały czas młodzi ludzie prowadzą dyskusję teologiczno-światopoglądową.

    Ale nawet w tak uroczystym dniu nie wszystko odbywa się po bożemu. Nie ustaje spór zwaśnionych rodzin – zamożnych Kowali i znacznie uboższych Suszków. W końcu wszyscy ruszają na procesję. Tymczasem zrywa się burza. W ulewnym deszczu dochodzi do wypadku.

    Polska 2003, 65 min
    Reżyseria:
    Michał Kwieciński
    Scenariusz: Doman Nowakowski
    Zdjęcia: Bartosz Prokopowicz
    Występują: Sambor Czarnota, Paweł Małaszyński, Izabela Dąbrowska, Bogdan Kalus, Elżbieta Karkoszka, Mieczysław Hryniewicz, Bartosz Topa i inni

    Pornografia

    Tu wraz z żoną i córką mieszka Hipolit (Krzysztof Globisz), który zaprasza do siebie gości: starego znajomego, pisarza Witolda (Adam Ferency) i jego nowego towarzysza, demonicznego Fryderyka (Krzysztof Majchrzak), bywalców stołecznych lokali, gdzie toczą filozoficzne dysputy na rozmaite tematy. Obydwaj panowie poznali się przypadkowo i natychmiast przypadli sobie do gustu. Chętnie korzystają z zaproszenia i gdy zapada zmrok zjawiają się w Powórnej, wylewnie witani przez gospodarza, który wychodzi im naprzeciw z lampą naftową. O poczęstunek dla szanownych gości zadbała żona Hipolita, zbytnio zaglądająca do kieliszka Maria (Grażyna Błęcka-Kolska).

    Pobyt Witolda i Fryderyka na wsi zupełnie odmienia życie mieszkańców podupadającego dworku na ziemi sandomierskiej. Tu wszystko toczy się leniwie, w piekącym słońcu upalnego lata, a gdzieś z oddali dochodzą odgłosy okrutnej wojny, w której pogrążony jest kraj. Gdzieniegdzie pojawiają się bandy rabusiów, ale ogólnie panuje spokój.

    Może trochę z nudów i próżności goście zaczynają wcielać w życie swój plan, ocierający się o perwersję i groteskę. W osobliwą grę wciągają dwoje nastolatków: młodziutką córkę gospodarza, Henię, i jej przyjaciela z dzieciństwa, Karola – syna rządcy z pobliskiej wioski, którego ojciec oddał Hipolitowi pod opiekę i do pomocy w gospodarstwie.

    Henia chce poślubić starszego od siebie adwokata, Wacława Paszkowskiego z Rudy, który niebawem ma się jej oświadczyć. Trudno o lepszego kandydata na męża – odpowiedzialny, mądry, oczytany. Tymczasem Witold i Fryderyk uznają, że to Karol i Henia są dla siebie stworzeni. Postanawiają więc popchnąć ich ku sobie…

    Film Kolskiego miał bardzo dobrą prasę, entuzjastycznie przyjęła go międzynarodowa krytyka, doceniając walory realizacyjne oraz znakomitą obsadę. Koncertowy popis aktorskiej gry dali: Krzysztof Majchrzak (nagroda na 28. FPFF w Gdyni w 2003 roku), Adam Ferency, Krzysztof Globisz. Polskie Nagrody Filmowe Orły przyznano aktorowi drugoplanowemu Janowi Fryczowi oraz za scenografię, zdjęcia i muzykę. „Pornografia”, choć tu nie zdobyła nagrody, stała się wydarzeniem prestiżowego weneckiego festiwalu filmowego, była też polskim kandydatem do Oscara.

    Polska/Francja 2003, 113 min
    Reżyseria: Jan Jakub Kolski
    Scenariusz według powieści Witolda Gombrowicza: Jan Jakub Kolski, Luc Bondy, Gerard Brach
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Zdjęcia: Krzysztof Ptak
    Występują: Krzysztof Majchrzak, Adam Ferency, Krzysztof Globisz, Grażyna Błęcka-Kolska, Grzegorz Damięcki, Jan Frycz, Irena Laskowska, Sandra Samos i inni

    Pas de deux

    Akcja rozgrywa się w małym miasteczku. Józef Struziak (Krzysztof Globisz), miejscowy weterynarz, jest znudzony codziennymi obowiązkami, swoją żoną Anną (Gabriela Kownacka) i jej dość nietypową, jak na prowincjonalną rzeczywistość, pasją – baletem. Anna była kiedyś tancerką, do dziś z nostalgią wspomina tamte lata, wyobraża sobie, jak mogłoby potoczyć się jej życie, gdyby nie zrezygnowała ze sztuki. Józefa drażni jednak jej zamiłowanie do muzyki poważnej, ćwiczone przed lustrem baletowe kroki, wystudiowane gesty. Odreagowuje małżeński stres i rutynę, spotykając się potajemnie z kochanką w swoim gabinecie przy rynku.

    Pewnego dnia do weterynarza przyjeżdża na praktyki student, Wiktor Malec (debiutujący na ekranie Przemysław Chojęta). Sytuacja w domu Struziaków zaczyna się dość szybko zmieniać. Józef wykorzystuje obecność gościa, aby tym częściej wymykać się na schadzki, a Anna dostrzega w nieśmiałym, pełnym dobrej woli chłopaku bratnią duszę i wciąga go w swoje domowe próby baletowe.

    Józef postanawia maksymalnie wykorzystać sytuację i wreszcie ułożyć sobie życie po nowemu. Pozorując wezwanie do nagłego wypadku pryszczycy, wychodzi z domu. Pod jego nieobecność Anna zakłada swój dawny strój baletnicy, aby przećwiczyć z praktykantem pas de deux z „Jeziora łabędziego”. Ale za skąpa sukienka ciśnie, więc trzeba ją trochę rozsznurować, spocony od podnoszenia tancerki Wiktor zdejmuje koszulę i wtedy Józef wraca niespodziewanie z „frontu walki z pryszczycą”…

    Pokazywany w 2002 roku na festiwalu w Gdyni w ramach konkursu Polskie Kino Niezależne film, który stanowił pracę absolutoryjną Kingi Lewińskiej, wówczas studentki IV roku reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

    Polska 2003, 34 min
    Reżyseria:
    Kinga Lewińska
    Zdjęcia:
    Konrad Spyra
    Występują:
    Krzysztof Globisz, Gabriela Kownacka, Przemysław Chojęta, Małgorzata Sadowska, Andrzej Szopa, Karol Stępkowski, Gabriela Czyżewska

    Długi weekend

    W telewizyjnym programie „Randka w ciemno” prowadzonym przez Tomasza Kammela uczestnik w średnim wieku, Bogdan Lewicki, trochę nieśmiały i stremowany, wybiera kandydatkę numer trzy – Martę. Chociaż prowadzący stara się rozluźnić atmosferę, bohaterowie wieczoru są sztywni i spięci, a w szczególności kobieta, jakby znalazła się w programie wskutek jakiejś fatalnej pomyłki. Para wygrywa długi weekend majowy w pięciogwiazdkowym hotelu nad jeziorem w Wodzimyślu. Od samego początku „Randka...” nie klei się, wydaje się, że więcej ich dzieli niż łączy, zupełnie do siebie nie pasują. Obydwoje są samotni, marzą o uczuciu, stabilizacji, kimś bliskim, ale ich wyobrażenia o idealnym partnerze znacznie się różnią.

    Kobieta jest kierowniczką biblioteki w podwarszawskim Wawrze. Była działaczka opozycji miała narzeczonego, który zginął w stanie wojennym. Potrącił go samochodem jakiś wojskowy. Bardzo przeżyła śmierć ukochanego, stała się zgorzkniała i zła na cały Świat. Kiedy dowiaduje się, że jej weekendowy partner jest zawodowym wojskowym, z góry odrzuca go: zawsze pogardzała takimi ludźmi.

    Do rozdźwięków i konfliktów dochodzi także na miejscu w hotelu. Marta jest oburzona, kiedy dowiaduje się, że mają z Bogdanem dzielić hotelowy pokój. Jej stanowcze argumenty jednak zwyciężają, udaje się wynegocjować apartament prezydencki.

    Tymczasem okazuje się, że w tym samym hotelu majowy weekend spędza także legendarny bard lat 80., opozycyjny poeta Jan Tomaszek. Szanse Bogdana na zdobycie serca Marty praktycznie maleją do zera. Zafascynowana Tomaszkiem i jego twórczością kobieta ugania się za poetą, adoruje go, narzuca mu swoje towarzystwo. Korzystając z niepowtarzalnej okazji, postanawia zorganizować, dla uczczenia święta 3 maja, wieczór poezji śpiewanej. Bogdan nie pozostaje dłużny i zaczyna się przygotowywać, ku wielkiemu oburzeniu Marty, do świętowania 1 Maja. Na ten dzień przygotowuje zabawę, której główną atrakcją ma być karaoke.

    Hotelowi goście dzielą się na dwa obozy – tych od 1 maja i 3 maja. Pogłębia się konflikt między Marta a Bogdanem. Wprawdzie na zakończenie majowego weekendu oboje wymieniają numery telefonów, ale wydaje się że ich dalsza znajomość jest niemożliwa. Lecz w życiu nigdy nic nie wiadomo...

    Polska 2004, 72 min,
    Reżyseria:
    Robert Gliński
    Scenariusz: Jarosław Sokół
    Zdjęcia:
    Zbigniew Wichłacz
    Występują:
    Krzysztof Globisz, Joanna Żółkowska, Leszek Piskorz, Bogusław Kierc, Maciej Damięcki, Sławomir Orzechowski, Adam Biedrzycki, Tamara Arciuch i inni

    Weiser

    Film znacznie różni się od literackiego pierwowzoru. Miejsce fabuły zostało przeniesione z Wybrzeża na Śląsk (Wałbrzych i okolice). Głównym bohaterem jest natomiast zbliżający się do pięćdziesiątki mężczyzna, zajmujący się czyszczeniem starych płyt i wydawaniem ich na CD. Paweł Heller dopiero co wrócił z Niemiec do Polski i otwiera własne studio. Wkrótce dołącza do niego niemiecka przyjaciółka Juliana.

    Niespodziewane spotkanie z Szymkiem, kolegą z lat szkolnych, przywołuje wspomnienie dziwnego zdarzenia jeszcze z lat 60. Rzecz miała miejsce w czasie upalnych wakacji. 12-letni Paweł wraz z Szymkiem i Piotrem zwrócili wówczas uwagę na pewną dziewczynkę imieniem Elka i jej tajemniczego, milczącego towarzysza, Dawida Weisera. Chłopiec ten miał opinię odmieńca. Jako Żyd nie chodził z innymi na religię, poza Elką nie miał przyjaciół. Posiadał za to niezwykłe umiejętności, igrał ze śmiercią, lewitował, fascynował się wybuchami. Po pewnym czasie Paweł, Szymek i Piotr zostali przez Elkę i Dawidka dopuszczeni do „paczki”. Okazało się, że ulubioną zabawą „odmieńca” i dziewczynki jest wywoływanie coraz większych eksplozji. Po jednej z nich Dawid i Elka zniknęli. Dziewczynkę (nieprzytomną) udało się odnaleźć. Po Weiserze wszelki ślad zaginął. Po z górą 30 latach Paweł postanawia rozwikłać zagadkę zniknięcia Dawida. Kontaktuje się z dawnymi znajomymi, stopniowo traci zainteresowanie swoją pracą i Julianą. Zaczyna obsesyjnie wierzyć, że rozszyfrowanie tajemnicy Dawida pomoże mu nadać sens własnemu życiu i wewnętrznie pogodzić się z sobą.

    Krytyka podkreślała precyzyjną konstrukcję i estetyczne wyrafinowanie „Weisera”. Zwracano też uwagę na jego wieloznaczność, otwierającą różne ścieżki interpretacji. Film Marczewskiego w równej mierze daje się bowiem odczytać jako opowieść o przyjaźni i lojalności, o poczuciu wspólnoty i wtajemniczenia, a także o tym „jak smakuje zakazany owoc i jak traci się niewinność”. Reżyser zresztą celowo postawił na poezję i niedomówienie. Nie jest istotne, czy Paweł wyjaśni zagadkę żydowskiego kolegi z dzieciństwa. Ważne jest natomiast, że dotknie tajemnicy. Poczuje obecność rozpościerającej się poza granicą zmysłów krainy metafizyki. Kto wie, może Dawid czeka na niego właśnie tam?

    Polska 2000, 96 min
    Reżyseria:
    Wojciech Marczewski
    Scenariusz:
    Wojciech Marczewski
    Zdjęcia:
    Krzysztof Ptak
    Muzyka:
    Zbigniew Preisner
    Występują:
    Marek Kondrat, Krystyna Janda, Juliane Kohler, Teresa Marczewska, Zbigniew Zamachowski, Krzysztof Globisz, Mariusz Benoit, Marian Opania, Piotr Fronczewski, Magdalena Cielecka, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Olga Frycz, Janusz Gajos

    Królowa chmur

    Piotr jest młody, przystojny i bardzo zamożny, czerpie z życia same przyjemności. Udaje mu się, trochę podstępnie, wykupić wspaniałą, choć mocno zdewastowaną willę. Właścicielką domu jest ekscentryczna, 80-letnia malarka, Wanda Przybyłowicz, do której wszyscy mówią Mimi. Kobieta chętnie wraca wspomnieniami do czasów młodości, studiów w Akademii Sztuk Pięknych, wyjazdów w plenery. Najbardziej lubiła malować chmury, nazywali ją wówczas „królową chmur”. Na studiach przeżyła wielką miłość, urodziła syna. Chłopak zginął, mając zaledwie 30 lat. Nigdy nie pogodziła się z jego śmiercią. W Piotrze widzi utraconego jedynaka, obdarza go matczyną miłością.

    Tymczasem on zamierza umieścić Mimi w domu spokojnej starości, ale nie ma odwagi jej o tym powiedzieć. Wplątuje więc ją w z pozoru niewinną intrygę, by odciągnąć uwagę starszej pani. Zabiera Mimi w niezwykłą podróż luksusowym kabrioletem nad morze, skąd rzekomo mają popłynąć do Brazylii. W Rio de Janeiro mieszka jej ukochana siostra Barbara, którą kobieta zawsze chciała odwiedzić. Mimi nie wie, a może nie chce wiedzieć, że jej siostra dawno umarła. Żyje w swoim wyimaginowanym świecie, chce wierzyć, że czas się zatrzymał. Mówi o przeszłości, jakby nic się nie zmieniło, jakby wciąż miała kontakt z bliskimi, którzy już odeszli na zawsze.

    W czasie podróży ekscentryczna i kapryśna Mimi daje się we znaki Piotrowi, który traci cierpliwość, jest zły i poirytowany. Nie ma czasu na dąsy i przekomarzania zdziwaczałej staruszki, która w dodatku traktuje go jak małego chłopca. Chce jak najszybciej pozbyć się uciążliwego pasażera, by móc spędzić czas z zakochaną w nim bez pamięci Kasią. Ta podróż na długo jednak pozostanie mu w pamięci.

    Polska 2003, 76 min
    Scenariusz i reżyseria:
    Radosław Piwowarski
    Występują: Danuta Szaflarska, Wojciech Malajkat, Anna Przybylska, Zdzisław Kuźniar, Adam Cywka, Wojciech Kuliński, Elżbieta Wróblewska, Bogdan Kalus, Halina Wyrodek i inni

    Ogniem i mieczem

    Historia, którą w XIX wieku Henryk Sienkiewicz pisał „ku pokrzepieniu serc”, sfilmowana w 1999 roku z niezwykłym rozmachem, stała się jednym z najbardziej widowiskowych polskich filmów.

    Jego akcja toczy się w okresie powstania Chmielnickiego na Ukrainie. Na tle historyczno-politycznych zawirowań między bohaterami rodzą się szlacheckie przyjaźnie i wielka miłość.

    Odniesienia historyczne, niezwykła galeria bohaterów, odmalowanych przez najlepszych polskich aktorów, i wyjątkowe sceny batalistyczne sprawiły, że film zdobył uznanie szerokiej publiczności.

    Serial historyczno-przygodowy, 4 odc., Polska 1999
    Reżyseria: Jerzy Hoffman
    Scenariusz: Jerzy Hoffman na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza
    Występują: Izabella Scorupco, Michał Żebrowski, Aleksandr Domogarow, Krzysztof Kowalewski, Bohdan Stupka, Andrzej Seweryn, Zbigniew Zamachowski, Wiktor Zborowski, Wojciech Malajkat

    Przybyli ułani

    Zabawny obrazek z życia biednej prowincjonalnej mieściny, zapis komicznych perypetii ludzi biednych, niezaradnych, z największym trudem wiążących koniec z końcem, nieprzystosowanych do nowych czasów, ale mozolnie próbujących utrzymać się na powierzchni.  Obraz należący do telewizyjnego cyklu „Święta polskie” wyreżyserował Sylwester Chęciński, mający w swoim dorobku między innymi trylogię „Sami swoi”, „Nie ma mocnych” oraz „Kochaj albo rzuć” oraz takie filmy jak „Wielki Szu” czy „Rozmowy kontrolowane”.

    W sennym zwykle Osieku wielkie poruszenie. Już jutro dzień wojskowego święta – rocznica Cudu nad Wisłą. Z województwa przybędą notable – marszałek i biskup, a może nawet telewizja - na uroczystość poświęcenia tablicy upamiętniającej wyzwolenie wsi z rąk bolszewików w 1920 r.

    Marian, miejscowy sklepikarz już wie, kto odsłoni inskrypcję. Kombatant walk z bolszewikami, ojciec jego małżonki! To nic, że z niesprawny, milczący, przykuty do fotela starzec nigdy w wojsku nie służył, a w 1920 roku miał zaledwie 10 lat. Trzeba tylko zorganizować dla staruszka wózek inwalidzki i ubrać go w ułański mundur. Kochanka bohatera, pielęgniarka z ośrodka zdrowia, doda dziadkowi ikry zastrzykiem wzmacniającym, takim jak dla sportowców, by jakoś wytrzymał trudy imprezy. Gra jest warta świeczki. Wójt będzie zobowiązany. Z pewnością odnowi z Marianem koncesję na prowadzenie sklepu, wbrew zakusom innych oferentów...

    Polska 2005, 57 min
    Reżyseria: Sylwester Chęciński
    Scenariusz: Grzegorz Stefański
    Zdjęcia: Andrzej Ramlau
    Występują: Zbigniew Zamachowski, Kinga Preis, Stanisław Michalski, Andrzej Beja-Zaborski, Józef Mika, Stanisław Brudny, Igor Sawin, Lech Dyblik

    Miss mokrego podkoszulka

    Władysław (Piotr Fronczewski) sam nie zawsze postępował w życiu uczciwie, dlatego opuściła go żona. Wkrótce odeszła na wieki i dopiero po jej śmierci mężczyzna zrozumiał swój błąd. Próbuje odkupić winy, wyznając zasadę, że nikt nie może uciekać przed odpowiedzialnością za popełnione grzechy, za istnienie w świecie zła. Bohater stoi na czele grupy tzw. obrońców moralności, bierze czynny udział w zwalczaniu postępującej demoralizacji społeczeństwa.

    Władysławem interesuje się cnotliwa sąsiadka, Wiktoria (Marta Lipińska), widząc w uczciwym wdowcu odpowiedniego kandydata na życiowego partnera. Wszystko jednak się zmienia, gdy na horyzoncie pojawia się dwudziestoparolatka Ella (Magdalena Mazur). Władysław ratuje dziewczynę przed napastliwymi wyrostkami, którzy zaczepiają w parku seksownego kociaka. Na domiar złego, ofiara zalotów rozochoconych młodzieńców wpada do jeziorka. Przemoczonej Elli Władysław udziela schronienia pod swym dachem. Wdzięczna mężczyźnie za bezinteresownie okazaną pomoc śliczna panienka postanawia zostać u niego dłużej. Pragnie rozpocząć wszystko od nowa, chce zerwać z dotychczasowym życiem – pozowaniem do rozbieranych zdjęć i braniem udziału w konkursach piękności.

    Władysław czuje się mocno zażenowany, ale nie potrafi odmówić, choć równocześnie zdaje sobie sprawę, że zostanie napiętnowany i potępiony przez najbliższe otoczenie. Wymiguje się od umówionego wielkanocnego śniadania u córki (Dominika Ostałowska). Tymczasem Magda, nie chcąc zostawiać ojca samego w świąteczny poranek, niespodziewanie zjawia się wraz z rodziną w jego domu. Spotkanie z młodziutką Ellą wywołuje oburzenie córki Władysława. Zirytowana Magda wychodzi, nie dokończywszy nawet śniadania, tym bardziej wściekła, że mąż nie podziela jej zgorszenia...

    Polska 2002, 55 min
    Reżyseria: Witold Adamek
    Scenariusz: Maciej Karpiński
    Zdjęcia: Witold Adamek
    Muzyka: Igor Czerniawski
    Występują: Piotr Fronczewski, Magdalena Mazur, Marta Lipińska, Jerzy Trela, Piotr Gąsowski

    Braciszek

    Pierwowzorem postaci Braciszka jest sługa boży, franciszkanin, brat Alojzy Kosiba – „Alojzeczek”, kwestarz i jałmużnik żyjący w latach 1855-1939. W tym życiorysie nie ma ani cudów, ani sławy, a jedynie prostoduszne zbieranie przez całe życie okruchów świętości. I nie chodzi tylko o ten tak widoczny „nadmiar” dobroci, gorliwości, modlitwy, lecz również o każdy inny przejaw jego życia.

    Braciszka poznajemy w ostatnich dniach jego życia, kiedy z właściwą sobie dobrotliwością podejmuje decyzję o odejściu z tego świata, aby swoją śmiercią okupić życie ciężko chorego młodego chłopaka i uratować go. W kolejnych odsłonach zmierzających do finału Braciszek żegna się z ziemskim życiem i cieszy się na spotkanie z wiecznością. Pomiędzy tymi scenami-stacjami w retrospekcjach odkrywamy tę niezwykłą postać. Poznajemy go jako zakonnika zatopionego w żarliwej modlitwie w ciszy klasztoru oraz jako kwestarza zakonnego, oglądamy go w kontaktach z powszednim życiem i ze zwykłymi ludźmi.

    W tej hagiografii piękny jest zwrot ku rzeczom zwyczajnym, powszednim, jak: kotlet mielony „zwędzony” dla biednych, własnoręcznie zrobione koperty jako prezent dla Braciszka, pęto kiełbasy, jabłka wypatrzone pod łóżkiem i wiele innych drobiazgów – właśnie ten mikroświat rzeczy i drobnych spraw wprowadza do opowieści wymiar poetycki i swoistą mistykę codzienności.

    Polska 2007, 98 min
    Reżyseria:
    Andrzej Barański
    Scenariusz: Andrzej Barański na podstawie książki „Patron maluczkich” pod redakcją o. Bogdana Brzuszka
    Zdjęcia: Dariusz Kuc
    Występują: Artur Barciś, Henryk Błażejczyk, Bartłomiej Bobrowski, Czesław Bogdański, Zbigniew Borek, Krzysztof Chudzicki, Paweł Ciołkosz i inni

    Cała zima bez ognia

    Film opowiada o małżeństwie próbującym pogodzić się ze stratą córeczki, która zginęła w pożarze. Zbolała matka Laure zamyka się w swoim własnym świecie, natomiast Jean stara się żyć w miarę normalnie.

    W końcu ona trafia do kliniki psychiatrycznej, on zaś myśli o sprzedaży rodzinnej farmy i przełamując lęk przed ogniem rozpoczyna pracę w hucie żelaza. Tam poznaje u bratnią duszę w osobie uciekinierki z Kosowa. Labinota od lat bezskutecznie oczekuje powrotu w czasie wojny męża.

    Jej siła, odwaga i wrażliwość pozwala Jeanowi stopniowo oswajać ból, który nosi w sobie. Kobieta pomaga mu w odzyskaniu wiary w sens życia; bohaterowie w pewien sposób uzależniają się od siebie. Ze szpitala powraca jednak żona Jeana...

    Szwajcaria, Belgia 2004, 90 min
    Reżyseria:
    Greg Zglinski
    Scenariusz oryginalny: Pierre-Pascal Rossi
    Zdjęcia: Witold Płóciennik
    Montaż: Urszula Lesiak
    Muzyka: Jacek Grudzień, Mariusz Ziemba
    Występują: Aurélien Recoing, Marie Matheron, Gabriela Muskała, Blerim Goci, Nathalie Bulin, Antonio Buil, Michel Voïta

    Niedziela pewnego małżeństwa w mieście przemysłowym średniej wielkości

    Magda i Witold są małżeństwem w średnim wieku. Dobrze sytuowani, na kierowniczych stanowiskach, tworzą solidny, dobrany związek. Decyzją Magdy, która wolała poświęcić się karierze zawodowej, nie mają dzieci. Ale mimo pozorów harmonii niewiele pozostało z dawnej prawdziwej więzi.

    Gdy nadchodzi niedziela, on wymyka się do knajpki na piwo, a później odwiedza kochankę - mężatkę, która podczas półtorarocznego pobytu męża za granicą nawiązała romans z Witoldem. Na wieść, że mąż wkrótce wraca, Witold nie rozdziera szat. Nie zamierzał przecież się rozwodzić, kochanka stanowiła tylko przerywnik w codzienności, odskocznię na szare niedziele.

    Pod nieobecność męża Magda szykuje obiad, ogląda telewizję. Nudę i monotonię zabija kolejnymi szklaneczkami wódki. Nie jest alkoholiczką, ale coraz trudniej jej przetrwać dzień bez łyka czegoś mocniejszego. Nie zdradza męża i woli nie wiedzieć, czy on tego przypadkiem nie robi.

    Nieoczekiwanie wizytę Milewskim składa młodszy brat Witolda, Franek. Przystojny geolog, niespokojna dusza - zawsze jest bez grosza. Brat niejeden raz wyciągał go z finansowych kłopotów. Również i tym razem Franek przyjechał pożyczyć pieniędzy.

    Kiedyś Magda napisała do niego bardzo osobisty list. Gdy teraz zostają sam na sam, Franek napomyka o liście. Domyśla się, że z czasem Magdzie przybyło jeszcze powodów, by szukać u niego wsparcia, ukojenia, czułości. Po jego pośpiesznym wyjeździe wszystko wraca do normy. A jednak jest trochę inaczej - ta niedziela odmieniła oboje małżonków.

    Polska 1977, 47 min

    Reżyseria:
    Jerzy Sztwiertnia
    Zdjęcia:
    Aleksander Lipowski
    Występują:
    Elżbieta Kępińska, Witold Pyrkosz, Helena Dąbrowska, Ewa Milde, Barbara Sołtysik, Janusz Gajos i inni.

    Bardzo spokojna wieś

    Bohaterem filmu jest młody, zamożny chłop, który ma tę jedną wadę, że nie zawsze potrafi, zachować miarę w tym, co robi. Jest młody, zamożny i pełen energii. Ma jednak tę wadę, że nie zawsze potrafi zachować miarę w tym, co robi. Pije, bije, bawi się, kocha i pracuje jak szalony. Jest typem człowieka, który przyciąga i odpycha, drażni i roztkliwia. Na pewno jednak nie można go zlekceważyć.

    Nie ma z nim łatwego życia żona, która niezbyt się pali do sprzątania podwórza i karmienia świń. Zamiast tego wolałaby „czystszy” sposób zarabiania pieniędzy. Drażni ją też zazdrość męża i jego skłonność do agresji, kompensowane przesadną czułością i litaniami przeprosin.

    Zmęczona ciągłymi awanturami, pewnego dnia żona nawiązuje romans z mężczyzną z pobliskiego miasteczka. Uczucie okazuje się tak silne, że popycha ją do ucieczki z domu. Zazdrość męża wybucha ze zdwojoną siłą. Bierze w dłoń siekierę i postanawia zaskoczyć kochanków in flagranti.

    Polska 1984, 69 min
    Reżyseria:
    Janusz Kidawa
    Zdjęcia: Henryk Janas
    Muzyka: Wojciech Karolak
    Występują: Kazimierz Czapla, Krystyna Puchała, Jerzy Korsztyn, Roch Sygitowicz, Aleksandra Kmita, Franciszka Dąbrowska, Helena Woźniak

    Inferno

    Baśka, na którą wołają Xena, marzy o ASP, ale będzie studiowała prawo. Anka wybiera się na marketing. Inga, dla przyjaciół Inez, chce zostać aktorką. Dziewczyny są w maturalnej klasie. Na tle szkolnej tablicy, na której wypisano wielkimi literami MATURA 2000, przed amatorską kamerą opowiadają o swoich planach. Nazywają je papużkami- nierozłączkami.

    Koleżanki są diametralnie różne i żyją w bardzo odmiennych warunkach. Basia, bardzo wrażliwa i refleksyjna, z jednej strony musi zrezygnować z marzeń, z drugiej - znosić nieustanne wrzaski wiecznie kłócących się rodziców. Anka, najbardziej energiczna i pewna siebie, mieszka z matką i jej młodym kochankiem, pławiąc się w dobrobycie. Inga, przekonana o sile swojej urody, za wszelką cenę chce trafić na strony kolorowych magazynów, pragnie wyrwać się z biednego domu, w którym musi słuchać bredzenia cierpiącej na demencję babki i utyskiwań ciągle zmęczonej matki – sprzątaczki.

    Dziewczyny znajdują jednak wspólny język i przyjaźnią się od lat. Powoli na tym związku pojawiają się rysy. Przyczyny tkwią w nich, ich dążeniach, coraz istotniejszych wobec perspektywy matury. Przyczyny tkwią w ich domach, świecie dorosłych wręcz oślepionych swoimi sprawami, beznadziejnej atmosferze blokowiska, a zwłaszcza szkole, którą Baśka publicznie oskarża o to, że jest chlewem nie dającym uczniom żadnych szans.

    Matura, a ściślej dzień balu maturalnego staje się przełomem w życiu coraz bardziej skłóconej trójki. Po pięknie odtańczonym polonezie rozwija się zabawa, której uczestnicy stopniowo tracą rozsądek. W labiryncie szkolnych korytarzy, w narastającym gwarze i podnieceniu, dochodzi do zbrodni.

    Polska 2000, 58 min
    Reżyseria: Maciej Pieprzyca
    Scenariusz: Bartosz Kurowski
    Zdjęcia: Marek Trzaskowski
    Występują: Katarzyna Bujakiewicz, Monika Kwiatkowska, Barbara Kurzaj, Rafał Maćkowiak, Robert Czebotar, Rafał Cieszyński

    Spokój

    „Spokój” czekał na premierę cztery lata. Krzysztof Kieślowski zrealizował go w „gorącym” 1976 roku. Wymowa filmu wzbudziła wówczas niepokój cenzury, która skazała utwór na „odpoczynek” na półce. Gdy nadszedł jeszcze „gorętszy” rok 1980, film powrócił do łask. Jego telewizyjna premiera odbyła się 19 września, w niespełna trzy tygodnie po podpisaniu słynnych porozumień sierpniowych. Krytyka uznała dzieło Kieślowskiego za prekursorskie i wyprzedzające tzw. kino moralnego niepokoju. Film uhonorowano Nagrodą Jury na Festiwalu w Gdańsku w 1981 roku oraz Złotym Ekranem przyznawanym przez pismo „Ekran”.

    Głównym bohaterem „Spokoju” jest Antoni Gralak – robotnik z kryminalną przeszłością, rewelacyjnie grany przez Jerzego Stuhra. Po wyjściu z więzienia Gralak przekonuje się, że nie ma już dlań miejsca w rodzinie. Nie jest też nim zainteresowana dawna narzeczona. Próbując odnaleźć się na nowo w życiu, zatrudnia się na budowie. Nawiązuje też kontakt z dziewczyną, która okazała mu serce, gdy był jeszcze więźniem. Znajomość z nią niebawem przerodzi się w uczucie. Jego ukoronowaniem będzie małżeństwo i dziecko. Wydaje się, że życie Antoniego wreszcie się poukładało i nabrało sensu. „Robotę mam. Spać, jeść. Dobrze mam, co? Teraz popatrz: kobieta, dzieci, własny kąt, obiad zawsze w domu” - zwierza się przyjacielowi.

    I właśnie wtedy nad jego głową zaczynają gromadzić się czarne chmury. Na budowie nagle ginie cement i cegła. Kierownik, który bynajmniej nie ma w tej sprawie „czystych rąk”, zaczyna go podejrzewać. Szykanuje też innych robotników. Wybucha strajk. Koledzy patrzą na Antoniego nieufnie. Przypuszczają, że donosi na nich kierownikowi.

    Polska 1976, 81 min
    Reżyseria:
    Krzysztof Kieślowski
    Scenariusz:
    Krzysztof Kieślowski
    Zdjęcia:
    Jacek Petrycki
    Muzyka:
    Piotr Figiel
    Występują:
    Jerzy Stuhr, Izabela Olszewska, Jerzy Trela, Michał Sulkiewicz, Danuta Ruksza, Elżbieta Karkoszka, Stanisław Gronkowski, Jerzy Fedorowicz

    Szczęśliwy człowiek

    Zanim reżyserka nakręciła „Szczęśliwego człowieka”, było o niej głośno w filmowym świecie. Córka znanych krakowskich dziennikarzy, absolwentka łódzkiej filmówki już w pierwszych realizacjach dokumentalnych wykazała nieprzeciętny talent i umiejętność starannej i wnikliwej obserwacji rzeczywistości. Przebojem weszła na rynek filmowy szkolnymi etiudami i dokumentami zrealizowanymi tuż po studiach, zdobywając prestiżowe nagrody i wyróżnienia w kraju i za granicą m.in. w Tel-Awiwie, Bolonii, Tampere, Meksyku.

    Akcja „Szczęśliwego człowieka” została osadzona w realiach współczesnej rzeczywistości polskiej. To kameralny, pozbawiony efektów komercyjnych rodzinny dramat, rozgrywający się w scenerii ubogich i ponurych miejsc Krakowa. Smutna historia trojga ludzi i ich skomplikowanych relacji uczuciowych.

    Reżyserka filmu bardziej niż o tempo narracji zadbała o psychologiczne portrety bohaterów, przeżywających życiową tragedię. Krytyka zgodnie podkreślała znakomitą grę przede wszystkim Jadwigi Jankowskiej-Cie�lak i Małgorzaty Hajewskiej-Krzysztofik. Specyficzną atmosferę filmu podtrzymują zdjęcia młodych operatorów, Marka Gajczaka i Michała Englerta, którzy umiejętnie ukazują zwykłych ludzi wtopionych w tło brudnych i odrapanych krakowskich kamienic.

    Matka (Jadwiga Jankowska-Cie�lak) i jej 30-letni syn Janek (Piotr Jankowski) mieszkają razem w ubogiej dzielnicy miasta, w starym domu. Los ich nie rozpieszcza, nigdy nie zaznali szczęścia ani dobrobytu. Janek jest życiowym nieudacznikiem. Choć w szkole był prymusem i skończył studia, nie zrobił błyskotliwej kariery zawodowej. Nie ma nawet stałej pracy, zarabia dorywczo, pisując artykuły do gazet. Bezrobotna matka dostaje w końcu obietnicę posady. Musi jednak przedtem poddać się rutynowym badaniom. Diagnoza lekarska przekreśla wszystko. Kobieta ma raka płuc, zostało jej zaledwie kilka miesięcy życia. Próbuje zataić swój stan zdrowia przed jedynakiem. On jednak dowiaduje się o nieuleczalnej chorobie matki. Sądząc, że rodzicielka nie zdaje sobie sprawy ze śmiertelnego zagrożenia, prosi lekarzy, by ukryli przed nią prawdę. Rozpoczyna się rodzinny dramat, a jego bohaterowie prowadzą specyficzną grę, wzajemnie się oszukując. Wychowany przez matkę syn chciałby, choć na krótko, dać jej szczęście, spełnić wszystkie marzenia, wynagrodzić lata smutku i cierpień. Gdy na horyzoncie pojawia się kobieta, postanawia się z nią ożenić. Namawia ją do odegrania roli narzeczonej i przyszłej synowej, by sprawić radość matce. Tymczasem Marta (Małgorzata Hajewska-Krzysztofik), robotnica w wytwórni mrożonek, samotnie wychowująca córkę Manię, wiele w życiu przeszła. Przeżywa własny dramat, choć stara się tego nie okazywać na zewnątrz.

    Polska 2000, 84 min
    Reżyseria: Małgorzata Szumowska
    Scenariusz: Małgorzata Szumowska
    Zdjęcia: Marek Gajczak, Michał Englert
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Występują: Jadwiga Jankowska-Cieślak, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Piotr Jankowski, Roman Gancarczyk, Mieczysław Grąbka

    we dwoje

    On jest absolwentem politechniki, człowiekiem o ubogim wnętrzu, nastawionym głównie na robienie pieniędzy. Ona to młoda, wrażliwa wiolonczelistka, której nieobce są pozamaterialne aspiracje i ambicje. Mimo różnic oboje kochają się i planują małżeństwo.

    Film jest zapisem kilku dni wspólnego życia obojga bohaterów. Czas wypełniają im banalne rozmowy i zdarzenia. Pozornie: w rzeczywistości narasta między nimi konflikt. Nie dochodzi jednak do żadnej poważnej rozmowy ani rozstrzygających decyzji. Rozwój akcji sugeruje, że małżeństwo dojdzie jednak do skutku.

    Kazimierz Karabasz, jak na wytrawnego dokumentalistę przystało, także w fabularnym filmie bliski jest życiowej prawdzie. Młoda wiolonczelistka doskonale widzi duchową mizerię swego partnera. Słucha jednak również monologów starszej siostry, która wprawdzie melancholijnie wspomina dawnego narzeczonego - artystę, ale wyszła za "filistra", zarabiającego dolary gdzieś w Afryce. I to on zapewnia jej życiowy komfort, bez którego nie potrafiłaby się już obejść.

    Zapytany kiedyś, dlaczego robi filmy fabularne, Kazimierz Karabasz odpowiedział, że pozwala mu to łamać bariery narzucone przez konwencję dokumentu. Umożliwia głębszą penetrację duszy bohaterów, lepsze wniknięcie w ich psychikę. W filmach fabularnych nie odchodzi jednak od dokumentu daleko. Jego filmy są takie jak świat, który przedstawiają, zwyczajne i niepozorne, a przy tym pełne przenikliwych obserwacji dotyczących ludzkiej psychiki i moralności.

    Polska 1977, 61 min
    Reżyseria: Kazimierz Karabasz
    Zdjęcia: Andrzej Popławski
    Muzyka: Jerzy Woy
    Występują: Hanna Giza, Piotr Grabowski, Zofia Saretok, Adam Baumann, Helena Bystrzanowska, Zbigniew Jankowski, Teresa Kalikowa-Sokołowska, Danuta Lewandowska, Ewa Nijaki i inni.

    Kroniki domowe

    Powrót do dzieciństwa. Ciepła ballada o losach małomiasteczkowej rodziny, widzianych oczami małego chłopca. Sentymentalna, ale i pełna humoru podróż do krainy dzieciństwa, zaludnionej przez autentyczne indywidualności. Film Leszka Wosiewicza z nastrojowymi zdjęciami Pawła Edelmana i gwiazdorską obsadą.

    Wesele

    Wiesław Wojnar, bogaty ogrodnik z podkarpackiej wsi, wydaje za mąż jedyną córkę, Kasię. Dziewczyna piękna, już z miastową ogładą, studentka, wychodzi za Janusza, chłopaka z tej samej wsi, który od dawna się w niej podkochiwał. Zerwali, gdy Kasia wyjechała do miasta, by się kształcić. Teraz wróciła, ale po obojgu młodych nie widać wielkiej miłości. Któż by jednak na to zważał? Dla Wojnara najważniejsze, żeby wesele wypadło jak najokazalej, ale też jak najtaniej. Dlatego wódkę sprowadzono ze Słowacji, kiełbasa jest drugiej świeżości. Wojnar próbuje też zaoszczędzić na muzykach przygrywających gościom, ale zespół się buntuje: nie będzie grał, jeśli Wojnar nie zapłaci im z góry. Dopłaty domaga się też kucharka, strażacy wynajmujący remizę itd.

    Ale Wojnarowie najbardziej martwią się, że nie zjawia się szwagier księdza proboszcza, który miał dostarczyć młodym prezent ślubny: sprowadzone specjalnie z Niemiec piękne audi. Gdy wreszcie auto przywozi inny, obcy mężczyzna, zaczynają się nowe kłopoty. Dostawca samochodu domaga się bowiem w rozliczeniu oprócz pieniędzy także obiecanych dwóch hektarów ziemi przy głównej drodze. Ziemia ta nie należy jednak do Wojnara, ale do jego teścia, a ten uparł się, że jej nie sprzeda. Wojnar oferuje przybyszowi inny kawałek gruntu, nawet większy i lepszej jakości, lecz ten twardo obstaje przy wcześniej wybranym. Wojnar miota się między coraz ostrzej rozmawiającym z nim kontrahentem a upartym teściem, nie mogąc nic wskórać. Dopiero gdy dostawca auta daje próbkę swoich gangsterskich metod działania, Wojnar decyduje się uzyskać od teścia zgodę choćby siłą. Pech jednak chce, że zdenerwowany staruszek dostaje zawału i umiera. Jego zgodę trzeba sfałszować, a nie ma nic za darmo.

    Tymczasem Kasia rozpoznaje w chłopaku filmującym wesele kamerą wideo swojego dawnego ukochanego. Odżywa tłumione uczucie, zwłaszcza że jednocześnie wychodzą na jaw prawdziwe intencje pana młodego.

    Wokół srebrnego audi narasta coraz więcej problemów, chwila słabości Wojnara wywołuje kryzys małżeński, a koszty wesela rosną wprost lawinowo.

    Polska 2004, 109 min
    Scenariusz i reżyseria:
    Wojciech Smarzowski
    Zdjęcia:
    Andrzej Szulkowski
    Muzyka: Ryszard Tymon Tymański
    Występują: Marian Dziędziel, Iwona Bielska, Tamara Arciuch, Maciej Stuhr, Bartłomiej Topa, Jerzy Rogalski, Arkadiusz Jakubik, Paweł Wilczak, Tomasz Sapryk i inni

    Warszawa

    Młodziutka Klara przyjeżdża do Warszawy z walizką w nadziei, że zamieszka ze swoim znajomym z wakacji.

    Paweł, wychowanek domu dziecka, jej przygodny towarzysz podróży z pociągu, właśnie opuścił tę placówkę i z finansową wyprawką w kieszeni w wielkim mieście szuka pracy.

    Wiktoria zerwała na szosie ze swym partnerem i wsiadła do samochodu rzekomego biznesmena, który w rzeczywistości robi mocno podejrzane interesy z pewnym cudzoziemcem.

    Jan, sadownik spod Radomia, poszukuje w Warszawie córki Eli, która przyjechała na studia ale od paru miesięcy nie daje znaku życia. Mężczyzna odwiedzi kilka mieszkań jej współlokatorek, zanim w końcu odkryje zaskakującą prawdę o swoim dziecku.

    Między nimi krąży stary warszawiak, cierpiący na utratę pamięci powstaniec.

    Reżyserski debiut Dariusza Gajewskiego został obsypany nagrodami: otrzymał w Gdyni Złote Lwy dla najlepszego filmu, nagrodę za reżyserię, scenariusz, drugoplanową rolę kobiecą (Dominika Ostałowska) i montaż, a także nagrodę Stowarzyszenia Filmowców Polskich za twórcze przedstawienie współczesności.

    Polska 2003, 104 min
    Reżyseria:
    Dariusz Gajewski
    Scenariusz: Dariusz Gajewski, Mateusz Bednarkiewicz
    Zdjęcia:
    Wojciech Szepel
    Występują:
    Łukasz Garlicki, Dominika Ostałowska, Lech Mackiewicz, Agnieszka Grochowska, Sławomir Orzechowski, Katarzyna Bujakiewicz, Bartosz Żukowski, Witold Wieliński, Sławomir Grzymkowski

    Cudownie ocalony

    Akcja filmu rozgrywa się na początku lat 60. na Mazurach. Mikołaj Biesaga jest człowiekiem żelaznych zasad, uczciwym i pobożnym, choć nieco porywczym.

    Ten wdowiec i były żołnierz został w czasie wojny ciężko ranny. Przysiągł wówczas Najświętszej Panience, że jeśli przeżyje, postawi swej wybawicielce kapliczkę. Lata mijały, a „cudownie ocalony” Mikołaj obietnicy nie spełniał.

    Pewnego dnia, czując, że chyba pora mu umierać, postanawia czym prędzej dopełnić zobowiązań. Przewodniczący urzędu gminnego odmawia mu jednak zgody na budowę i przydziału cementu, by go nie posądzono o… szerzenie klerykalizmu, a ksiądz nie chce poświęcić „samowoli budowlanej” w obawie, że podpadnie władzy. Cała wieś jest zresztą pochłonięta znacznie ważniejszym wydarzeniem: oto przybywa transport 20 więźniarek: złodziejek, malwersantek i prostytutek, które w miejscowym pegeerze mają odbyć resocjalizację.

    Jest wśród nich Lola Katafalk, która przechytrzywszy strażnika wybiera się na rekonesans po okolicy. Na cmentarzu spotyka Mikołaja, zagaduje go, podając się za artystkę na gościnnych występach. Wysłuchawszy zwierzeń Mikołaja, obiecuje mu pomoc i bierze potrzebny do tego „załącznik”. Kiedy stary wiarus odkrywa, kim naprawdę jest nieznajoma dama, Lola znika razem z pieniędzmi. Czarowi „resocjalizowanych” ulega również młodszy syn Mikołaja, Tadzik…

    Polska 2004, 92 min
    Reżyseria: Janusz Zaorski
    Scenariusz: Andrzej Mularczyk
    Zdjęcia: Tomasz Wert
    Muzyka: Jerzy Chruściński
    Występują: Marian Opania, Ewa Kasprzyk, Wiktor Zborowski, Edyta Jungowska, Bartosz Opania, Łukasz Lewandowski, Sławomir Pacek, Krzysztof Zaleski, Leszek Malinowski, Zbigniew Buczkowski i inni

    Złota kaczka

    Baśń filmowa na podstawie opowiadania Ewy Szelburg-Zarembiny w reżyserii Jerzego Sztwiertni.

    Akcja toczy się w XVII w. Do Warszawy powraca z wojen szwedzkich młody, zabiedzony żołnierz. Dowiaduje się, że w podziemiach jednego z pałaców znajdują się wielkie skarby, których strzeże królewna zamieniona w Złotą kaczkę.

    Aby zdobyć skarby i wyzwolić królewnę z czarów, należy jednak spełnić jeden warunek: wydać 100 dukatów, nie czyniąc nikomu nic dobrego. Żołnierz podejmuje wyzwanie…

    Nagroda Jury Dziecięcego „Marcinek” na FF w Poznaniu w 1997 roku.



    Polska 1976, 45 min
    Reżyseria: Jerzy Sztwiertnia
    Scenariusz: Jerzy Sztwiertnia
    Zdjęcia: Aleksander Lipowski
    Muzyka: Maciej Małecki
    Występują: Marek Frąckowiak, Jerzy Karaszkiewicz, Krzysztof Kowalewski, Witold Pyrkosz, Franciszek Pieczka, Anna Szczepaniak, Hanna Balińska, Helena Gruszecka, Ewa Milde, Marian Krawczyk, Zdzisław Maklakiewicz, Jerzy Tkaczyk, Józef Kalita, Stanisław Gawlik, Jan Orsza-Łukaszewicz

    Tydzień z życia mężczyzny

    W rzeczywistości z każdym z tych wydarzeń wiążą się mniejsze lub większe podłości popełniane przez Borowskiego. Popełniane nie zawsze z wyrachowania, częściej pod wpływem presji chwili. Adam nie jest człowiekiem amoralnym, dręczą go wyrzuty sumienia. W jego życiu dochodzi do bolesnego rozdarcia. Oskarżając na sali sądowej, nie uznaje taryfy ulgowej. Dziwnym zrządzeniem losu przez siedem kolejnych dni tygodnia sam staje wobec podobnych problemów, co ludzie, dla których domagał się surowych wyroków. I co? W porównaniu z nimi wcale nie jest lepszy.

    „Tydzień z życia mężczyzny” to pierwszy film w reżyserskim dorobku Jerzego Stuhra, pod którym może – jak sam stwierdził – „podpisać się obiema rękami”. Mówiąc te słowa, artysta miał na myśli głównie swoje opanowanie warsztatu realizatora. Nie ukrywał wszakże, że bliskie jest mu także przesłanie filmu, będące swoistym apelem o wyrozumiałość i tolerancję dla ludzkiej niedoskonałości. Adam Borowski bowiem to klasyczny typ „everymana”, w którego duszy nieustannie toczy się walka między dobrem i złem. Raz jedno jest na wierzchu, raz drugie, zaś każdy dzień stanowi egzamin dla sumienia.

    Głównymi zaletami filmu Stuhra, oprócz oczywiście świetnego aktorstwa, są klarowna kompozycja, sprawnie poprowadzona intryga i muzyka Wojciecha Kilara. „Tydzień z życia mężczyzny” uhonorowano nagrodą OCIC na MFF w Wenecji (1999), dwoma wyróżnieniami na FPFF w Gdańsku – Gdyni (1999) oraz nagrodą publiczności podczas Lata Filmowego w Kazimierzu Dolnym (1999).

    Polska 1999, 85 min
    Reżyseria:
    Jerzy Stuhr
    Scenariusz: Jerzy Stuhr
    Zdjęcia: Edward Kłosiński
    Muzyka: Wojciech Kilar
    Występują: Jerzy Stuhr, Gosia Dobrowolska, Danuta Szaflarska, Ewa Skibińska, Anna Samusionek, Krzysztof Stroiński, Jacek Romanowski, Małgorzata Drozd, Jacek Niesiołowski

    Pogoda na jutro

    „Wybacz mi, Panie, tchórzostwo, lenistwo, zaniedbanie...” – pokornie prosi Boga brat Józef. Pogrążony w modlitwie w klasztornej kaplicy zakonnik zostaje nagle wezwany do ojca przełożonego. Okazuje się, że nazajutrz ma się odbyć festiwal Sacrosong, w którym biorą udział zakonnicy, a tymczasem brat Wojciech zaniemógł.

    Musi go ktoś zastąpić. Wybór pada na utalentowanego muzycznie brata Józefa, który niechętnie zgadza się wyjść ze swej kryjówki. Od 17 lat nie opuszczał klasztornych murów, boi się konfrontacji z rzeczywistością. Tu znalazł spokój i schronienie, uciekając przed problemami. A Józef Kozioł ma barwny życiorys. Do 1980 roku był nauczycielem, potem został członkiem komisji krajowej do spraw sportu i turystyki, działał w KOR – ze, był internowany, działał w podziemiu. Po zniesieniu stanu wojennego został kierowcą karetki. Kiedy pewnego razu uczestniczył w kolizji z pijanym sekretarzem partii, przestraszył się konsekwencji i postanowił zniknąć. Ukrył się w klasztorze, porzucając zdradzającą go żonę i nieletnie dzieci. Nareszcie odnalazł spokój i ukojenie nerwów.

    Podczas festiwalowego występu Józefa rozpoznają na scenie jego żona Renata i syn Marcin. Renata publicznie wszczyna awanturę, wyrzucając mężowi, że zostawił ją bez środków do życia z trojgiem nieletnich dzieci. Swojej niechęci i żalu do ojca nie kryją również pociechy. Najmłodsza córka Kinga właściwie nie miała okazji go poznać, była zbyt mała, kiedy przepadł bez śladu. Oli i Marcinowi początkowo bardzo brakowało ojcowskiego wsparcia, ale z czasem przyzwyczaili się do jego nieobecności.

    Tymczasem władze klasztoru, zbulwersowane skandalem, szybko pozbywają się niewygodnego brata, nie dając mu nawet prawa do obrony. Ponieważ Renata czuje się niejako odpowiedzialna za zburzenie spokoju męża, z litości zabiera go do domu Czesia, swego nowego towarzysza życia. Traktowany z pogardą Józef musi zadowolić się niewielkim kątem w garażu, wspaniałomyślnie ofiarowanym mu przez konkubenta żony.

    Dzieci nie czują żadnej rodzinnej więzi z ojcem, pogardzają nim, bliższy jest im Czesio, który przynajmniej ma willę i robi spore pieniądze, choć, jak się wkrótce okaże, na przestępczym procederze. Marcin, z wykształcenia prawnik, zainteresuje się ojcem na chwilę, by uzyskać pełnomocnictwo w załatwieniu sprawy kamienicy, której Józef jest spadkobiercą. Najbardziej życzliwa ojcu jest Ola, która jednak według niego przynosi rodzinie hańbę, uczestnicząc w dość swobodnym obyczajowo telewizyjnym przedsięwzięciu. Józef próbuje zniszczyć jej wątpliwą karierę, nieomal doprowadzając do tragedii. Ola z poważnymi obrażeniami trafia do szpitala. Rodzinne perypetie na tym się jednak nie kończą.

    Polska 2003, 94 min
    Reżyseria:
    Jerzy Stuhr
    Scenariusz: Mieczysław Herba, Jerzy Stuhr
    Zdjęcia: Edward Kłosiński
    Muzyka: Abel Korzeniowski
    Występują: Jerzy Stuhr, Małgorzata Zajączkowska, Roma Gąsiorowska, Maciej Stuhr, Krzysztof Globisz, Andrzej Chyra, Barbara Kałużna

    Fot. TVP

    Stary Tomasz jest chłopem z dziada pradziada. Całe swoje życie spędził na wsi. Żyje w otoczeniu bliskich, zatrzymany jakby w swoim własnym czasie. Tymczasem na zewnątrz toczy się historia. Jeden z wnuków poszedł na wojnę i słuch o nim zaginął. Drugi wstąpił do Legionów Piłsudskiego i teraz buduje nową Polskę. Bohater, wierny swojej przeszłości, wierny swoim wspomnieniom, nie dostrzega żadnych zmian. Te jednak nadchodzą nieuchronnie.

    Jest rok 1919. Wraz z nową rzeczywistością carskie ruble tracą wartość. Zbierane przez całe życie oszczędności przepadają. Z niedowierzaniem i ogromną rezerwą przyjmuje także wiadomości o odzyskanej niepodległości. Nadal pozostaje wierny rosyjskiemu cesarzowi, odrzucając wszelkie sugestie, że czasy cesarzy właśnie się skończyły. Porządek świata stworzony przez zaborców wydaje mu się trwały i nienaruszony, a „gorączkowanie się” wnuka legionisty przypisuje wyłącznie jego młodemu wiekowi.

    Sytuacja ulega radykalnej zmianie, gdy nagle powraca zaginiony w czasie wojny wnuk Feluś. Przez te lata wiele przeżył. Poznał smak niewoli, wie, co to znaczą lata spędzone w okopach. Opowiada o rosyjskiej rewolucji, śmierci cara i nadejściu komunistów. Jego pojawienie się w domu rodzinnym wywołuje konflikt stanowisk wobec nowej rzeczywistości. Ścierają się poglądy dziadka i dwóch wnuków. Czy uda im się odnaleźć w nowej rzeczywistości?

    Polska 1988, 66 min

    Reżyseria: Roman Załuski
    Scenariusz: Jerzy Grzymkowski
    Zdjęcia: Aleksander Lipowski
    Scenografia: Jerzy Masłowski
    Obsada aktorska: Jan Świderski, Katarzyna Łaniewska, Jerzy Turek.

    Wojaczek

    Wszystkie te pytania kłębią się w głowie widza, oglądającego film Lecha J. Majewskiego. Reżyser nie daje łatwych odpowiedzi. Bo czy one w ogóle istnieją? Zamiast interpretować biografię Wojaczka, Majewski wiernie mu towarzyszy w ciągu kilku ostatnich dni życia, krótkiego, bo zaledwie 26-letniego. Z różnych stron stara się oświetlać tajemnicę osobowości poety, jego zbuntowanej duszy i cierpienia, które zadaje sobie i innym. Mimo dość mrocznej tematyki i czarno-białych zdjęć, film Majewskiego nie poraża pesymistyczną monotonią. Zawiera kilka scen humorystycznych, związanych głównie z rodzajowym obliczem peerelowskiej prowincji i jej „znakami szczególnymi”: zapyziałymi knajpami, brudnymi ulicami i hasłami wzywającymi do wytężonej pracy dla dobra socjalistycznej ojczyzny. Tę realistyczną aż do bólu scenerię, ożywia też Majewski odkrywczymi metaforami, z których najpiękniejsza stanowi zarazem zwieńczenie filmu.

    Wielką zaletę „Wojaczka” stanowi też aktorstwo, zwłaszcza rewelacyjnego „naturszczyka” Krzysztofa Siwczyka w roli tytułowej i Dominiki Ostałowskiej, odtwarzającej postać pielęgniarki „Małej”. W filmie wystąpiło też spore grono osób emocjonalnie związanych z poetą, w tym: Janusz Styczeń, jego dawny serdeczny przyjaciel (gra samego siebie); niegdysiejsza ukochana Teresa Ziąber (wcieliła się w postać bezdomnej z dworca); rodzony brat poety Andrzej (zagrał psychiatrę, prowadzącego terapię głównego bohatera). Współscenarzysta filmu, poeta Maciej Melecki, na co dzień prowadzi instytut Wojaczka w jego rodzinnym Mikołowie.

    Obraz Lecha Majewskiego nie ma tradycyjnej fabuły. To raczej ciąg sekwencji ukazujących pełne napięć relacje poety z otoczeniem. Opowieść zaczyna się w chwili, gdy Rafał Wojaczek „przechodzi przez szybę” Mikołowskiej knajpy i ląduje twarzą na brudnym chodniku. Później widz ogląda codzienne życie poety: związek z dziewczyną, walkę z alkoholizmem i chorobą psychiczną, rozliczne ekscesy, elektryzujące lokalną opinię publiczną. Bezkompromisowa rozgrywka ze światem popycha Wojaczka coraz silniej ku samozagładzie.

    Deszcz laurów na festiwalach polskich i zagranicznych, m.in. Brązowe Grono na LLF w Łagowie (1999), nagroda za reżyserię na FPFF w Gdańsku - Gdyni (1999), Don Kichot na Festiwalu Kina Niezależnego w Barcelonie (2000), dwa Złote Klucze (reżyseria i zdjęcia) na MFF w Trencianskich Teplicach (2000), nagroda główna na Festiwalu Kina Europejskiego w Coroto (2000).

    Polska 1999, 89 min
    Reżyseria: Lech Majewski
    Scenariusz: Lech Majewski, Andrzej Malecki
    Zdjęcia: Adam Sikora
    Występują: Krzysztof Siwczyk, Dominika Ostałowska, Andrzej Mastalerz

    Rififi po sześćdziesiątce

    Bohaterami filmu są dziarscy panowie po sześćdziesiątce, niegdyś szkolni koledzy, a przy okazji istne utrapienie dla nauczycieli. Do nauki nie zawsze się garnęli, lecz gdy trzeba było sprytnie zagrać na nosie ciału pedagogicznemu – nie było lepszych.

    Po szkole każdy poszedł w swoją stronę. Kilku osiadło na prowincji, w miejscowości o wdzięcznej nazwie Nowe Jorki. Trochę niespodziewanie dla siebie z biegiem lat zasmakowali w statecznej, wręcz mieszczańskiej egzystencji. Do czasu. Przyszedł bowiem moment, że wspomnienia z burzliwych „szczenięcych lat” wróciły z wielką siłą. Znów pojawiła się sztubacka chęć brojenia i pokazania wszystkim, że jeszcze do reszty nie „zdziadzieli”.

    A wszystko za sprawą jednego z dawnych kumpli, w przeciwieństwie do reszty nałogowego pokerzysty, który wpadł w tarapaty finansowe. Jak wiadomo, prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie. Niefortunny gracz zbiera więc szkolnych kolegów i proponuje im ni mniej, ni więcej tylko...napad na bank. Sprawa tylko z pozoru wygląda beznadziejnie. Tak się bowiem składa, że ktoś z dawnej ferajny przepracował w tym banku 40 lat jako kasjer, ktoś inny zaś jest ordynatorem szpitala, którego budynek sąsiaduje z bankiem.

    Polska 1989, 79 min
    Reżyseria: Paweł Trzaska
    Scenariusz: Maciej Krasicki
    Zdjęcia: Zdzisław Najda
    Muzyka: Janusz Stokłosa
    Występują: Mieczysław Czechowicz, Wiesław Gołas, Marian Kociniak, Wiesław Michnikowski, Katarzyna Figura, Witold Pyrkosz, Hanna Stankówna, Krystyna Borowicz, Mieczysław Hryniewicz, Jacek Strzemżalski, Jolanta Fajkowska, Zofia Merle, Wiesława Mazurkiewicz, Artur Barciś, Bogdan Bear

    Gdzie jest Nowy Rok?

    Okazuje się, że malca po raz ostatni widziano właśnie w okolicach domu rodziny Kowalskich. Troje dzieci postawia się na rozpocząć poszukiwania na własną rękę i rozwikłać zagadkę tajemniczego zaginięcia.

    Polska 2006, 23 min
    Reżyseria:
    Janusz Martyn, Robert Turło
    Muzyka: Marek Kuczyński
    Producent: Telewizja Polska SA. – Program 1
    Nagrody: Nominacja do Nagroda Pulcinella w Międzynarodowym Konkursie Filmów Animowanych w Positano, we Włoszech (2007), Nagroda dla Najlepszego Filmu Średniometrażowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym DiverCine, Montevideo, Urugwaj (2007), Specjalna Nagroda Młodego Jury na Międzynarodowym Festiwalu Telewizyjnych Filmów dla Dzieci „Prix Danube” w Bratysławie (2007)

    Czy jest tu panna na wydaniu?

    Młody mężczyzna wraca z wojska do rodzinnej wsi. Pragnie pracować na roli, ale do prowadzenia gospodarstwa jest mu potrzebna żona.

    Kiedy nie znajduje odpowiedniej panny w okolicy, odwiedza dalekich krewnych i znajomych w całej Polsce. Niełatwo jednak znaleźć dziewczynę, która zgodzi się mieszkać na wsi. Dla większości z nich dawne tradycje nie mają większego znaczenia, a małżeństwo nie jest jedynym celem w życiu.

    - Fabuła stanowi pretekst do powiedzenia czegoś o tradycji lub raczej o jej odrzucaniu. Sam pomysł fabularny, bohater w podróży, pozwala nie tylko na panoramę czasu teraźniejszego widzianego oczyma postaci filmu, lecz także ukazanie oczekiwania na coś, co jeszcze nieokreślone - mówił Janusz Kondratiuk, reżyser i współscenarzysta filmu.

    Scenariusz filmu jest pracą zbiorową, pracowali nad nim Janusz i Andrzej Kondratiukowie, grający główną rolę Roman Kłosowski, a także mieszkańcy wsi Łacha w gminie Serock, którzy zgłaszali swoje uwagi i pomysły. Autorzy filmu zaangażowali wielu aktorów niezawodowych. Janusz Kondratiuk podkreślał, że właśnie oni, w przeciwieństwie do aktorów na co dzień związanych z teatrem, filmem, przyzwyczajonych do określonego warsztatu, potrafią „wtopić się” w przedstawianą w filmie rzeczywistość.

    Polska 1977, 68 min.
    Scenariusz i reżyseria:
    Janusz Kondratiuk
    Zdjęcia: Andrzej Myszkowski
    Muzyka: Beata Andrzejewska
    Występują: Roman Kłosowski, Jan Wrona, Beata Andrzejewska, Henryk Hunko, Krzysztof Kowalewski, Helena Norowicz, Władysław Ogórek, Regina Regulska, Włodzimierz Saar, Zbigniew Buczkowski, Jan Himilsbach i inni.

    Jak to jest być moją matką

    Jej córka, Julia (Olga Frycz) nagrywa kamerą każdą wspólnie spędzoną chwilę. Film, który powstaje, wyzwala w nich skrywane dotąd emocje.

    Film powstał w ramach programu „30 minut”. Jest laureatem Wyróżnienia Honorowego jury 33. FPFF Gdynia 2008 oraz nagrody w Wiesbaden (Festiwal Filmów z Europy Środkowej i Wschodniej goEast 2008).

    Polska 2007, 31 min
    Reżyseria: Norah Mcgettigen
    Scenariusz: Norah Mcgettigen
    Zdjęcia: Marius Matzow Gulbrandsen
    Występują: Iza Kuna, Olga Frycz, Wojciech Mecwaldowski, Zbigniew Kaleta, Katarzyna Chmara, Lech Sołuba

    Big Bang

    W jednej z mazowieckich wsi wylądowało UFO. W jednej z chałup odbywa się narada mieszkańców, co w tej niezwykłej sytuacji mają robić.

    Nie widać jednak śladu strachu lub wielkich emocji. Właściwie jest to okazja do wypicia i biesiady. Alkohol rozwiązuje języki i toczą się Polaków rozmowy.

    Doborowa obsada i świetne dialogi należą do najmocniejszych stron filmu. A pod płaszczykiem humoru – refleksja na temat naszych przywar, słabostek, zadufania i małostkowości.

    Polska 1986, 89 min
    Reżyseria: Andrzej Kondratiuk
    Scenariusz: Andrzej Kondratiuk
    Zdjęcia: Włodzimierz Precht
    Występują: Ludwik Benoit, Zofia Merle, Janusz Gajos, Zdzisław Kozień, Bożena Dykiel, Franciszek Pieczka, Roman Kłosowski, Iga Cembrzyńska

    Samotność kucharza szybkich zamówień

    Zatrudnia się jako kucharz w japońskim klubie jazzowym. Zakochuje się w Meksykance, która nie mówi po angielsku. Odkrywa nietypową stronę miasta: bez plaż, palm, czy drogich samochodów na bulwarach Beverly Hills.

    Film otrzymał w 2008 Nagrodę Główną na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Santiago oraz Nagrodę Publiczności dla filmu fabularnego w Gdyni (wśród pokazów w ramach programów „30 minut” i „Pierwszy dokument”).

    Polska 2007, 37 min
    Reżyseria: Marcel Sawicki
    Scenariusz: Marcel Sawicki
    Zdjęcia: Monika Woźniak
    Występują: Shin Okuda, Shinichiru Shimzu, Brian Azoka, Alpha Takahashi, Fanny Veliz, Phil Lenkowsky

    Historia kina w Popielawach

    W pamiętniku, który pisze, bardzo wiele miejsca zajmuje zasłyszana historia barwnego, głośnego w okolicy, kowalskiego rodu Andryszków.

    Zaczyna się ona od Józefa Andryszka, zwanego Pierwszym. W XIX wieku zbudował on kinomaszynę, zanim jeszcze to samo uczynili na Zachodzie bracia Lumiere. Poprzez następne pokolenia saga rodzinna dochodzi do lat 60. XX wieku, czyli losów Józefa Andryszka Szóstego, który marzy o odtworzeniu wynalazku swego przodka. Stanowczo sprzeciwia się temu jego ojciec, uważając, że kinomaszyna była przez lata przekleństwem rodu. W ten sposób pod ręką Kolskiego fascynująca historia rodzinna splata się nierozerwalnie z rozważaniami o fenomenie kina.

    Liczne wyróżnienia polskie i zagraniczne, w tym m.in. Złote Lwy w Gdańsku – Gdyni (1998) za najlepszy film roku oraz nagrody dla Krzysztofa Majchrzaka (pierwszoplanowa rola męska), Kazimierza Rozwałki (produkcja) i Jana Jakuba Kolskiego (nagroda Kin Studyjnych); Syrenka Warszawska (1998); Brązowe Grono na LLF w Łagowie (1998); Grand Prix dla filmu na Międzynarodowym Spotkaniu Kina i Telewizji – Kino Pełnoekranowe w Genewie (1999); Srebrny Witeź na MFF Słowiańskich i Prawosławnych w Moskwie(1999) oraz Grand Prix na Festiwalu Alte Adria Cinema w Trieście (1999) dla Jana Jakuba Kolskiego.

    Polska 1998, 107 min
    Scenariusz i reżyseria: Jan Jakub Kolski
    Zdjęcia: Krzysztof Ptak
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Występują: Krzysztof Majchrzak, Bartosz Opania, Grażyna Błęcka - Kolska, Michał Jasiński, Tomasz Krysiak, Franciszek Pieczka, Mariusz Saniternik, Joanna Pierzak, Izabella Bukowska, Maria Gładkowska, Jan Nowicki, Anna Biernacka, Edward Kusztal, Aleksander Bednarz, Bogusław Nobielski, Maria Wójcikowska, Zdzisław Reczyński, Michał Szkóp i inni

    Cztery noce z Anną

    Jerzy Skolimowski, legendarny reżyser filmów „Walkower”, „Bariera” czy „Fucha”, współautor scenariusza do „Noża w wodzie” Polańskiego, przerwał trwające 16 lat milczenie. Artysta, uznany za jedną z największych osobowości światowego kina, powrócił, by opowiedzieć intymną historię miłosną. Miłość, o której opowiada Skolimowski, jest delikatna i bezinteresowna. Jednocześnie bywa obsesyjna i mroczna...

    W szpitalu w prowincjonalnym miasteczku pracuje pielęgniarka Anna (Kinga Preis) i zakochany w niej Leon (Artur Steranko). Kobieta nie zauważa introwertycznego adoratora. On tymczasem podejmuje próby zbliżenia się do niej. Odurza Annę środkami nasennymi, a nocami wkrada się do jej mieszkania. Obserwując śpiącą kobietę czerpie radość z jej widoku i bliskości. Każdej kolejnej nocy jest o krok od wyznania jej swojego uczucia...

    Polska, Francja 2008, 101 min
    Reżyseria: Jerzy Skolimowski
    Scenariusz: Jerzy Skolimowski
    Zdjęcia: Adam Sikora
    Występują: Kinga Preis, Artur Steranko, Jakub Snochowski, Redbad, Klynstra

    W kogo ja się wrodziłem

    Film telewizyjny z cyklu „Święta polskie” zrealizował według własnego scenariusza Ryszard Bugajski, twórca głośnego „Przesłuchania”. To tragikomiczna opowieść o życiu, przemijaniu i przeznaczeniu, od którego nie można uciec. Trzy pokolenia – dziadek, ojciec i syn – znowu są razem, ale cała trójka zdaje sobie sprawę, że nie na długo. Groźna choroba nie daje za wygraną. Jednak to spotkanie zaaranżowane przez juniora z okazji Dnia Ojca wiele ich nauczy, pozwoli poznać inne wartości, pokonać dzielące ich bariery, zrozumieć sens życia, wyrzucić z siebie głęboko skrywane żale i pretensje, zacieśnić rodzinne więzi, zażegnać spory, wyjaśnić dawne nieporozumienia i zatargi.

    Najmłodszy to Tomek Lechotycki (Andrzej Andrzejewski), zbuntowany rockman, po rozwodzie rodziców wychowywany przez matkę i ojczyma. Nigdy nie znalazł wspólnego języka z ojcem, zawiódł pokładane w nim wielkie nadzieje. Zrezygnował z ambitnych studiów w konserwatorium na rzecz hałaśliwego rocka. Chłopak lepiej dogadujący się z dziadkiem Edwardem (Emil Karewicz) niż z ojcem, żyje na luzie, chce robić w życiu to, co lubi najbardziej, nie zamierza poddawać się żadnym konwenansom i rygorom.

    Ryszard jest chory na raka, zostało mu zaledwie kilka miesięcy życia. Zrezygnowany, zgorzkniały i sfrustrowany czeka już tylko na śmierć. Jest zimny i uparty, pogardza synem rockmanem, nie ma za grosz poczucia humoru. Mimo że choroba przykuła go do szpitalnego łóżka, nadal pracuje, pisze recenzje filmowe i telewizyjne. On również zawiódł swego ojca, który wybrał dla syna zawód lekarza. Przerwał studia medyczne poświęcając się poezji, wydał parę tomików wierszy, które, jak twierdzi Edward, zbutwiały w księgarniach.

    Najstarszy z Lechotyckich trzyma fason – ciemny garnitur, kamizelka, mucha, śnieżnobiała koszula i nienaganne maniery, choć z drugiej strony, mimo dostojnego wieku, wciąż bezwstydnie wodzi wzrokiem za seksownymi panienkami.

    Dziadek i wnuk podjeżdżają z hukiem pod szpital na warszawskiej Pradze. Na prośbę Tomka lekarka godzi się na wypisanie Ryszarda, choć pacjent jest poważnie chory i wymaga stałej opieki medycznej. Jednak chłopak uważa, że ostatnie chwile swego życia ojciec powinien spędzić wśród najbliższych. Razem z dziadkiem organizuje wielką niespodziankę - przyjęcie w domku nad brzegiem morza. Ze szpitala jadą taksówką na sportowe lotnisko Bemowo, stąd zdezelowanym dwupłatowcem odbywają szalony lot na Wybrzeże. Aby osiągnąć cel podróży, muszą jeszcze wykonać karkołomne skoki z samolotu ze spadochronem. Na dole czeka na nich dziewczyna Tomka, Karin (Magdalena Kumorek). Okazuje się, że wkrótce także najmłodszy z Lechotyckich zostanie ojcem.

    Polska 2001, 60 min
    Scenariusz i reżyseria: Ryszard Bugajski
    Występują: Andrzej Andrzejewski, Krzysztof Kolberger, Emil Karewicz, Magdalena Kumorek, Tomasz Lengren, Kazimierz Krzaczkowski, Maria Ciunelis, Arkadiusz Wantoła, Henryk Gołębiewski i inni

    Rysa

    Joanna i Jan są kochającym się małżeństwem z wieloletnim stażem. Pewnego dnia Joanna dostaje od „życzliwego nieznajomego” informacje o rzekomej podłości, której dopuścił się w przeszłości jej mąż. Niepotwierdzone podejrzenia stopniowo kładą się cieniem na ich związku.

    Polska 2008, 95 min
    Reżyseria:
    Michał Rosa, Piotr Starzak, Leszek Staroń
    Scenariusz:
    Michał Rosa
    Zdjęcia:
    Marcin Koszałka
    Muzyka:
    Stanisław Radwan
    Występują:
    Jadwiga Jankowska-Cieślak, Krzysztof Stroiński, Teresa Marczewska, Ewa Telega, Mirosława Marcheluk, Jerzy Schejbal, Stanisław Radwan, Ryszard Filipski, Jerzy Nowak, Zdzisław Wardejn, Kinga Preis

    Cud purymowy

    Młodzi z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy szukają okazji do bójki z każdym, kto wejdzie im w drogę. Najchętniej, rzecz jasna, z kibicami innych drużyn. Jeśli chwilowo nie ma się z kim bić, młodzież poświęca się walce słownej, wypisując na murach domów obelżywe napisy, deprecjonujące piłkarskich przeciwników. W ich środowisku za największą obelgę uważa się porównanie kogoś do Żyda – odwiecznego wroga prawdziwych Polaków, knującego intrygi i spiski.

    Ów prymitywny, przesiąknięty irracjonalnym lękiem i wynikający z głębokiej niewiedzy antysemityzm młody Kochanowski wyniósł z domu. Jego ojciec, Jan, nigdy nie krył przed rodziną (i resztą świata) swoich poglądów. Według niego przyczyną wszelkiego zła i nieszczęść są właśnie Żydzi. Kiedy upada zakład pracy, w którym przez długie lata był zatrudniony, wie, gdzie szukać winnych.

    Dla rodziny Kochanowskich utrata pracy przez ojca jest poważnym problemem. Z przygnębienia wyrywa ich niespodziewany i wielce tajemniczy telefon. Oto pewien nowojorski adwokat zaprasza Jana Kochanowskiego na spotkanie, albowiem ma mu coś niezwykle ważnego do zakomunikowania. W ekskluzywnej restauracji, w której Jan czuje się raczej niepewnie, oznajmia mu, że dostał pokaźny spadek. Jego mieszkający w Stanach wuj zmarł niedawno, a był człowiekiem zamożnym. Po długich poszukiwaniach okazało się, że Jan Kochanowski jest jego najbliższym krewnym. Co najciekawsze, okazuje się również, że wuj był Żydem! Podobnie jak jego matka i ojciec, którzy naprawdę nazywali się Cohen, a nie Kochanowscy. Jakby tego było mało, warunkiem otrzymania spadku jest powrót rodziny Kochanowskich do wiary ojców!

    Zdruzgotany Jan wraca do domu, nic nie mówiąc żonie i synowi o przebiegu rozmowy z adwokatem. Stopniowo jednak zaczyna inaczej patrzeć na otaczający go świat, a jego poglądy ewoluują w niemożliwym – zdawać by się mogło – kierunku.

    Film ten porusza temat bardzo trudny i bardzo aktualny, przedstawiając go jednak w komediowej, łatwo przyswajalnej konwencji. Jaki jest ten nasz, polski antysemityzm, z czego wypływa – zastanawiają się autorzy filmu, który mimo lekkiej formy skłania do głębszej refleksji.

    Polska 2000, 57 min
    Reżyseria:
    Izabella Cywińska
    Scenariusz:
    Maciej Karpiński
    Zdjęcia: Piotr Wojtowicz
    Występują:
    Henryk Miśkiewicz, Piotr Stawski, Marta Stanisławska, Paweł Perliński, Jerzy Satanowski Aktorzy: Sławomir Orzechowski, Danuta Stenka, Grzegorz Małecki, Zygmunt Hobot, Andrzej Szopa, Eliza Ryciak, Mirosław Zbrojewicz, Cezary Kosiński, Karolina Muszalak, Przemysław Kaczyński, Tomasz Kozłowicz, Karolina Dąbrowska, Arkadiusz Detmer, Witold Wieliński, Witold Bieliński

    Wszystko

    Tragikomedia o nieudanym życiu szarego obywatela naszego kraju, który po sprzedaniu wysłużonego samochodu, wbrew woli żony i w tajemnicy przed nią postanawia raz w życiu zaszaleć.

    Film powstał w ramach programu „30 minut”, realizowanego przez TVP Kultura, Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wraz z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej.

    Polska 2007, 25 min
    Reżyseria: Gilles Renard
    Scenariusz: Gilles Renard
    Zdjęcia: Wojciech Staroń
    Występują: Marian Opania, Katarzyna Kołeczek, Lech Dyblik, Dariusz Toczek, Mariusz Leszczyński

    Żurek

    Miasteczko przy granicy, odcięte od świata z braku połączeń kolejowych.Zmęczona życiem Halina po samobójczej śmierci męża mieszka tylko z córką Iwonką. Kiedy lekko opóźniona w rozwoju 15-latka rodzi syna, jej matka postanawia dowiedzieć się, kto jest jego ojcem.

    Poprzysięga na grobie męża, że do Bożego Narodzenia odnajdzie mężczyznę, a dziecko otrzyma na chrzcie jego imię.

    Sprawy komplikują się, ponieważ Iwona nie chce wyjawić swego sekretu. W końcu ugina się pod presją i zaczyna wskazywać różnych kandydatów: sąsiada, kochanka matki, nauczyciela, żołnierza z pobliskiej jednostki. Czy któryś z nich rzeczywiście jest poszukiwanym przez Halinę ojcem wnuka? Jej zabiegi znajdują zaskakujący finał...

    Polska 2003, 71 min
    Reżyseria:
    Ryszard Brylski
    Scenariusz: Ryszard Brylski
    Występują: Katarzyna Figura, Natalia Rybicka, Zbigniew Zamachowski

    prymas_trzy_lata_z_tysiąca

    Kardynał Stefan Wyszyński publicznie przeciwstawia się tego typu praktykom. W rezultacie na polecenie Bieruta zostaje pojmany i osadzony w pustelni starego klasztoru w Stoczku Warmińskim.

    Jego towarzyszami niewoli stają się ksiądz Stanisław, aresztowany za nauczanie religii, oraz zastraszona zakonnica Leonia... Zgodnie z planem podsłuchiwany i szpiegowany kardynał powinien się załamać. Jeśli manipulacje Komendanta nie pomogą, przewidziano też dużo okrutniejsze środki.

    Prymas stara się nie oceniać, nie wskazywać winnych, ale pojąć swoją sytuację w szerszym kontekście – religijnym i narodowym.

    Polska 1999, 103 min
    Reżyseria:
    Teresa Kotlarczyk
    Scenariusz: Jan Purzycki
    Występują: Andrzej Seweryn, Maja Ostaszewska, Krzysztof Wakuliński, Zbigniew Zamachowski, Mariusz Benoit, Jerzy Trela, Piotr Adamczyk

    Komornik

    Młody komornik sądowy Lucjan Bohme działa w Wałbrzychu i okolicach. Miejscowe zakłady przemysłowe poupadały, panuje duże bezrobocie, wielu ludzi żyje w biedzie. W takim miejscu działalność komornicza nabiera wyjątkowo dramatycznego wymiaru, budzi szczególny sprzeciw.

    Zwłaszcza że Bohme wykonuje swoje obowiązki z niezwykłą konsekwencją i skutecznością, bezwzględnie egzekwując należności. Niewiele sobie robi z tego, że gdziekolwiek pojawia się z aplikantem Jaśkiem, budzi przerażenie lub agresję. Chociaż sam pochodzi z ubogiej rodziny, nie ma nawet odrobiny litości dla dłużników. Jest jednakowo zacięty wobec bogatego producenta okien, Wiśniaka, jak i wobec staruszki, której rekwiruje stary zegar – jedyną pamiątkę po zmarłym synu. Nie omieszka nawet zająć sprzętu ratującego życie na jedynym w mieście oddziale intensywnej terapii w zadłużonym szpitalu.

    Pewnego dnia Lucjan spotyka przed gmachem sądu swoją dawną miłość, Gosię, kiedyś szkolną piękność, dziś zmęczoną życiem, zaharowaną pielęgniarkę, matkę ciężko chorej córeczki i żonę alkoholika. Ich rozmowa w kawiarni uświadamia obojgu, jak bardzo się od siebie oddalili, żyjąc w zupełnie innych światach. Traf chce, że niebawem Lucjan przybywa na kolejną egzekucję komorniczą właśnie do jej domu…

    Grand Prix Złote Lwy na FPFF w Gdyni w 2005 r. dla najlepszego filmu, ponadto nagrody za scenariusz, zdjęcia, pierwszoplanową rolę męską dla Andrzeja Chyry i drugoplanową rolę kobiecą dla Kingi Preis, sześć Orłów - Polskich Nagród Filmowych w 2006 r., ponadto nagrody za scenariusz i najlepszą rolę męską na MFF w Moskwie w 2006 r. i nagroda za scenariusz na MFF w Teheranie w 2007 r. – to tylko najważniejsze laury, jakie przypadły dziełu Feliksa Falka. Reżyser przystępował do pracy nad „Komornikiem” po dziewięcioletniej nieobecności w polskim kinie. Jak twierdził, nie znalazł wcześniej scenariusza, który by go naprawdę zainteresował. Tekst Grzegorza Łoszewskiego od razu zwrócił jego uwagę. Falk nadał swemu filmowi cechy biblijnej przypowieści o nawróconym grzeszniku. W ciągu 48 godzin bohater doprowadza swoimi działaniami do śmierci młodego człowieka i pod wpływem tej tragedii przeżywa moralny wstrząs.

    Polska 2005, 93 min
    Reżyseria:
    Feliks Falk
    Scenariusz: Grzegorz Łoszewski
    Zdjęcia: Bartosz Prokopowicz
    Muzyka: Bartłomiej Gliniak
    Występują: Andrzej Chyra, Małgorzata Kożuchowska, Kinga Preis, Grzegorz Wojdon, Jan Frycz, Sławomir Orzechowski, Marian Dziędziel, Marian Opania, Mieczysław Grąbka i inni

    Obcy VI

    Ludzie zwierzają mu się w konfidencji, jakby chcieli oczyścić mózgi ze wspomnień lub zasłyszanych opowieści. Kiedy wyjedzie, miasteczko nie będzie już takie samo jak przedtem, a już na pewno przez najbliższe dwa tygodnie.

    Polska 2007, 30 min
    Reżyseria:
    Borys Lankosz
    Scenariusz: Magda Bart
    Zdjęcia: Bartosz Cierlica, Bartek Cierlica
    Muzyka: Mikołaj Trzaska, Mikołaj Trzaska
    Występują: Wojciech Klata, Grażyna Juchniewicz, Maria Garbowska, Zofia Perczyńska, Joachim Lamża, Karolina Dryzner

    Parę osób, mały czas

    Jadwiga Stańczakowa jest niewidoma. Mieszkanie z apodyktycznym, nadopiekuńczym ojcem uczyniło z niej osobę niesamodzielną. Spotkanie z Mironem Białoszewskim, człowiekiem nieco ekscentrycznym, poetą i oryginalnym prozaikiem całkowicie odmienia jej życie.

    Niezaradność Mirona w zwykłych, codziennych sprawach mobilizuje i usamodzielnia Jadwigę, która pełni rolę sekretarza Mirona. Nagrywa na magnetofon dyktowane przez niego teksty, a następnie przepisuje je na maszynie. Poeta odwzajemnia się służąc radą przy pisanym przez nią dzienniku.

    Nie tylko z powodów pragmatycznych są sobie potrzebni. Łącząca ich szczególna więź wypływa z głębszych potrzeb psychicznych dwóch osób o skomplikowanych życiorysach. Nie pozostaje ona bez wpływu również na twórczość Mirona.

    Scenariusz filmu powstał w oparciu o książkę Jadwigi Stańczakowej „Dziennik we dwoje".

    Polska 2005, 105 min
    Reżyseria:
    Andrzej Barański
    Scenariusz: Andrzej Barański
    Zdjęcia: Dariusz Kuc
    Występują: Krystyna Janda, Andrzej Hudziak, Igor Przegrodzki, Krystyna Tkacz, Monika Obara, Arkadiusz Detmer, Elżbieta Kępińska, Zdzisław Wardejn, Katarzyna Cynke, Maria Gładkowska

    Pokój szybkich randek

    Artur trafia na wiele lat do więzienia, a Natalia, mimo że poza murami, dzieli z nim wyrok, na który skazuje ją otoczenie i utracone nadzieje.

    Chcąc ratować związek, kobieta podejmuje próbę podtrzymania więzi z mężem. Czy robi to dla uczucia, w które tak wierzy? Czy jedna taka decyzja może zniszczyć to, na czym miało być zbudowane całe życie?

    Film powstał w ramach programu „30 minut” – wspólnej inicjatywy TVP Kultura, Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wraz z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej.


    Polska 2007, 42 min
    Reżyseria:
    Anna Maliszewska
    Scenariusz: Anna Maliszewska
    Zdjęcia: Dominik Danilczyk
    Występują: Magdalena Czerwińska, Łukasz Simlat, Bogusława Pawelec, Elżbieta Jarosik, Marian Dziędziel

    Non-stop kolor

    Pod drzwiami okazuje się, że zgubiła również klucze od mieszkania. Muza rozpoczyna więc długą wędrówkę po Warszawie w ich poszukiwaniu. Film opisuje muzyczne środowisko warszawskiego clubbingu – pokolenie bez rewolucji i kultury kochające muzykę i nieustającą zabawę.

    Polska 2008, 35 min
    Reżyseria:
    Maria Sadowska
    Scenariusz:
    Maria Sadowska
    Zdjęcia:
    Jeremiasz Prokopowicz
    Występują:
    Anita Jancia, Joanna Szczepkowska, Jan Wieczorkowski, Dorota Deląg, Karina Kunkiewicz, Anna Piróg, Eryk Lubos, Paweł Domagała

    Żółty szalik

    W przeddzień Wigilii bohater filmu odwiedza syna, była żonę, aktualna partnerkę oraz współpracowników. Każde z tych spotkań traktuje jako dobry pretekst do wypicia kolejnego kieliszka alkoholu, który sprawia, że przestaje nad sobą panować, przynosząc wstyd sobie i bliskim.

    Choć zarzeka się, że przestanie pić, po raz kolejny nie potrafi zignorować butelki i przegrywa z nałogiem. Nieprzytomny trafia w końcu do swej matki, która przygarnia go i pomaga dojść do siebie. Ten wigilijny wieczór – spędzony we dwójkę – zapamiętają na zawsze, a symbolizować go będzie… tytułowy żółty szalik.

    Polska 2000, 59 min
    Reżyseria:
    Janusz Morgenstern
    Występują: Janusz Gajos, Danuta Szaflarska, Krystyna Janda, Joanna Sienkiewicz, Małgorzata Zajączkowska, Grażyna Wolszczak

    Skok

    Bohaterem filmu jest nastolatek Borys, uczeń maturalnej klasy. Chłopak różni się od swoich rówieśników. Nie ma wielu przyjaciół, nie wdaje się w bójki, nie włóczy się bez celu po mieście, stroni od narkotyków, alkoholu i innych używek. Wolny czas od zajęć szkolnych woli poświęcać na sport. Trenuje dżudo i ma nawet niezłe wyniki. Borysa wychowuje matka. Ojciec, kierowca tira, rzadko bywa w domu. Zresztą małżeństwo rodziców dawno się rozpadło, łączy ich jedynie syn, który ma żal do ojca, że nie poświęca więcej czasu matce.

    Pewnego dnia podczas spaceru w zoo z koleżanką z klasy, Małgosią, Borys jest świadkiem chuligańskiej rozróby. Ich szkolnego kolegę, Jacka Wojciechowskiego, nazywanego Małym, atakuje banda młodocianych przestępców. Chociaż Borys zazwyczaj nie miesza się w takie sprawy, teraz chodzi przecież o kolegę. Rzuca się na ratunek i kilkoma uderzeniami wytrawnego dżudoki, powala napastników. W tym czasie pojawia się policja. Mały wraz ze swym niedawnymi prześladowcami „zmywa się”, a Borys trafia do aresztu.

    Za namową cynicznego inspektora Bartosza godzi się na współpracę z policją. Postanawia przeniknąć do gangu, by rozpracować przestępców. Gdy odwiedza Małego w domu, poznaje prawdę o napastnikach. Okazuje się, że Jacek jest uwikłany w ciemne interesy z bandytami, którzy handlują narkotykami, dokonują rozbojów i kradzieży. Nie chce jednak zdradzić wspólników.

    Polska 1999, 53 min
    Scenariusz i reżyseria: Piotr Starzak
    Zdjęcia: Zdzisław Najda
    Muzyka: Agim Dżeljilji
    Występują: Kuba Snochowski, Adam Kamień, Andrzej Andrzejewski, Dominika Figurska, Ewa Gorzelak, Robert Brzeziński, Zbigniew Suszyński i inni

    Noc Świętego Mikołaja

    Po drodze jednak jeden z nich odwiedza narzeczoną, a że zabawia u niej dłużej, skazani ledwo zdążają na umówione spotkanie. Już przed domem dziecka okazuje się, że w wyniku niefortunnej pomyłki na prezenty przygotowano zestawy dla dorosłych, m.in. prezerwatywy. Bohaterowie nie rezygnują jednak ze swej misji i postanawiają wrócić do supermarketu po właściwe paczki. Czy uda im się pokonać przeciwności losu i dostarczyć dzieciom prezenty?

    Film stanowi część cyklu „Święta polskie”.

    Polska 2000, 56 min
    Reżyseria:
    Janusz Kondratiuk
    Scenariusz: Grzegorz Łoszewski, Janusz Kondratiuk
    Występują: Zbigniew Buczkowski, Leszek Zduń, Barbara Dziekan, Edyta Olszówka

Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.
Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.
Akceptuję pliki cookies z tej strony